Silpakorn University e-Journal (Social Sciences, Humanities, and Arts)

เพลงร้องทำนองไทยร่วมสมัยสำหรับเด็ก : การสร้างสรรค์ชุดบทเพลงไทยร่วมสมัย สำหรับเด็กปฐมวัยในประเทศไทย (Contemporary Thai songs for children: Creation of songs for children in Thailand)

มนสิการ เหล่าวานิช (Monsikarn Laovanich) — 2026-06-30

ปัจจุบันบทเพลงไทยสำหรับเด็กปฐมวัยที่เชื่อมโยงมรดกดนตรีไทยกับบริบทการเรียนรู้ร่วมสมัยยังมีอยู่อย่างจำกัดงานวิจัยสร้างสรรค์ชิ้นนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาชุดบทเพลงไทยร่วมสมัยสำหรับเด็กปฐมวัยในฐานะสื่อการเรียนรู้ที่เหมาะสมกับพัฒนาการของเด็ก โดยประยุกต์ทำนองเพลงไทยเดิมร่วมกับหลักการดนตรีศึกษาและจิตวิทยาพัฒนาการเด็ก เพื่อส่งเสริมทักษะทางดนตรีอย่างเป็นระบบ ดำเนินการตามแนวทางการวิจัยเชิงคุณภาพ ผ่านการศึกษาเอกสาร การสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลหลักซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านดนตรีไทย ด้านการประพันธ์เพลง และด้านการจัดกิจกรรมดนตรีสำหรับเด็กปฐมวัย รวมทั้งการออกแบบบทเพลงและกิจกรรมประกอบเพลง ก่อนนำไปทดลองใช้ในสถานศึกษาเครือข่ายหลายแห่ง ได้แก่ โรงเรียนจิตตเมตต์ โรงเรียนสาธิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ฝ่ายประถม สถาบันแห่งชาติเพื่อการพัฒนาเด็กและครอบครัว มหาวิทยาลัยมหิดล และโรงเรียนดนตรีเดอเมโลดีผลการวิจัยพบว่า บทเพลงที่สร้างสรรค์ขึ้นมีโครงสร้างกระชับ จังหวะเหมาะสม และเนื้อหาสอดคล้องกับประสบการณ์ใกล้ตัวของเด็ก อีกทั้งสามารถบูรณาการเข้ากับกิจกรรมการเรียนรู้ได้อย่างหลากหลาย จากการนำไปทดลองใช้พบว่า บทเพลงดังกล่าวช่วยส่งเสริมพัฒนาการของเด็กปฐมวัยทั้งด้านร่างกาย อารมณ์ สังคม และสติปัญญา ผ่านการเคลื่อนไหวตามจังหวะ ความเพลิดเพลินในการเรียนรู้ การทำกิจกรรมร่วมกับผู้อื่น ตลอดจนการเรียนรู้คำศัพท์ การฝึกฟัง และการจดจำคำร้องและทำนอง ข้อค้นพบนี้สะท้อนให้เห็นว่า บทเพลงไทยร่วมสมัยสามารถเป็นสื่อการเรียนรู้ที่มีคุณค่าในการส่งเสริมพัฒนาการเด็กปฐมวัย พร้อมทั้งมีส่วนสำคัญในการปลูกฝังอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมไทยได้อย่างเหมาะสม

At present, Thai songs for early childhood that connect Thai musical heritage with contemporary learning contexts remain limited. This creative research aimed to develop a collection of contemporary Thai songs for young children as learning media appropriate to child development by adapting traditional Thai melodies in accordance with principles of music education and developmental psychology in order to systematically promote musical skills. The study employed a qualitative approach through document review, interviews with key informants who were experts in Thai music, music composition, and music activities for early childhood, as well as the design of songs and accompanying activities. The songs were then piloted in several partner institutions, including Jittamet School, Chulalongkorn University Demonstration School (Elementary Division), the National Institute for Child and Family Development at Mahidol University, and De Melody Music School. The findings revealed that the songs created in this study were concise in structure, developmentally appropriate in rhythm, and closely related to children’s everyday experiences. Moreover, they could be integrated into a wide range of learning activities. The pilot implementation further showed that these songs supported young children’s physical, emotional, social, and intellectual development through rhythmic movement, joyful engagement, collaborative participation, vocabulary learning, listening practice, and the memorization of lyrics and melodies. These findings suggest that contemporary Thai songs can serve as valuable learning media for promoting early childhood development while also fostering Thai cultural identity in an appropriate and meaningful way.

การวิเคราะห์ประเภทและหน้าที่ของคำต้องห้ามในเพลงฮิปฮอปของวง N.W.A (An analysis of types and functions of taboo words in N.W.A’s hip-hop songs)

อัชรอฟ จางวาง (Ashrof Changwang) — 2026-06-29

คำต้องห้ามเป็นลักษณะคำรูปแบบหนึ่งที่พบได้ในชีวิตประจำวันและมักถูกนำมาใช้สื่อสารในสถานการณ์ที่ไม่เป็นทางการ รวมทั้งในสื่อบันเทิงประเภทต่าง ๆ อย่างแพร่หลายตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ประเภทและหน้าที่ของคำต้องห้ามที่ปรากฏในเพลงฮิปฮอปของวง N.W.A จำนวนทั้งสิ้น 8 เพลง โดยใช้กรอบแนวคิดของ Battistella (2005) ในการวิเคราะห์ประเภทของคำต้องห้าม และกรอบแนวคิดของ Jay (1992) ในการวิเคราะห์หน้าที่ของคำต้องห้ามที่ปรากฏในเพลง ผลการวิจัยพบคำต้องห้าม จำนวนทั้งสิ้น 317 ครั้ง โดยประเภทของคำต้องห้ามที่พบมากที่สุด คือ คำหยาบคายทั่วไป รองลงมา คือ คำด่าเหยียดหยาม คำลามกอนาจาร และคำดูหมิ่นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ส่วนหน้าที่ของคำต้องห้าม พบการบรรยายหรือการประเมินผลมากที่สุด รองลงมา คือ การแสดงความโกรธหรือความหงุดหงิด การประชดประชันเชิงเสียดสีหรือการดูถูก การแสดงความประหลาดใจและการล้อเล่น ตามลำดับ ผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่าคำต้องห้ามที่ปรากฏในเพลงฮิปฮอปของวง N.W.A ไม่เพียงแต่แสดงให้เห็นถึงลักษณะของการใช้ภาษา แต่ยังสะท้อนให้เห็นถึงบริบททางสังคม วิถีชีวิต และวัฒนธรรม อีกทั้งการใช้คำต้องห้ามในเพลงฮิปฮอปยังเป็นเครื่องมือเชิงสัญลักษณ์ที่ทรงพลังในการแสดงออกถึงความรู้สึกนึกคิดของชนกลุ่มน้อยที่มีต่อสังคมและการท้าทายอำนาจรัฐในช่วงเวลาหนึ่งในอดีตอย่างชัดเจน ข้อค้นพบจากงานวิจัยนี้ยังสามารถใช้เป็นแนวทางในการศึกษาเปรียบเทียบการใช้คำต้องห้ามในสื่อบันเทิงร่วมสมัย ตลอดจนการวิเคราะห์วาทกรรมเชิงต่อต้านในบริบททางสังคมและวัฒนธรรมที่หลากหลายต่อไป

Taboo words are a type of lexical form commonly found in everyday life and have long widely been used for communication in informal situations, as well as in various forms of entertainment media, from the past to the present. This study aimed to analyze the types and functions of taboo words found in eight hip-hop songs of N.W.A. Battistella’s (2005) framework was applied to identify the types of taboo words, while Jay’s (1992) theory was employed to investigate their functions. From 317 occurrences of taboo words, all types and functions of them were found. Based on the data analysis, vulgarity was the most frequently occurring type of all the words, followed by epithet, obscenity, and profanity, respectively. The most dominant function was description-evaluation, followed by anger-frustration, sarcastic irony or insult, surprise, and joke. Additionally, the study highlighted that the taboo words in N.W.A’s songs not only reflected linguistic characteristics but also mirrored the social context, lifestyle, and culture of a particular historical period. Furthermore, the use of taboo words in hip-hop songs has functioned as a powerful symbolic tool for minority groups to clearly express their thoughts and feelings toward society and also resistance against state power during a particular period in the past. The findings of this study serve as a reference for conducting comparative studies on taboo words in contemporary media, as well as analyzing resistance discourse across diverse socio-cultural contexts.

การสื่อสารภาพลักษณ์ของรถไฟนำเที่ยวของการรถไฟแห่งประเทศไทย (รฟท.) ผ่านสื่อออนไลน์ : KIHA183 และ Royal Blossom (Communicating the image of the State Railway of Thailand’s tourist trains through online media: KIHA183 and Royal Blossom)

ธารีทิพย์ เหล่าวิโรจนกุล (Thareethip Laowirojanakul) — 2026-06-30

ในบริบทที่การท่องเที่ยวเชิงประสบการณ์และสื่อออนไลน์มีบทบาทสำคัญต่อการรับรู้ของผู้บริโภค งานวิจัยด้านการสื่อสารภาพลักษณ์ของบริการรถไฟนำเที่ยวยังมีอยู่อย่างจำกัด งานวิจัยนี้จึงมุ่งเติมเต็มช่องว่างดังกล่าวในบริบทของการรถไฟแห่งประเทศไทย (รฟท.) การวิจัยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการสื่อสารภาพลักษณ์ของรถไฟนำเที่ยวขบวน KIHA183 และ Royal Blossom ของ รฟท. ผ่านสื่อออนไลน์ โดยมุ่งเน้นวิเคราะห์การนำเสนอภาพลักษณ์ที่ปรากฏในช่องทางต่าง ๆ ทั้งสื่อของหน่วยงานรัฐและสื่ออิสระ อาทิ เพจประชาสัมพันธ์ของ รฟท. เว็บไซต์รีวิวการท่องเที่ยว สื่อข่าวออนไลน์ และช่อง YouTube ที่มีผู้ติดตามจำนวนมาก การวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ โดยอาศัยการวิเคราะห์เนื้อหา (qualitative content analysis) จากข้อมูลที่รวบรวมในช่วงระหว่างเดือนมกราคม พ.ศ. 2566 ถึงเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2568 และวิเคราะห์แบบผสมผสานทั้งเชิงอุปนัยและนิรนัย ผลการศึกษาพบว่า ภาพลักษณ์ของรถไฟนำเที่ยวทั้งสองขบวนถูกถ่ายทอดผ่าน 6 ประเด็นหลัก ได้แก่ 1) ความหรูหรา 2) ความสะดวกสบาย 3) การส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงประสบการณ์ 4) การเชื่อมโยงกับธรรมชาติ 5) อัตลักษณ์ท้องถิ่น/ความเป็นไทย และ 6) การฟื้นฟูเศรษฐกิจชุมชน ข้อค้นพบสามารถนำไปใช้เป็นแนวทางในการพัฒนากลยุทธ์การสื่อสารของ รฟท. และหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง เพื่อสร้างภาพลักษณ์ที่ชัดเจน มีเอกลักษณ์และสอดคล้องกับยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวของประเทศอย่างมีประสิทธิภาพ

In the context where experiential tourism and online media play an increasingly significant role in shaping consumer perceptions, research on the image communication of tourist train services remains limited. This study therefore seeks to address this research gap within the context of the State Railway of Thailand (SRT). The objective of this research is to examine the image communication of SRT’s KIHA183 and Royal Blossom tourist trains through online media. The study focuses on analyzing how the images of these two train services are presented across various online channels, including official public relations platforms of the SRT, travel review websites, online news media, and YouTube channels with large numbers of followers. This study employs a qualitative research methodology, using qualitative content analysis of data collected between January 2023 and June 2025. The analysis integrates both inductive and deductive approaches. The findings reveal that the images of the two tourist train services are communicated through six key themes: 1) luxury, 2) convenience, 3) promotion of experiential tourism, 4) connection with nature, 5) cultural identity/Thainess, and 6) community revitalization. The findings provide practical implications for the development of communication strategies by the SRT and relevant agencies. These strategies can help strengthen a clear and distinctive image of tourist train services while ensuring alignment with Thailand’s national tourism development strategies.

การพัฒนาพื้นที่การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมชุมชนอย่างยั่งยืน ตำบลงิ้วราย อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม (Sustainable development of community cultural tourism in Ngiw Rai, Nakhon Chai Sri, Nakhon Pathom)

วรางคณา นิ่มเจริญ (Warangkana Nimcharoen) — 2026-06-30

จากการขยายตัวของเมืองอย่างรวดเร็วในปัจจุบันส่งผลกระทบต่อบริบททางวัฒนธรรมและสิ่งแวดล้อมดั้งเดิมของชุมชนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ งานวิจัยนี้จึงเป็นการวิจัยแบบผสมผสาน (mixed methods) โดยบูรณาการการวิจัยเชิงคุณภาพ การวิจัยเชิงปริมาณ และการวิจัยเชิงปฏิบัติการ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาและทำความเข้าใจบริบทของชุมชนโดยรอบพื้นที่ในหลากหลายมิติ ทั้งด้านวิถีชีวิต สังคม เศรษฐกิจ วัฒนธรรม สถาปัตยกรรม รวมถึงการสร้างกระบวนการมีส่วนร่วมเพื่อสะท้อนความต้องการที่มีต่อพื้นที่สร้างสรรค์ 2) ออกแบบด้านสถาปัตยกรรมและภูมิสถาปัตยกรรมให้สอดคล้องกับข้อมูลที่ได้จากกระบวนการมีส่วนร่วมกับชุมชน และ 3) สร้างความรู้สึกเป็นเจ้าของพื้นที่ร่วมกันในกลุ่มเยาวชน คนในพื้นที่ และหน่วยงานท้องถิ่น ซึ่งนำไปสู่การบริหารจัดการและดูแลพื้นที่อย่างยั่งยืน งานวิจัยบูรณาการแนวคิดเรื่องวัฒนธรรมชุมชน การออกแบบแบบมีส่วนร่วม การท่องเที่ยวยั่งยืน และภูมิทัศน์วัฒนธรรม ผ่านกระบวนการทำงานร่วมกัน (co-creation) และการสร้างสรรค์พื้นที่ (placemaking) เพื่อส่งเสริมบทบาทของชุมชนในการออกแบบภูมิทัศน์วัฒนธรรมและพัฒนากิจกรรมสร้างสรรค์อีกทั้งเตรียมพร้อมการขยายตัวของเมืองที่จะทำลายบริบททางวัฒนธรรมและสิ่งแวดล้อม วิธีดำเนินการวิจัยประกอบด้วย การเก็บรวบรวมข้อมูลจากการสัมภาษณ์ และเวทีเสวนาร่วมกับคนในชุมชน เพื่อนำมาวิเคราะห์และพัฒนาแนวคิดการออกแบบเชิงสถาปัตยกรรมและกิจกรรมที่สะท้อนอัตลักษณ์ชุมชน ผลการวิจัยพบว่า แนวทางการพัฒนาสามารถจำแนกออกเป็น 3 ด้านหลัก ได้แก่ 1) การพัฒนาผ่านภูมิทัศน์วัฒนธรรม (ด้านสิ่งแวดล้อม) เพื่อสร้างพื้นฐานความเป็นอยู่ที่ดีและต่อยอดสู่การท่องเที่ยว 2) การเสริมสร้างความเข้มแข็งของชุมชนผ่านความร่วมมือ (ด้านสังคม) โดยตำบลงิ้วรายเป็นชุมชนเข้มแข็งที่ได้รับการสนับสนุนจากทั้งภาครัฐและภาคเอกชนอย่างต่อเนื่องและ 3) การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมชุมชน (ด้านเศรษฐกิจ) ซึ่งเป็นช่องทางในการสร้างรายได้ควบคู่ไปกับการอนุรักษ์อัตลักษณ์ท้องถิ่น ผลลัพธ์จากงานวิจัยนี้สามารถนำไปใช้เป็นแนวทางเชิงปฏิบัติสำหรับหน่วยงานท้องถิ่นในการพัฒนาพื้นที่สาธารณะของชุมชน ตลอดจนการสร้างกระบวนการมีส่วนร่วมเพื่อการอนุรักษ์และพัฒนาเมืองอย่างยั่งยืน

Rapid urban expansion inevitably impacts the traditional cultural and environmental contexts of local communities. Consequently, this research adopts a mixed-methods approach, integrating qualitative, quantitative, and action research. The objectives are three-fold: 1) to understand multifaceted community contexts—encompassing lifestyle, social, economic, cultural, and architectural dimensions—while establishing participatory processes to reflect needs for creative spaces; 2) to design architecture and landscapes aligned with community engagement data; and 3) to foster a collective sense of ownership among youth, residents, and local authorities, leading to sustainable area management. The study integrates community culture, participatory design, sustainable tourism, and cultural landscapes through co-creation and placemaking. These approaches aim to empower the community in cultural landscape design and creative activity development, while preparing for the effects of urban expansion that threaten cultural and environmental contexts. The methodology involves data collection through interviews and community forums to analyze and develop architectural design concepts and activities that reflect community identity. The findings reveal three primary development dimensions: 1) cultural landscape development (environmental) to improve well-being and promote tourism; 2) strengthening community through collaboration (social), highlighting Ngiw Rai as a resilient community continuously supported by public and private sectors; and 3) community-based cultural tourism development (economic) to generate income, while preserving local identity. The outcomes provide practical guidelines for local authorities in public space planning and development, serving as a model for participatory processes in sustainable urban conservation and development.

ความต้องการจำเป็นในการจัดการความรู้ทุนทางเศรษฐกิจชุมชน ตำบลทุ่งหวัง อำเภอเมือง จังหวัดสงขลา (The needs for community economic capital knowledge management Thung Wang subdistrict, Mueang district, Songkhla province)

ธิดารัตน์ บุญปก (Tidarat Boonpok) — 2026-06-30

การจัดการความรู้ทุนทางเศรษฐกิจของชุมชนเป็นกลไกสำคัญในการยกระดับศักยภาพและเสริมสร้างเศรษฐกิจฐานรากของชุมชน แต่ยังขาดระบบการจัดการที่สอดคล้องกับบริบทพื้นที่ การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความต้องการจำเป็นในการจัดการความรู้ทุนทางเศรษฐกิจของชุมชนตำบลทุ่งหวัง อำเภอเมือง จังหวัดสงขลา โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 375 คน ได้จากการสุ่มแบบแบ่งชั้นภูมิ เครื่องมือที่ใช้ คือ แบบสอบถามประเมินความต้องการจำเป็น มีค่าความเที่ยง 0.91 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และดัชนีลำดับความต้องการจำเป็น ผลการวิจัยพบว่า การจัดการความรู้ทุนทางเศรษฐกิจของชุมชนมีช่องว่างที่ต้องได้รับการพัฒนาในทุกด้าน ผลการประเมินความต้องการจำเป็นชี้ให้เห็นว่า ด้านการจัดเก็บความรู้ มีความต้องการจำเป็นสูงสุดเนื่องจากยังขาดระบบที่ชัดเจน ประชาชนต้องการพัฒนาทักษะการใช้เครื่องมือดิจิทัลและจัดตั้งศูนย์เรียนรู้ในพื้นที่ รองลงมา คือ ด้านการถ่ายทอดความรู้ ซึ่งชุมชนต้องการเวทีแลกเปลี่ยนแนวคิดและทักษะเพื่อสร้างภูมิคุ้มกันต่อสภาวะเศรษฐกิจถดถอย ขณะที่ด้านการสำรวจความรู้ และด้านการรวบรวมและพัฒนาความรู้ สะท้อนให้เห็นถึงข้อจำกัดด้านงบประมาณสนับสนุนจากภาครัฐ ตลอดจนความต้องการเปิดมุมมองใหม่ ๆ ผ่านการศึกษาดูงานนอกพื้นที่และการนำข้อมูลในอดีตมาวางแผนขับเคลื่อนด้านการผลิตและการตลาด แม้ชุมชนตระหนักถึงคุณค่าของทุนทางเศรษฐกิจที่มีอยู่ แต่ยังขาดกลไกการจัดการที่เป็นระบบ หน่วยงานที่เกี่ยวข้องจึงจำเป็นต้องเร่งสนับสนุนงบประมาณเพื่อพัฒนาระบบจัดเก็บข้อมูลด้วยเทคโนโลยีดิจิทัล ควบคู่กับการส่งเสริมการถ่ายทอดองค์ความรู้อย่างมีส่วนร่วม เพื่อเป็นแนวทางในการยกระดับเศรษฐกิจฐานรากให้พึ่งพาตนเองได้อย่างเป็นรูปธรรม

The management of community economic capital knowledge is a vital mechanism for enhancing potential and strengthening the grassroots economy of communities. However, there remains a lack of management systems that are aligned with local contexts. The objective of this research was to study the needs for community economic capital knowledge management in Thung Wang subdistrict, Mueang district, Songkhla province, A quantitative research method was employed, with a sample of 375 participants selected through stratified random sampling. The research instrument was a needs assessment questionnaire with a reliability coefficient of 0.91. Data were analyzed using mean, standard deviation, and the Modified Priority Needs Index. The results revealed that the community expressed needs for the development of knowledge management because it lacks systematic approaches. The highest priority need was knowledge acquisition, with community members emphasizing the promotion of vocational and technical skills development, as well as the preservation and transmission of local wisdom. The second highest priority was knowledge transfer, where community members highlighted the importance of establishing platforms and opportunities for exchanging ideas, experiences, and skills to strengthen local economy. Regarding knowledge exploration and knowledge collection and development, the findings revealed limitations in government support and funding. Community members also expressed a need to broaden their perspectives through external study visits and to use historical data for planning and improving production and marketing activities. Although the community recognizes the value of its economic capital, it still lacks systematic mechanisms for managing and leveraging these resources. Ultimately, relevant agencies should therefore prioritize funding for the development of digital data management systems while promoting participatory knowledge sharing and transfer. These measures will strengthen the community economy and foster sustainable, self-reliant grassroots economic development.

การจัดการทรัพยากรกายภาพชุมชนโดยการมีส่วนร่วมในการพัฒนากายภาพ พื้นที่สร้างสรรค์ ชุมชนย่านเมืองเก่า จังหวัดเพชรบุรี (Community facility management by participating in the physical development of creative spaces in the old town community, Phetchaburi province)

ธงชัย ทองมา (Thongchai Thongmar) — 2026-06-30

การยกระดับการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์เพื่อการขับเคลื่อนจังหวัดเพชรบุรีสู่เมืองสร้างสรรค์ การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาแนวทางการจัดการทรัพยากรกายภาพชุมชนโดยการมีส่วนร่วมในย่านเมืองเก่าและออกแบบภาพอนาคตการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ตามแนวคิดฐานวิถีชีวิตใหม่และออกแบบย่านการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสานในลักษณะการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมทั้งเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณ งานวิจัยนี้มีความสำคัญต่อการพัฒนาต้นแบบเพื่อสร้างพื้นที่สร้างสรรค์ที่สะท้อนอัตลักษณ์ท้องถิ่นเชื่อมโยงเศรษฐกิจฐานราก ทั้งยังสนับสนุนการขับเคลื่อนจังหวัดสู่การเป็น UNESCO Creative City ผลการวิจัยพบว่า การมีส่วนร่วมของประชาชนสามารถขับเคลื่อนการพัฒนาพื้นที่เชิงกายภาพที่ตอบสนองต่อความต้องการของชุมชนได้อย่างเป็นรูปธรรม โดยผลการประเมินการจัดการเชิงพื้นที่สู่การออกแบบพื้นที่สร้างสรรค์ใน 4 มิติ ได้แก่ 1) การมีส่วนร่วมของชุมชน 2) การออกแบบพื้นที่และกายภาพ 3) ผลลัพธ์ด้านเศรษฐกิจและสังคม และ 4) การบริหารจัดการและการบูรณาการ โดยได้คะแนนรวม 4.40 สะท้อนถึงความสำเร็จที่เกิดจากความร่วมมือของชุมชน การออกแบบพื้นที่ส่งเสริมผลลัพธ์เชิงเศรษฐกิจ สังคมภายใต้การบริหารจัดการแบบบูรณาการ นอกจากนี้ ชุมชนสามารถพัฒนากิจกรรม พื้นที่ท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ได้อย่างเป็นรูปธรรม ได้แก่ การจัดตั้งศูนย์บริการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์โดยชุมชน การปรับปรุงพื้นที่วัด การสร้างสรรค์งานศิลปะสื่อสารอัตลักษณ์ท้องถิ่น การใช้มาสคอต “น้องโตนด” เป็นสื่อกลางและการพัฒนาของที่ระลึกเพื่อส่งเสริมเศรษฐกิจชุมชน การจัดการทรัพยากรกายภาพชุมชนผ่านกระบวนการมีส่วนร่วมนี้จึงเป็นกลไกสำคัญในการสร้างต้นแบบการพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืนและยกระดับจังหวัดสู่เมืองสร้างสรรค์ที่เชื่อมโยงวัฒนธรรมภูมิปัญญาอย่างแท้จริง

Elevating creative tourism serves as an initiative to drive Phetchaburi province toward becoming a Creative City. This research aims to develop participatory guidelines for community facility management in the old town area, to design future scenarios for creative tourism based on the New Normal concept, and to design a creative tourism district. Utilizing a mixed-methods design, the study conducts Participatory Action Research (PAR) integrating qualitative and quantitative methodologies. This research contributes to establishing a development model for creative spaces that reflect local identity, thereby linking creative tourism with grassroots economic growth and supporting Phetchaburi’s advancement toward becoming a UNESCO Creative City. The findings reveal that public participation effectively drives physical space development to meet community needs. The evaluation of spatial management for creative space design across four dimensions—1) community participation, 2) spatial and physical design, 3) economic and social outcomes, and 4) management and integration—yielded an overall average score of 4.40. This reflects the project's success stemming from community collaboration and integrated management. Furthermore, the community could successfully implement tangible creative tourism initiatives including establishing a community-based creative tourism service center, revitalizing local temple landscape, creating artworks that communicate local identity, utilizing the “Nong Tanod” mascot as a communication medium, and developing local souvenirs to stimulate the community economy. Ultimately, community facility management through participatory processes serves as a crucial mechanism for building sustainable community development models and elevating the province into a true creative city that bridges tourism with cultural heritage.

การวิเคราะห์บทเพลงและสเปกตรัมของเสียงมโหระทึกสำหรับโครงการวิจัยดนตรีสุวรรณภูมิระยะที่ 2 มรดกดนตรีสุวรรณภูมิ (Music and spectrum analysis of bronze drums in the Suvarnabhumi Music Research Project, Phase 2: Heritage of Suvarnabhumi Music)

บุญรัตน์ ศิริรัตนพันธ (Boonrut Sirirattanapan) — 2026-06-30

มโหระทึกเป็นเครื่องดนตรีโลหะที่มีบทบาทสำคัญในการประกอบพิธีกรรมมาแต่โบราณ พบมากในวัฒนธรรมพื้นที่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้มาอย่างยาวนาน บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการวิจัยดนตรีสุวรรณภูมิระยะที่ 2 มรดกดนตรีสุวรรณภูมิ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เก็บบันทึกบทเพลงและเสียงมโหระทึกของชุมชนชาวปกาเกอะญอที่ยังใช้งานในปัจจุบัน 2) เก็บบันทึกเสียงมโหระทึกจากแหล่งอื่นเพื่อเป็นตัวอย่างสำหรับการเปรียบเทียบ และ 3) วิเคราะห์เปรียบเทียบบทเพลงและสเปกตรัมของเสียงมโหระทึกเพื่อสร้างความเข้าใจถึงคุณลักษณะเสียงของมโหระทึกแบบเฮเกอร์ III การวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ และกระบวนการแบบดนตรีชาติพันธุ์วิทยา คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบลูกโซ่ มีการถอดเสียงเป็นโน้ตสากล และการวิเคราะห์สเปกตรัมหลายจุดเวลาด้วยโปรแกรม iZotope RX 9 ผลการวิจัยพบว่า วงดนตรีมโหระทึกชุมชนชาวปกาเกอะญอมีแนวคิดฟื้นฟูวัฒนธรรมดั้งเดิมของบรรพบุรุษที่นับถือพระพุทธศาสนา โดยนำมโหระทึกมาใช้ในขบวนแห่และพิธีกรรมสำคัญร่วมกับกังสดาล ฉาบ และฆ้อง ส่งผลให้กิจกรรมทางพระพุทธศาสนามีความโดดเด่น และได้รับความร่วมมือจากคนในชุมชนมากขึ้น นอกจากนี้บทเพลงที่บันทึกได้ พบว่ามีลักษณะใกล้เคียงกับหลักฐานบทเพลงจากหลุมฝังศพ เอ็ม 1 ที่สุสานลัวะโป่วหวาน ทางตอนใต้ของจีน ผลการวิเคราะห์สเปกตรัมเสียง พบว่า มโหระทึกจากวัดพระแก้ว จังหวัดเชียงราย มีความกังวานยาวมากกว่าของชุมชนชาวปกาเกอะญอ แต่ทั้งสองใบมีลักษณะระดับเสียงในสเปกตรัมที่ใกล้เคียงกัน องค์ความรู้จากการศึกษาครั้งนี้สามารถใช้เป็นฐานข้อมูลเพื่อการอนุรักษ์มรดกดนตรี การศึกษาดนตรีชาติพันธุ์วิทยา การวิเคราะห์เสียงเครื่องดนตรีโบราณ และการต่อยอดสู่การสร้างสรรค์ดนตรีร่วมสมัย

Bronze drums are important metal percussion instruments that have long played significant roles in the ritual and cultural life of Southeast Asia. This article is part of the Suvarnabhumi Music Research Project, Phase 2: Heritage of Suvarnabhumi Music. It aims to: 1) document the musical repertory and sounds of bronze drums currently used by the Karen community, 2) collect bronze drum sound samples from other sources for comparative purposes, and 3) analyze and compare the musical materials and sound spectra of bronze drums in order to better understand the acoustic characteristics of Heger III bronze drums. The study employed a qualitative research design grounded in ethnomusicological fieldwork. Data were collected through snowball sampling method. Data analysis included musical transcription into Western notation and multi-spots of time spectrum analysis using iZotope RX 9 software. The findings indicate that the Karen community’s bronze drum ensemble is driven by a commitment to reviving the traditional culture of their Buddhist ancestors. The bronze drum is now used alongside the moon shaped bell, cymbals, and gongs, in ritual processions and important ceremonial events. This has resulted in more prominent local Buddhist activities and increased community participation. In addition, the recorded musical pattern shows notable similarities to musical evidence from Tomb M1 at Luopowan Cemetery in southern China. Acoustic analysis further reveals that the bronze drum from Wat Phra Kaew in Chiang Rai province, has a longer resonance than that of the Karen community, although both instruments exhibit similar spectral pitch characteristics. This study contributes to the documentation and preservation of musical heritage, ethnomusicological research, ancient instrument acoustics, and contemporary music.

ตึกแถวย่านปากคลองตลาดกับบริบทประวัติศาสตร์ (Shophouses in the Pak Khlong Talat area with historical context)

พิชิต อังคศุภรกุล (Pichit Angkasuparakul) — 2026-06-29

บทความนี้ต้องการนำเสนอการศึกษาตึกแถวและอาคารพาณิชย์ในพื้นที่ปากคลองตลาด โดยมีเหตุสำคัญมาจากที่บริเวณนี้เป็นพื้นที่เก่าแก่ทางประวัติศาสตร์ของกรุงรัตนโกสินทร์ ซึ่งเป็นที่ใช้งานมาอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ต้นกรุงรัตนโกสินทร์ พื้นที่แห่งนี้เริ่มจากการเป็นเขตตลาดค้าขาย กลายมาเป็นย่านที่ได้รับการพัฒนาด้านอสังหาริมทรัพย์ด้วยการทำถนนและสร้างตึกแถวและอาคารพาณิชย์ในพื้นที่ตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 และมีการปลูกสร้างอาคารเพิ่มเติมเรื่อยมาจนถึงปัจจุบันการศึกษานี้ใช้กรอบแนวคิดการวิเคราะห์สัณฐานอาคารพาณิชย์ในฐานะผลผลิตเชิงพื้นที่จากการจัดการที่ดินและโครงข่ายคมนาคมโดยกลุ่มชนชั้นนำ จากการศึกษาพบว่าอาคารในพื้นที่อาจแบ่งลักษณะโดยทั่วไปได้ 4 แบบ ได้แก่ 1) รูปแบบตึกแถวระยะแรก ที่มีความเรียบง่ายตกแต่งอาคารเพียงเล็กน้อย 2) รูปแบบการตกแต่งแบบตะวันตก ที่เน้นการประดับองค์ประกอบทางสถาปัตยกรรมภายนอกในแรงบันดาลใจแบบตะวันตก 3) รูปแบบช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ ที่แสดงความเปลี่ยนแปลงในแง่รูปลักษณ์และวัสดุก่อสร้าง และ 4) รูปแบบสมัยใหม่ อาคารรูปทรงกล่องเหลี่ยมที่มีความเรียบเกลี้ยงในแบบทันสมัย นอกจากนี้ผู้ศึกษาได้ยกตัวอย่างอาคารในพื้นที่ 6 กลุ่ม ซึ่งแสดงให้เห็นว่ารูปทรงของอาคารได้เปลี่ยนแปลงไปตามบริบทของสังคมและการเปลี่ยนแปลงพื้นที่ทางกายภาพของกรุงรัตนโกสินทร์จนถึงปัจจุบัน

This article presents a study of shophouses and commercial buildings in Pak Khlong Talat area, an old historical area of Rattanakosin continuously used since its inception. Initially a trading market area, it has undergone real estate development, including road construction and the erection of shophouses and commercial buildings, since the reign of King Rama V, with construction continuing to the present day. This research employs a conceptual framework that analyzes shophouse morphology as a spatial product of land management and transportation networks driven by the land-owning elite. The study identified four general architectural styles in the area: 1) the early shophouse style characterized by simplicity and basic decoration; 2) the Western-style decoration emphasizing Western-inspired exterior architectural elements; 3) the transitional style indicating changes in appearance and construction materials; and 4) the modern style features box-shaped buildings characterized by clean and contemporary design elements. Furthermore, the researcher provided examples of buildings in six groups to demonstrate how the architectural forms of these buildings have evolved in response to social contexts and the physical transformation of Rattanakosin up to the present day.