การจัดการความปลอดภัยในการให้บริการท่าเรือโดยสารข้ามฟากของประชาชนในกรุงเทพมหานคร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ท่าเรือโดยสารข้ามฟากในกรุงเทพมหานครเป็นการอำนวยความสะดวกในการเดินทางที่มีมายาวนานและมีการใช้บริการเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ดังนั้น ความปลอดภัยจึงมีความสำคัญต่อการให้บริการ การศึกษานี้ จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับการจัดการความปลอดภัยและการเปรียบเทียบปัจจัยส่วนบุคคลกับการจัดการความปลอดภัยในการให้บริการท่าเรือโดยสารข้ามฟากในกรุงเทพมหานคร โดยมีกลุ่มตัวอย่างเป็นประชาชนที่มาใช้บริการท่าเรือโดยสารข้ามฟากในกรุงเทพมหานคร จำนวน 400 คน เครื่องมือในการวิจัยเป็นแบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิจัย คือ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าที การวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบจำแนกทางเดียว และการทดสอบความแตกต่างรายคู่ด้วยวิธีแอลเอสดี ผลการวิจัย พบว่า 1) ระดับการจัดการความปลอดภัยในการให้บริการท่าเรือโดยสารข้ามฟาก ด้านสถานที่ ด้านสภาพเรือโดยสาร และด้านการให้บริการของเจ้าหน้าที่ประจำท่าเรือโดยสารอยู่ในระดับปานกลาง ส่วนด้านพฤติกรรมของผู้ใช้บริการท่าเรือโดยสารอยู่ในระดับมาก 2) ผลเปรียบเทียบปัจจัยส่วนบุคคลกับ
การจัดการความปลอดภัยในการให้บริการท่าเรือโดยสารข้ามฟาก พบว่า อายุ การศึกษา อาชีพและการใช้บริการเรือโดยสาร แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ข้อความภายในบทความที่ตีพิมพ์ในวารสารทั้งหมด รวมถึงรูปภาพประกอบ ตาราง เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ การนำเนื้อหา ข้อความหรือข้อคิดเห็น รูปภาพ ตาราง ของบทความไปจัดพิมพ์เผยแพร่ในรูปแบบต่าง ๆ เพื่อใช้ประโยชน์ในเชิงพาณิชย์ ต้องได้รับอนุญาตจากกองบรรณาธิการวารสารอย่างเป็นลายลักษณ์อักษร
มหาวิทยาลัยฯ อนุญาตให้สามารถนำไฟล์บทความไปใช้ประโยชน์และเผยแพร่ต่อได้ โดยต้องแสดงที่มาจากวารสารและไม่ใช้เพื่อการค้า
ข้อความที่ปรากฏในบทความในวารสารเป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับราชวิทยาลัยจุฬาภรณ์ และบุคลากร คณาจารย์ท่านอื่น ๆ ในมหาวิทยาลัยฯแต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใด ๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเอง ตลอดจนความรับผิดชอบด้านเนื้อหาและการตรวจร่างบทความเป็นของผู้เขียน ไม่เกี่ยวข้องกับกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
กตัญญ หิรัญญสมบูรณ์. (2545). การบริหารอุตสาหกรรม. เท็กซ์ แนด์ เจอร์นัล พับลิเคชั่น.
กรมเจ้าท่า. การรักษาความปลอดภัยสำหรับท่าเรือ. https://www.md.go.th/md/index. php/2014-01-19-05-02-28/2014-01-19-0514-13/2014-01-19-06-00-47/227
กรมเจ้าท่า. ข้อมูลสถิติอุบัติเหตุทางน้ำ. https://datagov.mot.go.th
กลุ่มสถิติวิเคราะห์ สำนักแผนงาน กรมเจ้าท่า. (2563). รายงานสถิติข้อมูล ปีงบประมาณ 2563. กรมเจ้าท่า
ธานินทร์ ศิลป์จารุ. (2557). การศึกษาและการวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติ ด้วย SPSS. วีอินเตอร์พริ้นทร์.
วสุ บุณโยดม. (2550). พฤติกรรมในการทำงานของช่างซ่อมบำรุงอากาศยานเพื่อให้เกิดความปลอดภัยในการฝึกบินหน่วยฝึกการบินพลเรือนกองทัพอากาศ. มหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย. วิถีคนคลอง (21 มิถุนายน 2557). Facebook https://www.facebook.com/vitikonklong/84345 5289017603/
วิทยา อยู่สุข. (2542). อาชีวอนามัย ความปลอดภัยและสิ่งแวดล้อม. มหาวิทยาลัยมหิดล.
ศิริลักษณ์ ขันตรี. (2559). การจัดการความปลอดภัยของพนักงานประจำเรือ กรณีศึกษา: บริษัทท่าเรือข้ามฟากแห่งหนึ่งในประเทศไทย (สารนิพนธ์). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สิทธิโชค วรานุสันติกุล. (2546). จิตวิทยาสังคม: ทฤษฎีและการประยุกต์. ซีเอ็ด.
สุนันทา ทวีผล. (2550). ความพึงพอใจของประชาชนที่มีต่อการให้บริการด้านให้คำปรึกษาแนะนำปัญหาด้านกฎหมายของสำนักงานอัยการพิเศษฝ่ายช่วยเหลือทางกฎหมาย 3 (สคช.) (การค้นคว้าอิสระ). มหาวิทยาลัยบูรพา.
สุรชัย ตรัยศิลานนันท์. (2552). ปัจจัยที่มีผลต่อการรับรู้การจัดการความปลอดภัยของพนักงานโรงงานอุสาหกรรมพลาสติกในจังหวัดนครราชสีมา (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี.
สำราญ ผลดี. (2560). บางกอกในสมัยต้นกรุงรัตนโกสินทร์: วิถีริมน้ำของชาวสยามจากมุมมองของชาวตะวันตก. https://www.thonburi-u.ac.th/Journal/Document/11-25/Journal11_25_15.pdf
Heinrich, H.W. (1959). Industrial Prevention. McGraw-Hill.
