การจัดการทรัพยากรมนุษย์ที่มีผลต่อการคงอยู่ของพนักงานโรงงานอุตสาหกรรม ประเภทกลุ่มอุตสาหกรรมโลหะในจังหวัดสระบุรี - ช่วงประยูร จิตรลดา; ชินะโชติ ภาวิน; จุ้ยเจริญ ณัฐปภัสษ์ (วารสารสุโขทัยธรรมาธิราช, 2024)
การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) ศึกษาการจัดการทรัพยากรมนุษย์และการคงอยู่ของพนักงานโรงงานอุตสาหกรรม 2) เปรียบเทียบการคงอยู่ของพนักงานโรงงานอุตสาหกรรม จำแนกตามปัจจัยประชากรศาสตร์ 3) การจัดการทรัพยากรมนุษย์ที่มีผลต่อการคงอยู่ของพนักงานโรงงานอุตสาหกรรม ประเภทกลุ่มอุตสาหกรรมโลหะในจังหวัดสระบุรี การศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงสำรวจ ประชากรที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ พนักงานโรงงานอุตสาหกรรม ประเภทกลุ่มอุตสาหกรรมโลหะในจังหวัดสระบุรี บุคลากรจำนวน 4,400 ราย การกำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างใช้สูตรคำนวณขนาดตัวอย่างของ ทาโร่ ยามาเน่ มีขนาดกลุ่มตัวอย่างเท่ากับ 415 ตัวอย่าง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้คือ แบบสอบถามในการวิเคราะห์ข้อมูล โดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูปทางสถิติในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ การแจกแจงความถี่ การค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การเปรียบเทียบความแตกต่าง และการวิเคราะห์สหสัมพันธ์การถดถอยพหุคูณ ผลการศึกษาพบว่า (1) ผลการวิเคราะห์การจัดการทรัพยากรมนุษย์ของพนักงานโรงงานอุตสาหกรรม ประเภทกลุ่มอุตสาหกรรมโลหะในจังหวัดสระบุรี ทั้ง 5 ด้าน พบว่า ทุกด้านอยู่ในระดับมาก โดยสามารถเรียงลำดับจากค่าเฉลี่ยมากไปหาน้อย ดังนี้ ด้านการฝึกอบรมและการพัฒนาอาชีพ ด้านการสรรหาบุคลากร ด้านการประเมินผลการปฏิบัติงาน ด้านการโยกย้ายและการทดแทน และด้านค่าตอบแทนบุคลากร ส่วนผลการวิเคราะห์การคงอยู่ของพนักงานโรงงานอุตสาหกรรม ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก โดยระดับความเห็นสูงสุด คือ พนักงานมีความตั้งใจทำงานเต็มความสามารถเพื่อให้องค์การไปสู่ความสำเร็จ รองลงมา พนักงานมีความภาคภูมิในและยินดีที่จะบอกกับผู้อื่นว่าได้ทำงานที่องค์การแห่งนี้ และพนักงานรู้สึกยึดมั่นและผูกพันกับองค์การ ส่วนความคิดเห็นในระดับต่ำที่สุด คือ พนักงานรู้สึกเต็มใจปฏิบัติงานล่วงเวลาแม้จะได้ค่าตอบแทนที่ไม่คุ้มค่า (2) ผลการวิเคราะห์การเปรียบเทียบการคงอยู่ของพนักงาน โดยจำแนกตามปัจจัยประชากรศาสตร์ พบว่า ทุกปัจจัยประชากรศาสตร์ที่แตกแต่งกันมีผลต่อการคงอยู่ของพนักงานโรงงานอุตสาหกรรม ไม่แตกต่างกัน (3) การจัดการทรัพยากรมนุษย์ที่มีผลต่อการคงอยู่ของพนักงาน พบว่า การจัดการทรัพยากรมนุษย์มีความสัมพันธ์กับการคงอยู่ของพนักงานโรงงานอุตสาหกรรม โดยมีค่าการพยากรณ์ ร้อยละ 91.5 มีด้านการประเมินผลการปฏิบัติงาน ด้านการฝึกอบรมและพัฒนาอาชีพ ด้านการโยกย้ายและการทดแทน และด้านค่าตอบแทนบุคลากร ซึ่งมีค่าสัมประสิทธิ์เป็นบวก ยกเว้นด้านการสรรหาบุคลากร ที่มีค่าสัมประสิทธิ์เป็นลบ