ความต้องการและแนวทางพัฒนาต่อหลักสูตรศิลปศาสตร์บัณฑิต สาขาภาษาและวัฒนธรรมตะวันออก คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง - หะพินรัมย์ , พรชัย; นวย , ตูซาร์; มะลี, อิบรอฮิม; แสงลอย , พลอย (วารสารรามคำแหง ฉบับมนุษยศาสตร์, 2026)
หลักสูตรศิลปศาสตร์บัณฑิต สาขาภาษาและวัฒนธรรมตะวันออก คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ประกอบขึ้นจากกลุ่มสาขาวิชาภาษาที่เป็นวิชาโทและวิชาพื้นฐาน ได้แก่ เมียนมา เวียดนาม อาหรับ มลายู และสามารถขยายให้ครอบคลุมภาษาตะวันออกอื่นเพิ่มในอนาคต การศึกษานี้เป็นงานวิจัยเชิงปริมาณ ใช้แบบสอบถามเพื่อเก็บข้อมูล และใช้สถิติเชิงพรรณนาอธิบายผลสำรวจผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับหลักสูตรฯ การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความต้องการและแนวทางพัฒนาต่อหลักสูตรภาษาและวัฒนธรรมตะวันออก คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ผลการศึกษาพบว่า การแสดงอัตลักษณ์ของผู้เรียนในอนาคตสะท้อนให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงบริบททางการศึกษาอย่างมีนัยสำคัญ โดยเปลี่ยนผ่านจากกลุ่มผู้เรียนในระบบดั้งเดิม ไปสู่กลุ่มผู้เรียนวัยทำงานที่มีวุฒิการศึกษาระดับปริญญาอยู่แล้ว ซึ่งสอดคล้องกับปรัชญาและโครงสร้างการจัดการศึกษาแบบ “ตลาดวิชา” ของมหาวิทยาลัยรามคำแหง ที่เน้นความยืดหยุ่นและการเปิดโอกาสทางการศึกษาอย่างเสรี โดยผู้เรียนกลุ่มนี้ไม่ได้มุ่งหวังเพียงคุณวุฒิการศึกษาขั้นพื้นฐาน แต่มีวัตถุประสงค์เพื่อการยกระดับทักษะ และการปรับเปลี่ยนทักษะให้เท่าทันความเปลี่ยนแปลงของโลกการทำงาน สำหรับการตัดสินใจเข้าศึกษาต่อของกลุ่มเป้าหมายในอนาคตนั้น ถูกขับเคลื่อนด้วยปัจจัยเชิงซ้อนหลายประการ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ปัจจัยด้านเศรษฐกิจที่ผู้เรียนมองว่าการศึกษาคือการลงทุนเพื่อเพิ่มมูลค่าในตลาดแรงงานและการสร้างความมั่นคงทางการเงินในยุคเปลี่ยนผ่านทางเทคโนโลยี สอดรับกับปัจจัยด้านสังคมที่ขับเคลื่อนด้วยค่านิยมการเรียนรู้ตลอดชีวิต รวมถึงความต้องการขยายเครือข่ายทางวิชาชีพระหว่างกลุ่มคนทำงาน นอกจากนี้ปัจจัยด้าน ความเชื่อและทัศนคติส่วนบุคคล เช่น การมีกรอบความคิดแบบเติบโต และความต้องการความสำเร็จขั้นสูงสุดในชีวิตเพื่อเติมเต็มความภาคภูมิใจ ก็เป็นสิ่งสำคัญที่กระตุ้นให้ผู้เรียนวัยทำงานตัดสินใจกลับเข้าสู่ระบบการศึกษาอีกครั้ง