แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงอาหารย่านอาหารท้องถิ่น ตลาดพลู กรุงเทพมหานคร
English
คำสำคัญ:
การท่องเที่ยวเชิงอาหาร, อาหารท้องถิ่น, การพัฒนาบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาพฤติกรรมนักท่องเที่ยวในการท่องเที่ยวเชิงอาหารย่านอาหารท้องถิ่น ตลาดพลู กรุงเทพมหานคร 2) ประเมินศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงอาหารย่านอาหารท้องถิ่น ตลาดพลู กรุงเทพมหานคร และ 3) เสนอแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงอาหารย่านอาหารท้องถิ่น ตลาดพลู กรุงเทพมหานคร เป็นการศึกษาตามวิธีการวิจัยเชิงปริมาณ ใช้แบบสอบถามในการเก็บรวบรวมข้อมูลจาก กลุ่มตัวอย่างนักท่องเที่ยวที่เดินทางมายังพื้นที่ชุมชนตลาดพลู จำนวน 400 คน ด้วยวิธีการสุ่มแบบสะดวก ใช้สถิติพรรณนาในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่านักท่องเที่ยวส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง อายุ 20-29 ปี การศึกษาระดับปริญญาตรี สถานภาพโสด อาชีพนักเรียน/นักศึกษา รายได้เฉลี่ย 10,001-20,000 ต่อเดือน พฤติกรรมนักท่องเที่ยวส่วนใหญ่เดินทางมาท่องเที่ยวครั้งแรก เพื่อมารับประทานอาหารและเครื่องดื่มตามรีวิวจากบุคคลอื่น ในการประเมินศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงอาหารพบว่า ย่านตลาดพลูมีศักยภาพในการดึงดูดนักท่องเที่ยวทั้งหมด 4 ด้าน พบว่า 1) ด้านสิ่งดึงดูด ได้แก่ มีร้านอาหารที่หลากหลาย และมีของฝากให้เลือกเป็นจำนวนมาก 2) ด้านความสะดวก ในการเดินทาง โดยมีระบบการขนส่งสาธารณะที่เดินทางเข้าถึงพื้นที่ได้สะดวกสบาย 3) ด้านสิ่งอำนวยความสะดวก มีห้องน้ำสาธารณะที่สะอาดและเพียงพอต่อการให้บริการ 4) ด้านกิจกรรมทางการท่องเที่ยว ที่มีการจัดโปรแกรมการท่องเที่ยว/เส้นทางท่องเที่ยวที่ได้เรียนรู้วิถีชีวิตและวัฒนธรรมท้องถิ่นในย่านอาหารท้องถิ่น ตลาดพลู ซึ่งโดยรวมอยู่ในระดับมาก แต่ยังขาดการส่งเสริมในด้านการตลาด การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน และกิจกรรมการท่องเที่ยว แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงอาหารสำหรับย่านอาหารท้องถิ่น ตลาดพลู กรุงเทพมหานคร ที่เสนอ ได้แก่ การพัฒนาความเป็นเอกลักษณ์ของรสชาติอาหารเพื่อให้เกิดภาพลักษณ์การท่องเที่ยวในท้องถิ่น การปรับปรุงสิ่งอำนวยความสะดวกระบบคมนาคม เพื่อเพิ่มความสะดวกสบายให้กับนักท่องเที่ยว เส้นทางกิจกรรมท่องเที่ยวเชิงอาหาร และการส่งเสริมการตลาดประชาสัมพันธ์
เอกสารอ้างอิง
กนกกานต์ วีระกุล, เบญจพร ดามาพงศ์, จันทร์จนา ศิริพันธ์วัฒนา, ลฎาภา พูลโพธิ์ทอง และสมิตา มอร์เตโร. (2556). รายงานการวิจัย การพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยวเพื่อการเรียนรู้เกี่ยวกับอาหาร. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการกองทุนสนับสนุนการวิจัย และคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.
คัมภีรพรรณ จักรบุตร และชัยธวัช ศิริบวรพิทักษ์. (2566). การท่องเที่ยวเชิงอาหาร: พฤติกรรมและความ พึงพอใจของนักท่องเที่ยวจังหวัดมหาสารคามประเทศไทย. วารสารวิชาการและวิจัยมหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, 13(2), หน้า 131-143.
ไทย พีบีเอส. (2565, 28 มีนาคม). จากรากสู่เรา ตลาดพลู ไชน่าทาวน์ฝั่งธนฯ (ออนไลน์). เข้าถึงได้จาก: https://www.thaipbs.or.th/program/JakRakSuRao/watch/y7auM2 [2566, 15 กรกฎาคม].
นริสา ลี. (2564, 27 กันยายน). เที่ยวไป กินไป...ทำไมไม่เคยเอาท์. เข้าถึงได้จาก: https://onceinlife.co/gastronomy-tourism [2566, 22 กรกฎาคม].
ผู้จัดการออนไลน์. (2560, 9 มิถุนายน). Amazing Thai Taste Festival มหกรรมอาหารยิ่งใหญ่ จัดเต็มของกินอร่อยฟินทั่วไทยไว้ในที่เดียว (ออนไลน์). เข้าถึงได้จาก: https://mgronline.com/travel/detail/9600000054452 [2566, 15 กรกฎาคม].
พรรณี สวนเพลง และพรเทพ ลี่ทองอิน. (2559). การท่องเที่ยวเชิงอาหาร. รายงานภาวะเศรษฐกิจท่องเที่ยว, 4(2), หน้า 38-45.
ภูริ ชุณห์ขจร และชวลีย์ ณ ถลาง. (2564). องค์ประกอบการท่องเที่ยวเชิงอาหารและส่วนประสมทางการตลาดบริการของนักท่องเที่ยวชาวไทยในการท่องเที่ยวเชิงอาหารชายฝั่งทะเลตะวันตก. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 15(1), หน้า 66-82.
มณีวรรณ ชาตวนิช. (2555). การจัดการแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมในชุมชนตลาดพลู เขตธนบุรี. วารสารกระแสวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยสยาม, 13(24), หน้า 16-32.
สริตา พันธ์เทียน, ทรงคุณ จันทจร และมาริสา โกเศยะโยธิน. (2562). รูปแบบการจัดการท่องเที่ยวเชิงอาหารไทย โดยใช้แนวคิดเศรษฐกิจสร้างสรรค์ในเขตจังหวัดลุ่มแม่น้ำภาคกลาง. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 9(3), หน้า 190-198.
สุปรียา ภูผาลา และจารุวรรณ แดงบุปผา. (2565). การพัฒนารูปแบบการท่องเที่ยวเชิงอาหารโดยชุมชนในประเทศไทย. วารสารวิชาการสถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ, 8(1), หน้า 286-304.
อนุศาสน์ ทวีศรี. (2562). การรับรู้องค์ประกอบทางจินตภาพบริเวณย่านตลาดพลู เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร. การค้นคว้าอิสระภูมิสถาปัตยกรรมศาสตรมหาบัณฑิต ภาควิชาการออกแบบและวางผังชุมชนเมือง, บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
Chang, W. (2011). A Taste of Tourism: Visitors’ Motivations to Attend a Food Festival. Event Management, 15(2), pp. 151-161.
Cochran, W. G. (1953). Sampling techniques (2nd ed.). New York: John Wiley & Sons.
Cronbach, L. J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika, 16(3), pp. 297-334.
Global Wellness Institute. (2018). Global Wellness Economy Monitor (Online). Available: https://globalwellnessinstitute.org/wp-content/uploads/2019/04/GWIWellness EconomyMonitor2018_042019.pdf [2023, July 15].
Likert, R. (1967). The Method of Constructing and Attitude Scale. In Reading in Fishbeic, M (Ed.), Attitude Theory and Measurement (pp. 90-95). New York: Wiley & Son.
Rovinelli, R. J., & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Dutch Journal of Educational Research, 1(2), pp. 49–60.
Schmitt, B. (2011). Experience marketing: Concepts, frameworks and consumer insights. Foundations and Trends in Marketing, 5(2), pp. 55-112.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 มหาวิทยาลัยศรีปทุม วิทยาเขตชลบุรี
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความทุกบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการศรีปทุม ชลบุรี
