ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับรูปแบบการพัฒนาองค์กรในยุคดิจิทัล (กรณีศึกษา องค์กรภาคอุตสาหกรรมในกลุ่มเป้าหมาย 10 กลุ่ม)
คำสำคัญ:
รูปแบบการพัฒนาองค์กร, อุตสาหกรรมในกลุ่มเป้าหมาย 10 กลุ่มบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาตัวแปรที่มีความสัมพันธ์กับรูปแบบการพัฒนาองค์กรในยุคดิจิทัล (กรณีศึกษา องค์กรภาคอุตสาหกรรมในกลุ่มเป้าหมาย 10 กลุ่ม) ใช้การวิจัยเชิงปริมาณ (quantitative research methodology) โดยการเลือกกลุ่มตัวอย่างที่ไม่เป็นไปตามโอกาสทางสถิติ (non-probability sampling) และเก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม จำนวน 450 ชุด กับหัวหน้าส่วน/แผนก ระดับผู้จัดการแผนก ผู้จัดการฝ่ายขององค์กร เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถาม 5 ระดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และหาความสัมพันธ์โดยการทดสอบสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน และการถดถอยพหุคูณ ผลการวิจัยพบว่า
- สำหรับปัจจัยทั้ง 4 ปัจจัย (ตัวแปรอิสระ) ได้แก่ 1) ด้านผู้นำเชิงนวัตกรรม 2) ด้านวัฒนธรรมองค์กรปรับเปลี่ยน 3) ด้านการบริหารจัดการคนเก่ง และ 4) ด้านวัฒนธรรมดิจิทัล มีความสัมพันธ์กับปัจจัยสู่ความสำเร็จ (การดำเนินงานขององค์กร) ในภาพรวม โดยปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับปัจจัยสู่ความสำเร็จ มีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์พหุคูณเป็น 0.666 และสามารถร่วมพยากรณ์ปัจจัยสู่ความสำเร็จในภาพรวมได้ร้อยละ 0.444 อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05 มีค่าความคลาดเคลื่อนมาตรฐานในการพยากรณ์เท่ากับ + .135 จากการทดสอบตัวแปรที่มีความสัมพันธ์ต่อปัจจัยสู่ความสำเร็จ (การดำเนินงานขององค์กร) มากที่สุดคือ ด้านการบริหารจัดการคนเก่ง เนื่องจากมีค่า Beta มากที่สุด (0.430) มีความสัมพันธ์ในเชิงบวกและเป็นจุดแข็งในการสร้างความได้เปรียบในการแข่งขัน
- สำหรับปัจจัยสู่ความสำเร็จ (การดำเนินงานขององค์กร) ประกอบด้วย 7 ปัจจัย ได้แก่ 1) ด้านทรัพยากรมนุษย์ 2) ด้านผลิตภัณฑ์ 3) ด้านการเงิน 4) ด้านการตลาด 5) ความสัมพันธ์กับลูกค้า 6) ด้านเทคโนโลยี และ 7) การสร้างแบรนด์ โดยตัวแปรด้านความสัมพันธ์กับลูกค้ามีความสัมพันธ์กับปัจจัยสู่ความสำเร็จ (การดำเนินงานขององค์กร) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
เอกสารอ้างอิง
คณิศ แสงสุพรรณ. (2558). 10 อุตสาหกรรมเป้าหมาย: กลไกขับเคลื่อนเศรษฐกิจเพื่ออนาคต (ออนไลน์). เข้าถึงได้จาก: https://thaipublica.org/2015/11/kanis-boi/ [2563, 13 มีนาคม].
พิสิทธิ์ พิพัฒน์โภคากุล. (2563). 7 เคล็ดลับสู่องค์กรบริการที่เป็นเลิศ (ออนไลน์). เข้าถึงได้จาก: http://www.impressionconsult.com/web/index.php/articles/210-7secret.html [2563, 13 มีนาคม].
สำนักงานเศรษฐกิจอุตสาหกรรม. (2560). 10 อุตสาหกรรมเป้าหมาย กลไกขับเคลื่อนเศรษฐกิจเพื่ออนาคต (new engine of growth). กรุงเทพฯ: สำนักงานเศรษฐกิจอุตสาหกรรม.
Abbah, Maryam T. (2014). Employee motivation: The key to effective organizational management in
Nigeria. Journal of Business and Management, 16(4), pp. 1-8.
Bethke-Langenegger, P., Mahler, P., & Staffelbach, B. (2011). Effectiveness of talent management strategies. European Journal of International Management, 5(5), pp. 524-539.
Bhuiyan, Nadia. (2011). A framework for successful new product development. Journal of Industrial Engineering and Management, 4(4), pp. 746-770.
Cameron, K. S., & Quinn, R. E. (2006). Diagnosing and changing organizational culture: Based on competing values framework. San Francisco, CA: Jossey-Bass.
Charles, Adeyeye T. (2014). The impact of technological innovation on organizational performance. Industrial Engineering Letters, 4(3), pp. 97-101.
Chuang, L-M. (2005). An empirical study of the construction of measuring model for organizational innovation in Taiwanese hight-tech enterprises. The Journal of American Academy of Business, 9(2), pp. 299-304.
Delkhosh, Mohammad, & Mousavi, Hamideh. (2016). Strategic financial management review on the financial success of an organization. Mediterranean Journal of Social Sciences, 7(2), pp. 30-33.
Elijah, Ng ’ang ’a. (2016). Digital culture versus change. Journal of Engineering, 6(8), pp. 21-34.
Ghodeswar, Bhimrao, M. (2008). Building brand identity in competitive markets: A conceptual model. Journal of Product & Brand Management, 17(1), pp. 4-12.
Jantunen, Ari. (2005). Knowledge-processing capabilities and innovative performance: An empirical study. European Journal of Innovation Management, 8(3), pp. 336-349.
Kim, M. R., & Triche, Jason. (2013). Identification of driving forces in service innovations: Mobile telecommunication industry. In Proceedings of the Nineteenth Americas Conference on Information Systems. Chicago, IL: Association for Information Systems.
Lekhanya, L. M. (2015). Key internal factors affecting the small, medium and micro enterprises (SMMEs) marketing strategies in rural South Africa. Problems and Perspectives in Management, 13(2), pp. 410-417.
Magro, C., et al. (2014). Digital culture and transforming organizations. Barcelona, Spain: RocaSalvatella.
Nuryakin, Muhammadiyah. (2018). Competitive advantage and product innovation: Key success of batik SMEs marketing performance in Indonesia (Online). Available: https://www.abacademies.org/articles/competitive-advantage-and-product-innovation-key-success-of-batik-smes-marketing-performance-in-indonesia-7164.html [2020, March 13].
Parvaneh, Rastgoo, (2016). The relationship of talent management and organizational development with job motivation of employees. Acta Universitatis Agriculturae et Silviculturae Mendelianae Brunensis, 64(2), pp. 653-662.
Phillips, Deborah R., & Roper, Kathy O. (2009). A framework for talent management in real estate. Journal of Corporate Real Estate, 11(1), pp. 7-16.
Robinson, D., Perryman S., & Hayday, S. (2004). The drivers of employee engagement. Sussex, UK: Institute for Employment Studies.
Roscoe, Johh T. (1975). Fundamental research statistics for the behavioral sciences. New York, NY: Holt Rinehart and Winston.
Wigley, Stephen M. (2011). A conceptual model of diversification in apparel retailing: The case of Next PLC. The Journal of The Textile Institute, 102(11), pp. 917-934.
พิสิทธิ์ พิพัฒน์โภคากุล. (2563). 7 เคล็ดลับสู่องค์กรบริการที่เป็นเลิศ (ออนไลน์). เข้าถึงได้จาก: http://www.impressionconsult.com/web/index.php/articles/210-7secret.html [2563, 13 มีนาคม].
สำนักงานเศรษฐกิจอุตสาหกรรม. (2560). 10 อุตสาหกรรมเป้าหมาย กลไกขับเคลื่อนเศรษฐกิจเพื่ออนาคต (new engine of growth). กรุงเทพฯ: สำนักงานเศรษฐกิจอุตสาหกรรม.
Abbah, Maryam T. (2014). Employee motivation: The key to effective organizational management in
Nigeria. Journal of Business and Management, 16(4), pp. 1-8.
Bethke-Langenegger, P., Mahler, P., & Staffelbach, B. (2011). Effectiveness of talent management strategies. European Journal of International Management, 5(5), pp. 524-539.
Bhuiyan, Nadia. (2011). A framework for successful new product development. Journal of Industrial Engineering and Management, 4(4), pp. 746-770.
Cameron, K. S., & Quinn, R. E. (2006). Diagnosing and changing organizational culture: Based on competing values framework. San Francisco, CA: Jossey-Bass.
Charles, Adeyeye T. (2014). The impact of technological innovation on organizational performance. Industrial Engineering Letters, 4(3), pp. 97-101.
Chuang, L-M. (2005). An empirical study of the construction of measuring model for organizational innovation in Taiwanese hight-tech enterprises. The Journal of American Academy of Business, 9(2), pp. 299-304.
Delkhosh, Mohammad, & Mousavi, Hamideh. (2016). Strategic financial management review on the financial success of an organization. Mediterranean Journal of Social Sciences, 7(2), pp. 30-33.
Elijah, Ng ’ang ’a. (2016). Digital culture versus change. Journal of Engineering, 6(8), pp. 21-34.
Ghodeswar, Bhimrao, M. (2008). Building brand identity in competitive markets: A conceptual model. Journal of Product & Brand Management, 17(1), pp. 4-12.
Jantunen, Ari. (2005). Knowledge-processing capabilities and innovative performance: An empirical study. European Journal of Innovation Management, 8(3), pp. 336-349.
Kim, M. R., & Triche, Jason. (2013). Identification of driving forces in service innovations: Mobile telecommunication industry. In Proceedings of the Nineteenth Americas Conference on Information Systems. Chicago, IL: Association for Information Systems.
Lekhanya, L. M. (2015). Key internal factors affecting the small, medium and micro enterprises (SMMEs) marketing strategies in rural South Africa. Problems and Perspectives in Management, 13(2), pp. 410-417.
Magro, C., et al. (2014). Digital culture and transforming organizations. Barcelona, Spain: RocaSalvatella.
Nuryakin, Muhammadiyah. (2018). Competitive advantage and product innovation: Key success of batik SMEs marketing performance in Indonesia (Online). Available: https://www.abacademies.org/articles/competitive-advantage-and-product-innovation-key-success-of-batik-smes-marketing-performance-in-indonesia-7164.html [2020, March 13].
Parvaneh, Rastgoo, (2016). The relationship of talent management and organizational development with job motivation of employees. Acta Universitatis Agriculturae et Silviculturae Mendelianae Brunensis, 64(2), pp. 653-662.
Phillips, Deborah R., & Roper, Kathy O. (2009). A framework for talent management in real estate. Journal of Corporate Real Estate, 11(1), pp. 7-16.
Robinson, D., Perryman S., & Hayday, S. (2004). The drivers of employee engagement. Sussex, UK: Institute for Employment Studies.
Roscoe, Johh T. (1975). Fundamental research statistics for the behavioral sciences. New York, NY: Holt Rinehart and Winston.
Wigley, Stephen M. (2011). A conceptual model of diversification in apparel retailing: The case of Next PLC. The Journal of The Textile Institute, 102(11), pp. 917-934.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
2020-12-28
ฉบับ
ประเภทบทความ
บทความวิจัย
สัญญาอนุญาต
บทความทุกบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการศรีปทุม ชลบุรี
