คุณลักษณะนักออกแบบสื่อในยุคดิจิทัล
คำสำคัญ:
นักออกแบบสื่อ, นักวิชาการ, นักวิชาชีพ, ยุคดิจิทัลบทคัดย่อ
คุณลักษณะนักออกแบบสื่อในยุคดิจิทัล ใช้วิธีวิจัยแบบเดลฟาย (Delphi technique) มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาคุณลักษณะนักออกแบบสื่อในยุคดิจิทัลจากผู้เชี่ยวชาญ 20 คน ได้แก่ กลุ่มนักวิชาการ จำนวน 10 คน และกลุ่มนักวิชาชีพ จำนวน 10 คน มีการเก็บข้อมูล 3 รอบ โดยในรอบที่ 1 ใช้แบบสัมภาษณ์ รอบที่ 2 และรอบที่ 3 ใช้แบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลประกอบด้วย ค่ามัธยฐาน และค่าพิสัยควอไทล์ พบว่า 1) ด้านความรู้ (knowledge) นักออกแบบสื่อควรมีความรู้และทักษะการสื่อสาร (ฟัง พูด อ่าน เขียน) มีความรู้เกี่ยวกับการสร้างสรรค์เนื้อหา (creative content) มีความรู้เท่าทันสื่อ (media literacy) มีความรู้การใช้ภาพ และควรใช้ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารได้ดี 2) ด้านเครือข่ายความสัมพันธ์ (networks) นักออกแบบสื่อควรเป็นคนมีมนุษยสัมพันธ์ดี ควรมีจรรยาบรรณในวิชาชีพ ควรมีระเบียบวินัย มีความรับผิดชอบ ทำงานเป็นทีมได้ มีเครือข่ายความคิดและทำงานร่วมกันได้ และควรเป็นคนมองโลกในเชิงบวก 3) ด้านเทคโนโลยี นวัตกรรม (technology & innovation) นักออกแบบสื่อควรใช้อุปกรณ์ คอมพิวเตอร์ สมาร์ทโฟน และแอปพลิเคชันที่เกี่ยวข้องกับการสื่อสารได้ดี ควรใช้การสื่อสารผ่านสื่อใหม่ สื่อสังคมออนไลน์ และควรเข้าใจกระบวนการผลิตสื่อในยุคดิจิทัล 4) ด้านความคิดสร้างสรรค์ (creativity) นักออกแบบสื่อควรเป็นคนชอบรับสาร ทั้งข้อความ ภาพนิ่ง ภาพเคลื่อนไหว เสียง และสิ่งรอบตัว ควรเป็นคนมีจินตนาการ แก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ ควรมีประสบการณ์ในงานด้านสื่อ และมีความยืดหยุ่นในการทำงาน และสามารถทำงานได้หลากหลาย (multi-tasks) และ 5) ด้านการเป็นผู้ประกอบการ (entrepreneurship) ควรมีความเป็นผู้นำ มีความซื่อสัตย์ และมีธรรมาภิบาลในการบริหารงาน
เอกสารอ้างอิง
ฐิตินัน บ. คอมมอน. (2559). การบริหารจัดการสื่อโทรทัศน์ในยุคดิจิทัลหลอมรวม. วารสารสุทธิปริทัศน์,
30(95), หน้า 212-222.
ณิชชา วัชระชยะกูล และสุรพงษ์ โสธนะเสถียร. (2558). การปรับตัวของนิตยสาร A Day ในยุคดิจิทัล. วิทยานิพนธ์วารสารศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารสื่อสารมวลชน, คณะวารสารศาสตร์
และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ทัณฑกานต์ ดวงรัตน์ และกุลทิพย์ ศาสตระรุจิ. (2553). การศึกษาเปรียบเทียบบทบาทในการปฏิบัติงานและ บุคลิกภาพของนักประชาสัมพันธ์ระหว่างองค์กรภาครัฐและภาคเอกชน. วารสารสุทธิปริทัศน์, 24(73), หน้า 101-128.
เมธาวี แกวสนิท. (2559). นักประชาสัมพันธ์ยุคใหม่ คิดสร้างสรรค์ได้ ใช้เทคโนโลยีเป็น. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย ฉบับสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 6(2), หน้า 34-41.
พันธ์พรหม รังสิธารานนท์. (2558). การพัฒนาสมรรถนะพนักงานฝ่ายทรัพยากรมนุษย์ในบริษัทกลุ่ม อุตสาหกรรมยานยนต์และชิ้นส่วน. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาทรัพยากร มนุษย์, บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ภัทฑิยา โภคาพานิชย์. (2559). กลยุทธ์การปรับตัวของคลื่นวิทยุในยุคสื่อดิจิทัล กรณีศึกษาคลื่นวิทยุ Cool Fahrenheit 93. วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต, บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
ภัทราภรณ์ ประทุมชาติ. (2555). คุณสมบัติของผู้สื่อข่าวที่ดี (ออนไลน์). เข้าถึงได้จาก:
https://plus.google.com/109607996459368849339 [2560, 19 มิถุนายน].
สันทัด ทองรินทร์. (2548). เอกสารการสอนชุด การบริหารกิจการสื่อสาร. นนทบุรี: สำนักพิมพ์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
Athique, A. (2013). Digital media and society: An introduction. Malden, MA: Polity.
Canada’s Centre for Digital and Media Literacy. (2012). Digital literacy fundamentals (Online). Available: http://mediasmarts.ca/digital-media-literacy-fundamentals/digital-literacy- fundamentals [2017, June 19].
Dewdney, A., & Ride, P. (2014). The digital media handbook (2nd ed.). London, UK: Routledge.
McClelland, David C. (1973). Testing for competence rather than intelligence. American Psychologist, 28(1), pp. 1-14.
Siapera, Eugenia. (2012). Understanding new media. London, UK: Sage.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความทุกบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการศรีปทุม ชลบุรี
