ปัญหาทางกฎหมายในความรับผิดทางอาญาฐานรับขนส่งยาเสพติดให้โทษ

บทคัดย่อ

เมื่อพิจารณาจากพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 แล้ว พบว่ามีคำนิยามในเรื่อง ผลิต จำหน่าย นำเข้า ส่งออก และจากบทกำหนดโทษในหมวด 12 กำหนดข้อห้ามและระบุโทษในประเด็นเรื่อง การผลิต นำเข้า ส่งออก, การผลิต นำเข้า ส่งออกเพื่อการค้า, แบ่งบรรจุ รวมบรรจุ, แบ่งบรรจุ รวมบรรจุเพื่อการค้า, จำหน่าย มีไว้เพื่อจำหน่าย, ครอบครองซึ่งยาเสพติดให้โทษโดยไม่ได้รับอนุญาต แต่ไม่ปรากฏบทบัญญัติในเรื่องความรับผิดฐานขนส่งหรือลำเลียงยาเสพติดให้โทษ โดยการขนส่ง รับขนส่งหรือลำเลียงยาเสพติดให้โทษ ผู้รับจ้างจะคำนึงแต่เรื่องค่าจ้างที่มีราคาสูงเท่านั้น แต่ไม่คำนึงถึงอันตรายในสินค้าซึ่งเป็นยาเสพติดให้โทษว่าจะส่งผลอย่างไรต่อสังคม การที่รัฐแจ้งข้อหาแก่ผู้รับจ้างขนส่งยาเสพติดให้โทษว่ามีไว้ในครอบครอง หรือมีไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายเท่านั้น จึงน่าจะไม่ตรงกับความผิดที่บุคคลนั้นได้กระทำขึ้น  ดังนั้น การที่พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มิได้บัญญัติคำนิยามและบทลงโทษเกี่ยวกับความผิดฐานเป็นผู้ขนส่งยาเสพติดให้โทษจึงยังไม่ถูกต้องตามเจตนารมณ์ของกฎหมายว่าด้วยยาเสพติดให้โทษและอนุสัญญาขององค์การสหประชาชาติเพื่อต่อต้านการค้ายาเสพติดให้โทษและวัตถุออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทที่ไทยเป็นรัฐภาคี เมื่อเปรียบเทียบกับ The Narcotic and Psychotropics Control Law มาตรา 66-4 ของญี่ปุ่นแล้ว เห็นว่าควรแก้ไขกฎหมายดังกล่าวให้ตรงตามการกระทำและเจตนารมณ์ของกฎหมายว่าด้วยยาเสพติดให้โทษต่อไป โดยให้แก้ไขเพิ่มเติมคำนิยามในส่วนการขนส่ง ลำเลียงยาเสพติดให้โทษ ว่าหมายถึง การลำเลียงอันเป็นการกระทำที่ต้องการให้ยาเสพติดให้โทษเคลื่อนที่จากที่หนึ่งไปสู่อีกที่หนึ่ง โดยผู้ขนส่งทราบว่าสิ่งนั้นเป็นยาเสพติดให้โทษ ไม่ว่าการขนส่งจะมีสินจ้างหรือไม่ และผู้ขนส่งได้รับค่าจ้างแล้วหรือไม่ และเพิ่มฐานความรับผิดทางอาญาในมาตรา 88/1 ว่า ผู้ใดรับจ้างในการขนส่ง ลำเลียงยาเสพติดให้โทษหรือสารที่คล้ายคลึง รวมทั้งสารตั้งต้นของยาเสพติดให้โทษนั้น ไม่ว่าจะมีปริมาณเพียงใดก็ตาม ต้องระวางโทษจำคุกตลอดชีวิตหรือประหารชีวิต