การบริหารจัดการเมืองอัจฉริยะในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
คำสำคัญ:
การบริหารจัดการ, เมืองอัจฉริยะ, องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นบทคัดย่อ
ประเทศไทยมีหน่วยงานการปกครองส่วนท้องถิ่นทั้งหมด 7,850 แห่ง ประกอบด้วย 1) องค์การบริหารส่วนจังหวัด 76 แห่ง 2) เทศบาล 2,472 แห่ง ประกอบด้วย เทศบาลนคร 30 แห่ง เทศบาลเมือง 195 แห่ง เทศบาลตำบล 2,247 แห่ง 3) องค์การบริหารส่วนตำบล 5,300 แห่ง 4) องค์กรปกครองท้องถิ่นรูปแบบพิเศษ (กรุงเทพมหานครและเมืองพัทยา) 2 แห่ง มีการค้นหารูปแบบพัฒนาองค์กรการปกครองส่วนท้องถิ่นกันอย่างต่อเนื่อง รูปแบบหนึ่งที่เคยได้รับความนิยมคือการบริหารจัดการแบบธรรมาภิบาล (Good Governance) เป็นการปกครองที่เป็นธรรมมีองค์ประกอบคือหลักนิติธรรม หลักคุณธรรม หลักความโปร่งใส หลักความมีส่วนร่วม หลักความรับผิดชอบและหลักความคุ้มค่า ต่อมาเมื่อโลกเทคโนโลยีมีการเปลี่ยนแปลงมากขึ้น แนวทางที่จะใช้พัฒนา ก็ต้องปรับเปลี่ยน แนวทางหนึ่งที่ได้รับการยอมรับในการพัฒนาองค์กรการปกครองส่วนท้องถิ่น คือการพัฒนาให้เป็นเมืองอัจฉริยะ (Smart City) เพราะสามารถใช้เทคโนโลยีในการเชื่อมต่อข้อมูลระหว่างระบบและการสื่อสาร มีการสร้างความสมดุลระหว่างการพัฒนาเศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อม ส่งผลให้เป็นการพัฒนาที่ยั่งยืนช่วยให้การบริหารจัดการมีประสิทธิภาพ มีความสามารถในการเรียนรู้และประยุกต์ใช้เทคโนโลยีใหม่ เพื่อการพัฒนาและปรับปรุงคุณภาพชีวิตของประชาชนและมีการเชื่อมต่อระบบการขนส่ง การสื่อสาร และการเชื่อมต่อสังคม เพื่อสร้างความสะดวกสบายและประสิทธิภาพในการใช้ชีวิตของประชาชน โดยมีขั้นตอนในการดำเนินการโดยเริ่มจากการวิเคราะห์และสำรวจสภาพเดิมของเมืองแล้วนำมากำหนดวิสัยทัศน์ กลยุทธ์ในการพัฒนาเมือง มีการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานเพื่อเป็นเมืองอัจฉริยะ สร้างระบบสารสนเทศที่สามารถเชื่อมต่อข้อมูลจากหลายแหล่งเข้าด้วยกัน เก็บรวบรวมและจัดการข้อมูลเพื่อให้สามารถนำไปใช้ในการวิเคราะห์และวางแผนการพัฒนาเมืองได้อย่างต่อเนื่อง
เอกสารอ้างอิง
กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น. (2563). ข้อมูลจำนวนองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (ออนไลน์). เข้าถึงได้จาก: http://www.dla.go.th/work/abt/index.jsp
, 11 เมษายน].
จรูญ เจริญเนตรกุล. (2564). รายงานผลการวิจัยการพัฒนาศักยภาพพื้นที่เมืองและโครงสร้างพื้นฐานรองรับยุทธศาสตร์เมืองอัจฉริยะของเทศบาลนครสงขลา
(ออนไลน์). เข้าถึงได้จาก: https://riss.rmutsv.ac.th/upload/doc/202209/Dw7gB4HsDqT3pMPX1hrN/Dw7gB4HsDqT3pMPX1hrN.pdf
, 1 พฤษภาคม].
จารุวรรณ ประวันเน. (2562). กระบวนการเปลี่ยนแปลงสู่ความเป็นเมืองอัจฉริยะ : กรณีศึกษาเทศบาลนครขอนแก่น. วารสารการบริหารท้องถิ่น มหาวิทยาลัย
ขอนแก่น, 13(3), หน้า 267-284.
ฤทัยชนก เมืองรัตน์. (2561). เมืองอัจฉริยะ : การพัฒนาเมืองยุค 4.0 (ออนไลน์). เข้าถึงได้จาก:
https://www.parliament.go.th/ewtadmin/ewt/parliament_parcy/download/article/article_20180523100916.pdf [2566, 30 เมษายน].
สำนักงานเมืองอัจฉริยะ จังหวัดฉะเชิงเทรา. (2564). SMART CITY THAILAND (ออนไลน์). เข้าถึงได้จาก:
https://www.opsmoac.go.th/chachoengsao-news-files-431391791926 [2566, 30 เมษายน].
สำนักงานส่งเสริมแศรษฐกิจดิจิทัล. (2564). การส่งเสริมเมืองอัจฉริยะ (ออนไลน์). เข้าถึงได้จาก: https://www.depa.or.th/th/smart-city-plan/smart-
city-office [2566, 16 เมษายน].
Anthopoulos, L. G. (2015). Understanding the Smart City domain: A literature review. In Proceedings of the 2015 Annual SRII Global
Conference (pp. 59-67). IEEE.
Kim, C., Galliers, R. D., Shin, N., Ryoo, J. H., & Kim, J. (2012). Factors influencing Internet shopping value and customer repurchase
intention. Electronic Commerce Research and Applications, 11(4), pp. 374-387.
Woetzel, Jonathan., & et al. (2018). Smart cities: Digital solutions for a more livable future (Online). Available:
, June 26].
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2023 วารสารวิชาการศรีปทุม ชลบุรี (Online)

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความทุกบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการศรีปทุม ชลบุรี