ศักยภาพในการจัดการท่องเที่ยวเชิงวิถีชุมชนอย่างยั่งยืนของตำบลคลองโยง อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม
คำสำคัญ:
ศักยภาพ, การจัดการท่องเที่ยว, ชุมชนตำบลคลองโยงบทคัดย่อ
การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาศักยภาพในการจัดการท่องเที่ยวเชิงวิถีชุมชนอย่างยั่งยืนตำบลคลองโยง และเพื่อเปรียบเทียบความแตกต่างของศักยภาพในการจัดการท่องเที่ยว เชิงวิถีชุมชนอย่างยั่งยืนของตำบลคลองโยง อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม จำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล กลุ่มตัวอย่างเป็นประชาชนในชุมชนคลองโยง จังหวัดนครปฐม จำนวน 100 คน ด้วยวิธีการสุ่มตัวอย่างแบบโควต้า เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาเป็นแบบสอบถามมีค่าความความเชื่อมั่นอยู่ที่ .76 แบ่งเป็นเพศชาย จำนวน 50 คน และเพศหญิง จำนวน 50 คน การวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาคือ การแจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติเชิงอนุมานในการทดสอบสมมติฐานการวิจัยคือ t test, F test (One way ANOVA) กำหนดนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
ผลการวิจัยพบว่าประชาชนชุมชนคลองโยงมีอายุส่วนใหญ่อยู่ระหว่าง 50-60 ปี รองลงมาอายุอยู่ระหว่าง 41-50 มีอาชีพส่วนใหญ่เป็นเกษตรกร รองลงมามีอาชีพค้าขาย มีระดับการศึกษาต่ำกว่าระดับปริญญาตรี และมีรายได้เฉลี่ยต่อเดือนอยู่ ระหว่าง 10,001-20,000 บาท ทั้งนี้ประชาชนเห็นว่าชุมชนคลองโยง จังหวัดนครปฐม มีศักยภาพในการจัดการท่องเที่ยววิถีชุมชนอย่างยั่งยืนโดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด ( =4.58, SD=0.41) โดยมีศักยภาพในการจัดการด้านพื้นที่ของชุมชน ( =4.64, SD=0.48) รองลงมาเป็นศักยภาพในการจัดการด้านการให้บริการและการให้ความรู้ของชุมชนแก่นักท่องเที่ยว ( =4.61, SD=0.49) ศักยภาพการจัดการทรัพยากรทางการท่องเที่ยวของชุมชน ( =4.55, SD=0.55) และศักยภาพการจัดการด้านบุคคลากรของชุมชน ( =4.53, SD=0.55)
เอกสารอ้างอิง
กรมการพัฒนาชุมชน. (2561). คู่มือการบริหารโครงการหมู่บ้าน OTOP เพื่อการท่องเที่ยว (OTOP Village) 8 เส้นทาง (ออนไลน์).
เข้าถึงได้จาก: https://www.shorturl.asia/8A1Oe [2564, 20 มีนาคม].
จิราพร เวชวงศ์และสุชาดา สกลกิจรุ่งโรจน์. (2560). ความแตกต่างระหว่างบุคคลที่มีผลต่อความอยู่ดีมีสุขเชิงอัตวิสัยของนักศึกษา
ปริญญาตรี. วารสารวิจัยรำไพพรรณี, 11(2), หน้า 25-33.
นัขนลิน อินทนุพัฒน์. (2563). ศักยภาพชุมชนเพื่อการจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชน กรณีศึกษาชุมชนอ่างเก็บน้ำลำพอก จังหวัดสุรินทร์.
วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 39(2), หน้า 61-73.
บุญชม ศรีสะอาด. (2535). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาสน์.
รติตา แก้วจุลกาญจน์. (2554). ชุมชนคลองโยง อำภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม ศึกษาประเด็นการจัดการที่ดิน (ออนไลน์).
เข้าถึงได้จาก: http://k-rc.net/imageupload/23902/C_Kongyong.pdf [2564, 20 มีนาคม].
วิเชียร เกตุสิงห์. (2538). สถิติที่ใช้ในการวิจัย. กรุงเทพฯ: กองการวิจัย สํานักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.
ศศิชา หมดมลทิล. (2562). ท่องเที่ยวโดยชุมชนวิถีสู่ความยั่งยืน (ออนไลน์). เข้าถึงได้จาก: https://www.gsbresearch.or.th/wp-
content/uploads/2019/10/GR_report_travel_detail.pdf [2564, 25 มีนาคม].
สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2563). CULTURE+CREATIVE TOURISM การท่องเที่ยวสร้างสรรค์สถานการณ์
การท่องเที่ยวของประเทศไทยไตรมาส 4/2562. รายงานภาวะเศรษฐกิจการท่องเที่ยว REVIEW, 1(3), หน้า 1-62.
สุจิตตรา ภูมิพนา. (2562). แนวทางในการพัฒนาคุณภาพชีวิตอย่างยั่งยืนโดยใช้หลักการส่งเสริมการท่องเที่ยว กรณีศึกษาชุมชน
บ้านศาลาดิน อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม. ใน การประชุมวิชาการนำเสนอผลงานวิจัยระดับชาติด้านมนุษยศาสต์และ
สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎสวนสุนันทา ครั้งที่ 2 (หน้า 1531-1544). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฎสวนสุนันทา.
สุวิมล ติรกานันท์. (2548). ระเบียบวิธีการวิจัยทางสังคมศาสตร์: แนวทางสู่การปฏิบัติ (พิมพ์ครั้งที่ 4).กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์
มหาวิทยาลัย.
Cronbach, L. J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika, 16, pp. 297-334.
Strydom, A. J., Mangope, D. & Henama, U. S. (2018). Lessons learned from Successful Community-Based Tourism
Case Studies from the Global South. African Journal of Hospitality, Tourism and Leisure, 7(5), pp. 1-13.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2023 วารสารวิชาการศรีปทุม ชลบุรี
Sripatum Chonburi Journal
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความทุกบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการศรีปทุม ชลบุรี
