การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันของความเหนื่อยหน่ายในการเรียนของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏภาคตะวันออกเฉียงเหนือ - เตมีรักษ์ ธราเทพ; วงค์คำ บุญส่ง; แบบประเสริฐ สุจิตรา; อุคำ สรินดา (วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 2021)
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อตรวจสอบความสอดคล้องของโมเดลองค์ประกอบของความเหนื่อยหน่ายในการเรียนของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏภาคตะวันออกเฉียงเหนือกับข้อมูลเชิงประจักษ์ตัวอย่างในการวิจัย คือ นักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ปีการศึกษา 2563 จำนวน 800 คน ได้มาโดยวิธีการสุ่มหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบสอบถามชนิดมาตราส่วนประมาณค่าโดยมีข้อคำถามแบ่งออกเป็น 8 ด้านตามองค์ประกอบรวมทั้งสิ้นจำนวน 36 ข้อมีค่าความสอดคล้องระหว่าง 0.80-1.00 มีค่าอำนาจจำแนกระหว่าง .29 ถึง .63 และค่าความเชื่อมั่นทั้งฉบับเท่ากับ .88ซึ่งใช้โปรแกรมสำเร็จรูปในการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน ผลการวิจัยพบว่าโมเดลองค์ประกอบความเหนื่อยหน่ายในการเรียนของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ที่ผู้วิจัยพัฒนาขึ้นมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ โดยมีค่าสถิติวัดความกลมกลืนของโมเดล X2=603.18, p-value=0.68, df=449, X2/df=1.34, RMSEA=0.02, GFI=0.95, AGFI=0.92 และเมื่อพิจารณาค่าน้ำหนักขององค์ประกอบ พบว่า องค์ประกอบด้านกิจกรรมการเรียนรู้มีค่าน้ำหนักมากที่สุดเท่ากับ 0.96 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01ประกอบด้วย 8 องค์ประกอบ ได้แก่ 1) ด้านความภูมิใจองค์กร มีค่าน้ำหนักเท่ากับ 0.742) ด้านภาระงานที่ได้รับมอบหมาย มีค่าน้ำหนักเท่ากับ 0.85 3) ด้านปฏิสัมพันธ์ทางสังคม มีค่าน้ำหนักเท่ากับ 0.914) ด้านหลักสูตรมีค่าน้ำหนักเท่ากับ 0.905) ด้านกิจกรรมการเรียนรู้มีค่าน้ำหนักเท่ากับ 0.96 6) ด้านแรงจูงใจภายในตนเอง มีค่าน้ำหนักเท่ากับ 0.95 7) ด้านความท้าทายในการเรียนรู้ มีค่าน้ำหนักเท่ากับ 0.88 และ8) ด้านความกังวล กลัวผิดพลาด มีค่าน้ำหนักเท่ากับ 0.92