ANALYSIS OF SOCIAL AND CULTURE DIMENSIONS FOR SUSTAINABLE CULTURAL TOURISM MANAGEMENT: A CASE STUDY WAT DEVARJ KUNCHORN COMMUNITY, WACHIRAPHAVABAN SUBDISTIRCT, DUSIT DISTRICT, BANGKOK
Keywords:
social dimensions, culture dimensions, cultural tourism managementAbstract
The purposes of this research were to analyze the social dimensions and the cultural dimensions of the Wat Devaraj Kunchorn community, Wachiraphayaban Subdistrict, Dusit District, Bangkok, for sustainable cultural tourism management. This study employed a qualitative research design. The key informants consisted of local residents, government agencies, private sector representatives, and tourists, totaling 25 participants, selected through purposive sampling. Data were collected using semi-structured interviews and analyzed through content analysis.
The findings revealed that the social dimensions supporting sustainable cultural tourism management included: tourist attractions and points of interest, community participation, and the local economic system. The cultural dimensions included: community traditions and festivals, local food and indigenous knowledge, and arts and performances within the community. These findings can be applied to formulate strategies for sustainable cultural tourism management in the Wat Devaraj Kunchorn community by integrating both social and cultural dimensions.
References
กิตติพงษ์ เกียรติวิภาค. (2563). แนวคิดการนำมิติทางวัฒนธรรมสู่การออกแบบสร้างสรรค์ที่สับสน. วารสารสถาบันวัฒนธรรมและศิลปะ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 21(2), หน้า 20-41.
ชูเกียรติ นพเกตุ. (2542). อุตสาหกรรมท่องเที่ยว. เชียงราย: คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.
ดวงธิดา พัฒโน, สิริวิท อิสโร, ณัฐกานต์ รัตนพันธุ์, จุมพล ชื่นจิตต์ศิริ และธีรศักดิ์ จินดาบถ. (2567). การใช้ทุนทางวัฒนธรรมเป็นเครื่องมือพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน: กรณีศึกษา: กลไกการสถาปนาแนวคิด “วิถีมงคล” เพื่อสร้างอัตลักษณ์ใหม่ของเมืองหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม. 8(10), หน้า 137-150.
บริสุทธิ์ แสนคำ. (2564). พฤติกรรมการท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวชาวไทยหลังสถานการณ์โควิด-19. วารสารศิลปศาสตร์และอุตสาหกรรมบริการ, 4(1), หน้า 160-167.
เพียงกานต์ นามวงศ์ และศิริขวัญ ปัญญาเรียน. (2567). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงอาหารเพื่อส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ บนอัตลักษณ์วัฒนธรรมอาหารท้องถิ่นนครลำปาง. วารสารวิชาการศิลปศาสตร์ประยุกต์, 17(2), หน้า 1-16.
ศรินพร พุ่มมณี, จุฤทธิ์ กังวานภูมิ และปณัฐพรรณ ลัดดากลม. (2561). รายงานวิจัย โครงการวิจัย เชิงปฎิบัติการแบบมีส่วนร่วมเพื่อสร้างความเข้มแข็งให้ชุมชนริมแม่น้ำเจ้าพระยาบริเวณกรุงเทพมหานคร (ออนไลน์). เข้าถึงได้จาก: https://elibrary.tsri.or.th/fullP/RDG60M0002/RDG60M0002_full.pdf [2568, 25 พฤศจิกายน].
อัฏฐพล โพธิพิพิธ คณิต เขียววิชัย และวรรณวีร์ บุญคุ้ม. (2567). การพัฒนากลยุทธ์การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมอย่างยั่งยืนของจังหวัดกาญจนบุรี. วารสารสังคมศาสตร์บูรณาการ มหาวิทยาลัยมหิดล, 11(1), หน้า 250–274.
Chompoopanya, A & Rojanatrakul T. (2022). The development potential of the community in Participant Model to Sustainable Tourism Community. Journal of Modern Learning Development, 7(8), pp. 414-430.
Erlingsson, C., & Brysiewicz, P. (2017). A hands-on guide to doing content analysis. African Journal of Emergency Medicine, 7(3), pp. 93-99. https://doi.org/10.1016/j.afjem.2017.08.001
Jick, T.D. (1979). Mixing qualitative and quantitative methods: Triangulation in action. Administrative Science Quarterly, 24(4), pp. 602-611.
Rovinelli R.J. & Hamblerton, R.K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Tijdschriftvoor Onderwijsresearch, 2(2), pp. 49-60.
TAT REVIEW MAGAZINE. (2567). สถานการณ์ท่องเที่ยวตลาดในประเทศ เดือนมกราคม-มีนาคม 2567 (ออนไลน์). เข้าถึงได้จาก: https://shorturl.asia/Y1q8a [2567, 25 ธันวาคม].
Downloads
Published
Issue
Section
License
Copyright (c) 2026 Sripatum University Chonburi Campus
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความทุกบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการศรีปทุม ชลบุรี
