ปัจจัยที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของผู้สูงอายุในการดำเนินงานโรงเรียนผู้สูงอายุในจังหวัดเพชรบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเรื่อง ปัจจัยที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของผู้สูงอายุในการดำเนินงานโรงเรียนผู้สูงอายุในจังหวัดเพชรบุรี มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ระดับการมีส่วนร่วมของผู้สูงอายุในการดำเนินงานโรงเรียนผู้สูงอายุในจังหวัดเพชรบุรี 2) ปัจจัยที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของผู้สูงอายุในการดำเนินงานโรงเรียนผู้สูงอายุในจังหวัดเพชรบุรี 3) ปัญหาอุปสรรคของการมีส่วนร่วมของผู้สูงอายุในการดำเนินงานโรงเรียนผู้สูงอายุในจังหวัดเพชรบุรี และ 4) แนวทางในการพัฒนาการมีส่วนร่วมของผู้สูงอายุในการดำเนินงานโรงเรียนผู้สูงอายุในจังหวัดเพชรบุรี การศึกษาวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน โดยนำการวิจัยเชิงปริมาณ และเชิงคุณภาพ มาผสมกันเชิงปริมาณ เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม และวิเคราะห์ข้อมูล โดยใช้สถิติเชิงอนุมาน ในเชิงคุณภาพ ใช้การสัมภาษณ์แบบเจาะลึก โดยมีการจัดทำแบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการตีความหมายของข้อมูลในลักษณะการพรรณนาความ ผลการวิจัยพบว่า 1) ระดับการมีส่วนร่วมของผู้สูงอายุในการดำเนินงานโรงเรียนผู้สูงอายุในจังหวัดเพชรบุรี อยู่ในระดับมากข้อที่มีระดับมากที่สุดเป็น ได้แก่ ระดับการควบคุม ระดับรองลงมา ระดับการบำบัดรักษา และระดับการให้ข้อมูลข่าวสาร 2) ปัจจัยที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของผู้สูงอายุในการดำเนินงานโรงเรียนผู้สูงอายุในจังหวัดเพชรบุรี ด้านปัจจัยจูงใจ โดยรวมอยู่ในระดับมากซึ่ง พบว่า ปัจจัยที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของผู้สูงอายุมากที่สุด ได้แก่ ปัจจัยผลักดันจากบุคคลอื่น รองลงมา ได้แก่ ปัจจัยที่เป็นรางวัล/ผลประโยชน์ตอบแทน และปัจจัยภายในตัวบุคคล ตามลำดับ ด้านปัจจัยสนับสนุน โดยรวมอยู่ในระดับมาก โดยพบว่า ปัจจัยที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของผู้สูงอายุมากที่สุด ได้แก่ ปัจจัยที่เป็นส่วนประกอบ ปัจจัยที่มาจากทางราชการ และปัจจัยที่เป็นลักษณะของโครงการ ตามลำดับ 3) ปัญหาอุปสรรคของการมีส่วนร่วมของผู้สูงอายุในการดำเนินงานโรงเรียนผู้สูงอายุในจังหวัดเพชรบุรี ได้แก่ ปัญหาด้านสุขภาพของผู้สูงอายุ ผู้สูงอายุขาดองค์ความรู้และความเข้าใจในกระบวนการทำงานของโรงเรียนผู้สูงอายุ และด้านการติดต่อสื่อสารและการประชาสัมพันธ์ข้อมูลข่าวสาร 4) แนวทางในการพัฒนาการมีส่วนร่วมของผู้สูงอายุในการดำเนินงานโรงเรียนผู้สูงอายุในจังหวัดเพชรบุรีแบ่งเป็นแต่ละด้าน ดังนี้ การได้รับรางวัล/ผลประโยชน์ตอบแทน การสร้างปัจจัยให้เกิดขึ้นภายในตัวบุคคล ส่งเสริมการมีส่วนร่วมและความเป็นเจ้าของร่วมกัน การสร้างปัจจัยผลักดันจากบุคคลอื่น การส่งเสริมจากทางราชการองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นมีความเข้มแข็งและดูแลรับผิดชอบโรงเรียนผู้สูงอายุได้เป็นอย่างดีและมีประสิทธิภาพ ส่งเสริมปัจจัยส่วนประกอบต่างๆ มีการอำนวยความสะดวกให้กับผู้สูงอายุในการเดินทางมาเข้าร่วมกิจกรรมกับทางโรงเรียนผู้สูงอายุ รูปแบบกิจกรรมและลักษณะโครงการ รูปแบบกิจกรรมของโรงเรียนผู้สูงอายุมาจากความต้องการ และความสนใจของผู้สูงอายุ
Article Details
1. มุมมองและความคิดเห็นใด ๆ ในบทความเป็นมุมมองของผู้เขียน คณะบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยกับมุมมองเหล่านั้นและไม่ถือเป็นความรับผิดชอบของคณะบรรณาธิการ ในกรณีที่มีการฟ้องร้องเกี่ยวกับการละเมิดลิขสิทธิ์ ให้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียน แต่เพียงผู้เดียว
2. ลิขสิทธิ์บทความที่เป็นของคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรีมีลิขสิทธิ์ถูกต้องตามกฎหมาย การเผยแพร่จะต้องได้รับอนุญาตโดยตรงจากผู้เขียนและมหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรีเป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
กรมกิจการผู้สูงอายุ. (2559). คู่มือโรงเรียนผู้สูงอายุ. กรุงเทพฯ: กลุ่มส่งเสริมและพัฒนาศักยภาพผู้สูงอายุ กองส่งเสริมศักยภาพผู้สูงอายุ.
โกสินล์ ชี้ทางดี. (2562). แนวทางการพัฒนาการดำเนินงานโรงเรียนผู้สูงอายุในจังหวัดลพบุรี. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยปทุมธานี, 11(2): 325-336.
ชญานี ไมเออร์. (2552). การมีส่วนร่วมในกิจกรรมทางสังคมของผู้สูงอายุในจังหวัดปทุมธานี. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยปทุมธานี, 1(1): 92 – 109.
ชมพูนุท พรหมภักดิ์. (2556). การเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุของประเทศไทย. สำนักวิชาการ สำนักงานเลขาธิกาวุฒิสภา, 3(6). สืบค้นเมื่อ 25 กุมภาพันธ์ 2557, จาก https://www.facebook.com/laborphachern/posts/689924144471268/.
ณรงค์ ปัดแก้ว. (2563). รูปแบบและกระบวนการจัดการโรงเรียนผู้สูงอายุในจังหวัดลำปาง. วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง, 9(1): 43-58.
พระครูวิรัติธรรมโชติ และคณะ. (2562). การจัดการระบบสุขภาวะและสวัสดิการผู้สูงอายุในโรงเรียนผู้สูงอายุในภาคใต้. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 6(3): 1339-1362.
พระมหาธนกร กิตฺติปญฺโญ และปัญญา กันภัย. (2561). โรงเรียนผู้สูงอายุ: รูปแบบ และกระบวนการดูแลสุขภาวะของผู้สูงอายุในจังหวัดเพชรบูรณ์. พระนครศรีอยุธยา: สถาบันวิจัยพุทธศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พัชราภรณ์ พัฒนะ. (2560). คุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุที่เข้าโรงเรียนผู้สูงอายุ จังหวัดสระบุรี. การค้นคว้าอิสระปริญญาสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการการสร้างเสริมสุขภาพ คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ฤทธิชัย แกมนาค และสุภัชชา พันเลิศพาณิชย์. (2559). รูปแบบการมีส่วนร่วมในการสร้างเสริมสุขภาพผู้สูงอายุของโรงเรียนผู้สูงอายุวัดหัวฝาย ตำบลสันกลาง อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย. พระนครศรีอยุธยา: สถาบันวิจัยพุทธศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาผู้สูงอายุไทย. (2556). รายงานสถานการณ์ผู้สูงอายุไทย พ.ศ.2556. สืบค้นเมื่อ 25 กุมภาพันธ์, 2557. จาก https://thaitgri.org/?p=36172.
วรมน เหลืองสังวาล และ สวรรยา ธรรมอภิพล. (2562). แนวทางการดำเนินงานที่ส่งผลต่อความสำเร็จ ของโรงเรียนผู้สูงอายุ ตำบลบางระกำ อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ศิริวรรณ อรุณทิพย์. (2557). ข้อเสนอเชิงนโยบายเพื่อรองรับสังคมผู้สูงอายุของประเทศไทย. สืบค้นเมื่อ 25 กุมภาพันธ์ 2557, จาก http://www.dop.go.th/main/knowledge_detail.php?id =5e153a935276a6ef4f5265f1466233f3&type=20.
สิริวัลลิ์ พฤกษาอุดมชัย. (2559). ปัจจัยความสำเร็จในการดำเนินงานของชมรมผู้สูงอายุ ตำบลดอนแฝก จังหวัดนครปฐม. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการภาครัฐและภาคเอกชน มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สุดารัตน์ สุดสมบูรณ์ และคณะ. (2559). บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการดูแลผู้สูงอายุไทย. JOURNAL OF SOUTHERN TECHNOLOGY, 9(1): 121-128.
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ. (2561). โรงเรียนผู้สูงอายุเสริมพลังวัยเกษียณพึ่งตนเอง. สืบค้นเมื่อ 6 กันยายน 2563, จาก http://www.thaihealth.or.th/Content/40605.html.
arphawan sopontammarak. (2558). “โรงเรียนผู้สูงอายุ" เพื่อคนไทยชราอย่างสง่า. สืบค้นเมื่อ 25 กุมภาพันธ์ 2557, จาก https://www.thaihealth.or.th/Content/27998-.
