การพัฒนาแผนที่ท่องเที่ยวภาษาจีน อำเภอชะอำ สำหรับนักท่องเที่ยวชาวจีน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาแผนที่ท่องเที่ยวอำเภอชะอำเป็นภาษาจีนสำหรับใช้ประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวในพื้นที่ และเพื่อประเมินความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวจีนที่มีต่อแผนที่ท่องเที่ยวภาษาจีนของอำเภอชะอำที่พัฒนาขึ้น ดำเนินการวิจัยแบบผสมผสาน ใช้วิธีการสำรวจเพื่อรวบรวมข้อมูลเชิงปริมาณและข้อมูลเชิงคุณภาพจากการตอบคำถามในแบบสอบถาม กลุ่มตัวอย่างในการศึกษาเป็นนักท่องเที่ยวชาวจีน จำนวน 65 คน ที่เดินทางมาท่องเที่ยวในอำเภอชะอำ เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถามปลายปิดและปลายเปิด วิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติเพื่อหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ร้อยละ และความถี่ และการวิเคราะห์องค์ประกอบ ผลการวิจัยพบว่า นักท่องเที่ยวชาวจีนมีความพึงพอใจต่อประโยชน์และการใช้ภาษาจีนของแผ่นพับแสดงแผนที่ท่องเที่ยวอำเภอชะอำโดยรวมอยู่ในระดับมาก แต่มีข้อเสนอแนะให้เพิ่มข้อมูลสำคัญบางประการในแผนที่ท่องเที่ยวโดยเรียงลำดับตามค่าเฉลี่ย ร้อยละจากมากไปหาน้อย ได้แก่ ราคาที่พัก ราคาบัตรเข้าชมสถานที่ และการแนะนำร้านอาหาร ตามลำดับ ผลการพัฒนาแผนที่ท่องเที่ยวอำเภอชะอำสำหรับนักท่องเที่ยวชาวจีน ทำให้ได้แผนที่ท่องเที่ยวในรูปแบบของแผ่นพับอินโฟกราฟิกขนาด A3 ที่ประกอบไปด้วย เส้นทาง ที่ตั้ง รูปภาพ ข้อมูลแนะนำแหล่งท่องเที่ยวต่างๆ เป็นภาษาจีนที่สามารถนำไปใช้สำหรับการประชาสัมพันธ์ให้กับนักท่องเที่ยวชาวจีนตามจุดต่างๆ เช่น โรงแรม สถานที่ท่องเที่ยว ร้านอาหาร ร้านค้า เป็นต้น ดังนั้นงานวิจัยนี้จึงเป็นส่วนหนึ่งในการช่วยส่งเสริมและประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวของอำเภอชะอำให้เป็นที่พึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวจีนมากขึ้น
Article Details
1. มุมมองและความคิดเห็นใด ๆ ในบทความเป็นมุมมองของผู้เขียน คณะบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยกับมุมมองเหล่านั้นและไม่ถือเป็นความรับผิดชอบของคณะบรรณาธิการ ในกรณีที่มีการฟ้องร้องเกี่ยวกับการละเมิดลิขสิทธิ์ ให้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียน แต่เพียงผู้เดียว
2. ลิขสิทธิ์บทความที่เป็นของคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรีมีลิขสิทธิ์ถูกต้องตามกฎหมาย การเผยแพร่จะต้องได้รับอนุญาตโดยตรงจากผู้เขียนและมหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรีเป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการทองเที่ยวและกีฬา. (2559). แผนยุทธศาสตร์ด้านการท่องเที่ยวอาเซียน พ.ศ. 2559 - 2568 (ASEAN Tourism Strategic Plan). สืบค้นเมื่อ 30 กันยายน 2561, จากhttps://www.mots.go.th/ewt_dl_link.php?nid=10854.
กระทรวงการทองเที่ยวและกีฬา. (2560). รายงานสถิติการท่องเที่ยวประเทศไทย. สืบค้นเมื่อ 30 กันยายน 2561, จาก https://www.mots.go.th/download/article/article_20190516131031.pdf.
กัลยา วาณิชย์บัญชา, (2548). สถิติสำหรับงานวิจัย. กรุงเทพฯ: ภาควิชาสถิติ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จิดาภา หวันกะเหร็ม. (2558). การพัฒนาแผนที่จุดศึกษาธรรมชาติบนเส้นทางการท่องเที่ยวเชิงนิเวศเขาเจ็ดยอด จังหวัดพัทลุงและจังหวัดตรัง. วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
สมพร จรูณแสง. (2546). การพัฒนาคู่มือศึกษาธรรมชาติเพื่อการท่องเที่ยวประจำเส้นทางเดินป่าอุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน. มหาวิทยาลัยมหิดล.
เสริมศิริ นิลดำ และ คณะ. (2560). การพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยวตามรอยชาติพันธุ์ในจังหวัดเชียงราย. วารสารวิจัยราชภัฏพระนคร สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 12(1): มกราคม -มิถุนายน.
สำนักงานจังหวัดเพชรบุรี. 2560. ยุทธศาสตร์จังหวัดเพชรบุรี. สืบค้นเมื่อ 30 กันยายน 2561, จาก http://www.phetchaburi.go.th/
อรณิช ชูวรีระ. (2550). การวิเคราะห์การรับรู้เครื่องหมายในแผนที่ท่องเที่ยว. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
John W. Creswell, (2014). การออกแบบการวิจัย: วิธีการเชิงคุณภาพเชิงปริมาณและแบบผสม (ฉบับที่ 4) Thousand Oaks, California: SAGE Publications ISBN 978-1-4522-2609-5. OCLC 815758208
