การออกเสียงพยัญชนะภาษาไทยของผู้พูดภาษาลัวะ จังหวัดน่าน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์และเปรียบเทียบการออกเสียงพยัญชนะภาษาไทยมาตรฐานที่ออกเสียงโดยผู้พูดภาษาลัวะ 4 วิธภาษา ที่พูดในจังหวัดน่านประกอบไปด้วย 1) ภาษาลัวะมัลบ้านสกาดกลาง 2) ภาษาลัวะมัลบ้านเกวต 3) ภาษาลัวะมัลบ้านตาหลวงและ 4) ภาษาลัวะไปรบ้านห้วยล้อมรายการคำสำหรับบันทึกเสียงครอบคลุมพยัญชนะภาษาไทยที่ปรากฏเป็นพยัญชนะต้นเดี่ยว 21 หน่วยเสียง พยัญชนะต้นควบกล้ำ 11 หน่วยเสียง และพยัญชนะท้าย 9 หน่วยเสียง ผู้บอกภาษาเป็นผู้พูดภาษาลัวะจำนวนวิธภาษาละ 5 คน รวมเป็น 20 คน เก็บข้อมูลโดยการให้ผู้บอกภาษาออกเสียงรายการคำที่จัดเรียงแบบสุ่มจำนวน 5 รอบ ในกรอบประโยค “พูด......อีกที” สรุปจำนวนคำทดสอบสำหรับการวิเคราะห์เสียงพยัญชนะทั้งสิ้น 4,100 คำทดสอบ จากนั้นบันทึกเสียงผู้บอกภาษาด้วยคอมพิวเตอร์ ผลการวิจัยพบว่า หน่วยเสียงพยัญชนะต้นเดี่ยวที่ผู้พูดภาษาลัวะออกเสียงไม่ถูกต้องได้แก่ /f/ /s/ และ /r/ โดยออกเป็นเสียง [phw][ch] และ[l] ตามลำดับ พยัญชนะต้นควบกล้ำเป็นปัญหาในการออกเสียงของผู้พูดภาษาลัวะทั้งที่เป็นพยัญชนะต้นควบกับเสียง /r/ ได้แก่ /kr//khr//pr//phr//tr/ และพยัญชนะต้นควบกับเสียง /l/ ได้แก่/kl//khl//pl//phl/มีเพียงพยัญชนะต้นควบกับเสียง /w/ ได้แก่ /kw//khw/ เท่านั้น ที่ผู้พูดภาษาลัวะออกเสียงได้ถูกต้องทั้งหมด ในส่วนของพยัญชนะท้าย พบว่าผู้พูดภาษาลัวะสามารถออกเสียงพยัญชนะท้ายภาษาไทยได้ถูกต้องทั้งหมด อาจกล่าวได้ว่า การออกเสียงพยัญชนะภาษาไทยของผู้พูดภาษาลัวะได้รับอิทธิพลจากภาษาแม่ซึ่งก็คือภาษาลัวะ และวิธภาษาลัวะที่มีหน่วยเสียงแตกต่างจากภาษาไทยมากกว่าจะเกิดการแทรกแซงทางเสียงมากกว่าวิธภาษาลัวะที่มีหน่วยเสียงใกล้เคียงกับภาษาไทย
Article Details
1. มุมมองและความคิดเห็นใด ๆ ในบทความเป็นมุมมองของผู้เขียน คณะบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยกับมุมมองเหล่านั้นและไม่ถือเป็นความรับผิดชอบของคณะบรรณาธิการ ในกรณีที่มีการฟ้องร้องเกี่ยวกับการละเมิดลิขสิทธิ์ ให้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียน แต่เพียงผู้เดียว
2. ลิขสิทธิ์บทความที่เป็นของคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรีมีลิขสิทธิ์ถูกต้องตามกฎหมาย การเผยแพร่จะต้องได้รับอนุญาตโดยตรงจากผู้เขียนและมหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรีเป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
2. ชมนาด อินทจามรรักษ์. (2552). เส้นทางสู่การเป็นภาษาวรรณยุกต์ของภาษามัล-ไปรที่พูดในจังหวัดน่าน. วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาภาษาศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
3. ชมนาด อินทจามรรักษ์. (2559). รายงานผลการวิจัยโครงการ“สระและวรรณยุกต์ภาษาไทยที่ออกเสียงโดยผู้พูดภาษาเขมร เวียดนาม พม่า และมลายู: การศึกษาทางกลสัทศาสตร์และการรับรู้”. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
4. ชมนาด อินทจามรรักษ์. (2562ก). รายงานผลการวิจัยโครงการ“การออกเสียงภาษาไทยของผู้พูดภาษาลัวะ จังหวัดน่าน: การศึกษาทางกลสัทศาสตร์”. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (สกสว.).
5. ชมนาด อินทจามรรักษ์. (2562ข). วรรณยุกต์ภาษาไทยของผู้พูดภาษาลัวะ จังหวัดน่าน: การศึกษาทางกลสัทศาสตร์. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 19(2): 1-21.
6. ณัฐพงษ์ วงษ์อำไพ. (2552). วรรณยุกต์ภาษาไทยกรุงเทพฯ ที่ออกเสียงโดยเด็กอายุ 6-7 ปี ซึ่งพูดภาษามลายูถิ่นปัตตานีเป็นภาษาแม่: การศึกษาทางกลสัทศาสตร์และการรับรู้. วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
7. ธนภัทร สินธวาชีวะ. (2552). วรรณยุกต์ภาษาไทยกรุงเทพฯ ที่ออกเสียงโดยคนญี่ปุ่น: การศึกษาทางกลสัทศาสตร์และการรับรู้. วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
8. ธีระพันธ์ เหลืองทองคำ และคณะ. (2550). บทประมวลและสังเคราะห์ฐานข้อมูล 902 หมู่บ้าน (99 ตำบล). กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
9. นฤมล มหาไพบูลย์. (2547). การพัฒนาความสามารถในการออกเสียงและการเขียนคำที่สะกดด้วยแม่กน ของนักเรียนชาวเขาเผ่ากะเหรี่ยง ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก โดยใช้แบบฝึกการออกเสียงและการเขียนคำที่สะกดด้วยแม่กน. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
10. ผณินทรา ธีรานนท์. (2559). กลสัทศาสตร์และโสตสัทศาสตร์เสียงวรรณยุกต์ภาษาไทยโดยชาวเวียดนามและชาวกัมพูชา. วารสารภาษาและวัฒนธรรม, 35(1): 81-100.
11. ฤทัยวรรณ ปานชา. (2560). วรรณยุกต์ภาษาไทยกรุงเทพฯ ที่พูดโดยคนกัมพูชาที่มีประสบการณ์ภาษาไทยแตกต่างกัน. วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.
12. สุวัฒนา เลี่ยมประวัติ. (2558). ปัญหาการออกเสียงคำในภาษาไทยของนักเรียนชั้นประถมศึกษาตอนต้น เชื้อสายกะเหรี่ยงและมอญ จังหวัดกาญจนบุรี. วารสารวรรณวิทัศน์, 15(ฉบับพิเศษ), 319-344.
13. สุวิทย์ ชาวไทย. (2549). การสร้างชุดฝึกทักษะทางการอ่านและการเขียนคำศัพท์ในมาตราแม่กนสำหรับนักเรียนชาวเขาเผ่ากะเหรี่ยง ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
14. Diffloth, G. (1985). Austro-Asiatic Languages. Encyclopaedia Britannica. (pp 480-484). Chicago: Encyclopaedia Britannica.
15. Filbeck, D. (1978). T’in: a historical study. Canberra: Australian National University.
16. Intajamornrak, C. (2009). Tai loanword in Mal: A minority language of Thailand. Mon-Khmer Studies, 39: 123-136.
17. Weinreich, U. (1968). Language in contact (3rd edition). New York: Linguistic Circle of New York.
