การพัฒนากฎหมายความรับผิดทางละเมิด เกี่ยวกับการกำหนดค่าสินไหมทดแทนต่อจิตใจของผู้สูญเสีย

บทคัดย่อ

               การวิจัยมีวัตถุประสงค์ในการศึกษากฎหมายความรับผิดทางละเมิดเกี่ยวกับการกำหนดค่าสินไหมทดแทนต่อจิตใจของผู้สูญเสียที่เป็นญาติหรือผู้ใกล้ชิดกับผู้ตายอันเกิดจากการถูกกระทำละเมิด ให้สอดคล้องกับบริบททางสังคมที่ความเสียหายต่อจิตใจส่งผลต่อผู้สูญเสียที่เกิดจากการทำละเมิด และปัจจุบันความเสียหายต่อจิตใจสามารถที่จะพิสูจน์ได้ในทางการแพทย์หรือรับรองโดยผู้เชี่ยวชาญ เช่น กรณีของโรคซึมเศร้า  ที่สามารถพิสูจน์ได้โดยใช้หลักการทางวิทยาศาสตร์ การวิจัยใช้วิทยาการวิจัยเชิงคุณภาพโดยศึกษาเอกสาร สัมภาษณ์เชิงลึกและการรับฟังความคิดเห็น

            ข้อค้นพบการวิจัย พบว่าความรับผิดทางละเมิดเกี่ยวกับการกำหนดค่าสินไหมทดแทนต่อจิตใจยังไม่มี การกำหนดไว้อย่างชัดเจนในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ว่าด้วยละเมิดและการชดใช้ค่าสินไหมทดแทนซึ่งเป็นกฎหมายแม่บท แต่ในกฎหมายอื่นได้มีการกำหนดความเสียหายต่อจิตใจให้แก่ความเสียหายต่อจิตใจที่เกิดขึ้นกับผู้สูญเสีย ในกรณีที่ผู้เสียหายถึงแก่ความตาย เช่นกรณีของพระราชบัญญัติความรับผิดต่อความเสียหายที่เกิดขึ้นจากสินค้าไม่ปลอดภัย พ.ศ.2551

               ข้อเสนอแนะของการวิจัยคือ ควรให้มีการปรับปรุงแก้ไขประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 420 และมาตรา 446 ให้มีความชัดเจนเกี่ยวกับค่าสินไหมทดแทนต่อจิตใจให้มีความเหมาะสมกับสถานการณ์ปัจจุบัน และเกิดความชัดเจนในการบังคับใช้กฎหมายต่อไป