Communicating Promotions of Laws and Regulations of Unmanned Aerial Vehicle Registration for Natural Person in Thailand
คำสำคัญ:
อากาศยานซึ่งไม่มีนักบิน การสื่อสาร ข้อกฎหมายและข้อบังคับการขึ้นทะเบียนบทคัดย่อ
การศึกษาเรื่อง การส่งเสริมการสื่อสารข้อกฎหมายและข้อบังคับการขึ้นทะเบียนอากาศยานซึ่งไม่มีนักบินสำหรับบุคคลธรรมดาในประเทศไทย มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาการรับรู้ของผู้ใช้อากาศยานซึ่งไม่มีนักบินเกี่ยวข้องกับข้อกฎหมายและข้อบังคับในการขึ้นทะเบียนอากาศยานซึ่งไม่มีนักบินสำหรับบุคคลธรรมดาที่ในประเทศไทย และ2) เสนอแนวทางการส่งเสริมการสื่อสารข้อกฎหมายและข้อบังคับในการขึ้นทะเบียนอากาศยานซึ่งไม่มีนักบินสำหรับบุคคลธรรมดาในประเทศไทย เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ เครื่องมือในการวิจัย คือ แบบสอบถาม โดยมีกลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ผู้ที่มีอากาศยานซึ่งไม่มีนักบินที่มีน้ำหนักไม่เกิน 25 กิโลกรัมในครอบครองซึ่งเป็นบุคคลธรรมดาในประเทศไทย จำนวน 400 คน โดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูปในการวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติ ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าความแปรปรวนทางเดียว (One-way ANOVA) และใช้การวิเคราะห์การถดถอยเชิงเส้นแบบพหุคูณ (Multiple linear regression analysis)
ผลการศึกษาพบว่า ความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปร ปัจจัยด้านส่วนบุคคล และระดับการรับรู้ข้อกฎหมายและข้อบังคับการขึ้นทะเบียนอากาศยานซึ่งไม่มีนักบินสำหรับบุคคลธรรมดาในประเทศไทย จำแนกตามข้อมูลส่วนบุคคลของผู้ที่มีอากาศยานซึ่งไม่มีนักบินที่มีน้ำหนักไม่เกิน 25 กิโลกรัมในครอบครองซึ่งเป็นบุคคลธรรมดาในประเทศไทย พบว่า ประเภทของอากาศยานซึ่งไม่มีนักบินที่ครองครอง วัตถุประสงค์ของการใช้งาน เพศ อายุ และระดับการศึกษาที่แตกต่างกัน มีระดับการรับรู้ข้อกฎหมายและข้อบังคับการขึ้นทะเบียนอากาศยานซึ่งไม่มีนักบินสำหรับบุคคลธรรมดาใน
ประเทศไทยแตกต่างกัน ในส่วนของการติดตั้งกล้อง รายได้เฉลี่ย และอาชีพที่แตกต่างกัน มีระดับการรับรู้ข้อกฎหมายและข้อบังคับการขึ้นทะเบียนอากาศยานซึ่งไม่มีนักบินสำหรับบุคคลธรรมดาในประเทศไทยไม่แตกต่างกัน การส่งเสริมการสื่อสารข้อกฎหมายและข้อบังคับการขึ้นทะเบียนอากาศยานซึ่งไม่มีนักบินสำหรับบุคคลธรรมดาในประเทศไทยมีแนวทางดังนี้ 1) ผ่านสื่อบุคคล ควรมีการส่งเสริมผ่านการติดต่อกับเจ้าหน้าที่ หรือโทรสอบถามข้อมูลกับสำนักงาน กสทช. และสำนักงานการบินพลเรือนแห่งประเทศไทย (กพท.) ผ่านการเข้าร่วมการประชุม อภิปราย สัมมนา และผ่านพนักงานขายอากาศยานซึ่งไม่มีนักบิน (โดรน) 2) ผ่านสื่อสิ่งพิมพ์ ควรมีการส่งเสริมผ่านคู่มือการใช้งานที่แนบมากับอากาศยานซึ่งไม่มีนักบิน (โดรน) 3) ผ่านสื่ออิเล็กทรอนิกส์ ควรมีการส่งเสริมผ่านวิทยุ เสียงตามสาย ผ่านแอปพลิเคชัน เช่น Line Facebook Youtube TikTok Search-Engine เป็นต้น และผ่านการเข้าไปสืบค้นข้อมูลผ่านเว็บไซต์ทางการของสำนักงานการบินพลเรือนแห่งประเทศไทย (กพท.) และ สำนักงาน กสทช. ซึ่งการสื่อสารผ่านช่องทางที่กล่าวมานั้น จะส่งเสริมให้ผู้ครอบครองอากาศยานซึ่งไม่มีนักบิน มีการรับรู้มากยิ่งขึ้น และควรมีการรวบรวมข้อมูลของทั้ง 2 หน่วยงานไว้ด้วยกัน เพื่อให้ง่ายต่อการเข้าถึงข้อมูล โดยข้อมูลเหล่านั้นต้องครบถ้วนและชัดเจน นอกจากนี้ควรใช้คำศัพท์หรือภาษาที่ง่ายต่อการเข้าใจของผู้อ่านหรือผู้ฟังเพื่อนำไปปฏิบัติได้ดียิ่งขึ้น
เอกสารอ้างอิง
ฉัตรสุดา โคตรพัฒน์. (2557). แนวทางการพัฒนาการรับรู้ข่าวสารเกี่ยวกับประชาคมอาเซียนในอำเภอเมืองหนองคาย จังหวัดหนองคาย.
รัฐประศาสนศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์, คณะมนุษย์ศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.
ชาญวุฒิ ศุภเอม. (2563). แนวทางการส่งเสริมช่องทางการสื่อสารภายในองค์กรเกี่ยวกับพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดบางประการต่อการเดินอากาศ
พ.ศ.2558. ปริญญาการจัดการมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการการบิน, สถาบันการบินพลเรือน สถาบันสมทบมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี.
นิตยา วิศิษฎ์รัตนกุล. (2560). แนวทางการประชาสัมพันธ์เพื่อเสริมสร้างภาพลักษณ์องค์กรของสำนักงานพัฒนาชุมชนอำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี.
การค้นคว้าอิสระการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาเทคโนโลยีการศึกษา, บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ปรเมษฐ์ บุญนำศิริกิจ. (2564). การรับรู้ของภาคีการท่องเที่ยวตามโครงการพัฒนาระเบียงเศรษฐกิจภาคตะวันออกต่อการพัฒนาการท่องเที่ยว
อย่างยั่งยืน. วารสารมนุษย์ศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎอุดรธานี, 10(1), หน้า 159-177.
มารยาท โยทองยศ และปราณี สวัสดิสรรพ์. (2551). การกำหนดขนาดของกลุ่มตัวอย่างเพื่อการวิจัย (ออนไลน์). เข้าถึงได้จาก:
http://www.fsh.mi.th/km/wp-content/uploads/2014/04/resch.pdf [2564, 25 กุมภาพันธ์].
สำนักงานการบินพลเรือนแห่งประเทศไทย. (2565). ข้อมูลจำนวนผู้กระทำความผิดตามพระราชบัญญัติการเดินอากาศ พ.ศ.2497. กรุงเทพฯ: กอง
อากาศยานไร้คนขับ.
สำนักงานการบินพลเรือนแห่งประเทศไทย. (2560). สิ่งที่ต้องรู้เกี่ยวกับการขึ้นทะเบียนผู้บังคับหรือปล่อยอากาศยานไร้คนขับประเภทอากาศยานที่
ควบคุมการบินจากภายนอก (Drone) (ออนไลน์). เข้าถึงได้จาก: https://www.caat.or.th/th/archives/31657 [2564, 25 ธันวาคม].
สำนักงานคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ. (2561). สถิติการยื่นคำขอขึ้นทะเบียนโดรน (ออนไลน์).
%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B8%B8%E0%B8%84%E0%B8%A1%E0%B8%99%E0
%B8%B2%E0%B8%84%E0%B8%A1%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B9%83%E0%B8%8A/35621.aspx?lang=th-TH
, 22 ธันวาคม].
สุรศักดิ์ ปาเฮ. (2556). สื่อสังคมออนไลน์เพื่อการศึกษา (ออนไลน์). เข้าถึงได้จาก: http://www.addkutec3.com [2564, 25 ธันวาคม].
หลักเกณฑ์การขออนุญาตและเงื่อนไขในการบังคับหรือปล่อยอากาศยานซึ่งไม่มีนักบิน ประเภทอากาศยานที่ควบคุมการบินจากภายนอก พ.ศ.2558.
(2558, 27 สิงหาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 132 (ตอนที่ 86ง), หน้า 6-12.
Cochran, W. G. (1977). Sampling Techniques (3rd ed). New York, NY: John Wiley & Sons.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2022 วารสารวิชาการศรีปทุม ชลบุรี
Sripatum Chonburi Journal

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความทุกบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการศรีปทุม ชลบุรี