การศึกษาแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมด้วยตนเอง กรณีศึกษา ชุมชนวัดเกาะ อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบุรี

Main Article Content

ณัฐวุฒิ สุวรรณช่าง

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาคู่มือท่องเที่ยวชุมชนวัดเกาะด้วยตนเอง 2) ศึกษาและรวบรวมองค์ความรู้ในแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมชุมชนวัดเกาะ และ 3) ประเมินผล  การนำไปใช้ได้จริงของคู่มือท่องเที่ยวชุมชนวัดเกาะด้วยตนเอง กลุ่มเป้าหมายในการวิจัย ประกอบด้วย กลุ่มที่หนึ่ง เป็นชาวบ้านในชุมชนวัดเกาะ ใช้วิธีการเลือกแบบเจาะจง เพื่อเก็บข้อมูลด้านโครงสร้างคู่มือท่องเที่ยวชุมชนวัดเกาะ กลุ่มที่สอง เป็นนักท่องเที่ยวที่เดินทางเข้ามาเที่ยวชมในบริเวณชุมชนวัดเกาะ จำนวน 100 คน ใช้วิธีการเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบบังเอิญ เพื่อประเมินคุณภาพของคู่มือท่องเที่ยวชุมชนวัดเกาะด้วยตนเอง โดยใช้แบบประเมินคุณภาพคู่มือท่องเที่ยวชุมชนวัดเกาะด้วยตนเอง วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ยและร้อยละ ส่วนข้อมูลในส่วนของประวัติ ความเป็นมาของวัดเกาะและโบราณสถานในชุมชนวัดเกาะที่ใช้นำมาสร้างคู่มือท่องเที่ยวรวบรวมใช้วิธีการทางประวัติศาสตร์ แล้วนำเสนอด้วยวิธีการพรรณนาวิเคราะห์ ผลการวิจัย 1) คู่มือท่องเที่ยวชุมชนวัดเกาะด้วยตนเองที่ผู้วิจัยพัฒนาขึ้นโดยการกำหนดโครงสร้างเนื้อหาจากการจัดประชุมร่วมกับชาวบ้านในชุมชน โดยใช้ชื่อคู่มือว่า “ไหว้พระ ไหว้เจ้า ย่านเก่า วัดเกาะ” ประกอบด้วยเนื้อหา 3 ส่วนหลัก ได้แก่ ส่วนที่ 1 “ไหว้พระ” นำเสนอเกี่ยวกับโบราณสถานในบริเวณวัดเกาะและวัดอื่นๆ ที่อยู่บริเวณโดยรอบชุมชนวัดเกาะ ส่วนที่ 2 “ไหว้เจ้า” นำเสนอเกี่ยวกับศาลเจ้าและโรงเจของชาวไทยเชื้อสายจีนในชุมชนวัดเกาะ ส่วนที่ 3 “ย่านเก่า” นำเสนอเรื่องราวเกี่ยวกับวิถีชีวิต และสถานที่น่าสนใจในชุมชนวัดเกาะ 2) ในการศึกษาและรวบรวมองค์ความรู้ในแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมชุมชนวัดเกาะ ผู้วิจัยได้รวบรวมข้อมูลและจัดระเบียบข้อมูลเป็นหมวดหมู่ พบว่า ชุมชนวัดเกาะมีศักยภาพที่สามารถจะพัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมได้ เนื่องจากความโดดเด่นด้านศิลปวัฒนธรรมและวิถีชีวิตอันเป็นเอกลักษณ์ ถือเป็นจุดแข็งที่สามารถนำมาเป็นจุดดึงดูดทางการท่องเที่ยวได้เป็นอย่างดี 3) ในการประเมินผลการนำไปใช้ได้จริงของคู่มือท่องเที่ยวชุมชนวัดเกาะด้วยตนเอง พบว่า ในภาพรวมมีความพึงพอใจในคู่มืออยู่ในระดับมากทุกด้าน (ค่าเฉลี่ย= 4.11) และความพึงพอใจในคู่มืออยู่ในระดับมากทุกข้อ โดยด้านที่พึงพอใจในระดับมากที่สุด ได้แก่ ด้านความถูกต้องและครอบคลุมของข้อมูลเนื้อหา (ค่าเฉลี่ย= 4.60)

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
สุวรรณช่าง ณ. . (2020). การศึกษาแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมด้วยตนเอง กรณีศึกษา ชุมชนวัดเกาะ อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบุรี. วารสารมนุษยสังคมปริทัศน์, 22(1), 39–59. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/hspbruacthjournal/article/view/256821
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กัลยาณี กุลชัย. (2560). การสร้างคู่มือการท่องเที่ยวชุมชนโดยกระบวนการมีส่วนร่วมของชุมชนตำบลบางน้ำผึ้ง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 20(20): 26-41.

ชายชาญ ปฐมกาญจนา. (2556). แนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมแบบมีส่วนร่วมของชุมชนตลาดบางหลวง อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาวิชาพัฒนศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร.

มธุรส ปราบไพรี และคณะ. (2550). การวิจัยผลกระทบจากการจัดการการท่องเที่ยวในชุมชนวัดเกาะ. เพชรบุรี: คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี.

มลทิชา แจ่มจันทร์ และคณะ. (2550). การจัดระบบข้อมูลด้านการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของชุมชนวัดเกาะ อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบุรี. เพชรบุรี: คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี.

มหาวิทยาลัยศิลปากร. (2543). รายงานสรุปภาพรวมการท่องเที่ยวประเทศไทยและกรณีศึกษาโครงการรักษาเอกลักษณ์ของสถาปัตยกรรมท้องถิ่นและสิ่งแวดล้อมเพื่อดึงดูดนักท่องเที่ยว (เชียงราย แพร่ หนองบัวลำพู เลย กระบี่ ตราด นครปฐม เพชรบุรี). กรุงเทพฯ: มปท.

ลัคนา ชูใจ และคณะ. (2550). การศึกษาบริบทแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของชุมชนวัดเกาะ. เพชรบุรี: คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี.

สุจริต มานิตกุล. (2552). การพัฒนาคู่มือท่องเที่ยวชุมชนตำบลบางขุนไทร อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหิดล.

Coltman, Michael M. (1989). Travel and Tourism. New York: Van Nostrand Reinhold.

WP. (2562). ล้วง Insight การใช้งาน “ดิจิทัล” ทั่วโลก 2019 “คนไทย” ใช้เน็ต 9 ชั่วโมงต่อวัน-มือถือมี 99 แอป. ค้นเมื่อ มีนาคม 1, 2562, จาก https://www.marketingoops.com/reports/global-and-thailand-digital-trend-2019/.