แนวทางการยกระดับศูนย์การเรียนรู้ภูกะเหรี่ยงสู่การเป็นสถานที่จัดงานอีเว้นท์ เชิงวัฒนธรรมที่มีอัตลักษณ์

รัศมี อัจฉริยไพศาลกุล; จารวี กมลศิริพิชัยพร

ผู้แต่ง

รัศมี อัจฉริยไพศาลกุล สาขาวิชาการผลิตและการจัดการอีเว้นท์ คณะการท่องเที่ยวและอุตสาหกรรมบริการ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย
จารวี กมลศิริพิชัยพร สาขาวิชาการผลิตและการจัดการอีเว้นท์ คณะการท่องเที่ยวและอุตสาหกรรมบริการ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย

คำสำคัญ:

ศูนย์การเรียนรู้, สถานที่จัดงานอีเว้นท์, อีเว้นท์เชิงวัฒนธรรม

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ ดังนี้ 1) เพื่อศึกษาอัตลักษณ์และคุณค่าทางวัฒนธรรมของศูนย์การเรียนรู้ภูกะเหรี่ยงที่สามารถนำมาพัฒนาเป็นจุดขายในการจัดงานอีเว้นท์ 2) เพื่อวิเคราะห์ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จในการจัดงานอีเว้นท์เชิงวัฒนธรรมที่ศูนย์การเรียนรู้ภูกะเหรี่ยง และ 3) เพื่อเสนอแนวทางการพัฒนาศูนย์การเรียนรู้ภูกะเหรี่ยงให้เป็นสถานที่จัดงานอีเว้นท์ที่มีเอกลักษณ์และยั่งยืนโดยการวิจัยเป็นในเชิงคุณภาพและการเก็บข้อมูลโดยการใช้การสัมภาษณ์เชิงลึก กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้นำชุมชน และปราชญ์ท้องถิ่นที่มีความรู้เกี่ยวกับวัฒนธรรม ผู้จัดงานอีเว้นท์เชิงวัฒนธรรมและผู้เชี่ยวชาญด้านการพัฒนาสถานที่จัดงาน ชาวบ้านที่มีส่วนร่วมในกิจกรรมเชิงวัฒนธรรม จำนวน 50 คน มีการวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ข้อมูลที่ได้จากการสัมภาษณ์และการสังเกตจะถูกวิเคราะห์โดยใช้ การวิเคราะห์เนื้อหา เพื่อสรุปประเด็นสำคัญเกี่ยวกับอัตลักษณ์ของศูนย์การเรียนรู้ ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จของการจัดงาน และแนวทางการพัฒนาสถานที่ให้สอดคล้องกับวัตถุประสงค์ของงานวิจัย และสรุปผลจากการศึกษาพบว่า วัตถุประสงค์ที่ 1 ศูนย์การเรียนรู้ภูกะเหรี่ยงมีอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมที่โดดเด่นจากวิถีชีวิตดั้งเดิมของชาวกะเหรี่ยง การเกษตรแบบผสมผสาน และวัฒนธรรมของชาวลาวเวียง ซึ่งสามารถนำมาพัฒนาเป็นจุดขายสำหรับงานอีเว้นท์เชิงวัฒนธรรมได้วัตถุประสงค์ที่ 2 ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จของการจัดงาน ได้แก่ ความพร้อมของสถานที่ ความร่วมมือของชุมชน การตลาดและการประชาสัมพันธ์ และความยั่งยืนทางสิ่งแวดล้อมและเศรษฐกิจ โดยการเตรียมพื้นที่และการมีส่วนร่วมของชุมชนมีบทบาทสำคัญ วัตถุประสงค์ที่ 3 แนวทางการพัฒนาให้ศูนย์การเรียนรู้ภูกะเหรี่ยงเป็นสถานที่จัดงานอีเว้นท์ที่มีเอกลักษณ์และยั่งยืนควรเน้นการผสมผสานวัฒนธรรมกะเหรี่ยง ลาวเวียง และเกษตรกรรมแบบผสมผสานในการออกแบบกิจกรรม พร้อมทั้งใช้การตลาดดิจิทัลในการโปรโมตงาน และปรับปรุงโครงสร้างพื้นฐานให้รองรับงานที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม นอกจากนี้ ควรส่งเสริมการมีส่วนร่วมของชุมชนและพัฒนาเศรษฐกิจท้องถิ่นผ่านการจัดงานที่สร้างประสบการณ์และรายได้ให้กับชุมชน

ประวัติผู้แต่ง

รัศมี อัจฉริยไพศาลกุล, สาขาวิชาการผลิตและการจัดการอีเว้นท์ คณะการท่องเที่ยวและอุตสาหกรรมบริการ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย

สาขาวิชาการผลิตและการจัดการอีเว้นท์ คณะการท่องเที่ยวและอุตสาหกรรมบริการ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย

จารวี กมลศิริพิชัยพร, สาขาวิชาการผลิตและการจัดการอีเว้นท์ คณะการท่องเที่ยวและอุตสาหกรรมบริการ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย

สาขาวิชาการผลิตและการจัดการอีเว้นท์ คณะการท่องเที่ยวและอุตสาหกรรมบริการ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย

เอกสารอ้างอิง

ปานตะวัน รัตนพันธุ์, เสรี วงษ์มณฑา และผกามาศ ชัยรัตน์. (2566). ปัจจัยที่มีต่อการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของจังหวัดนครนายก. วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น, 9(5), หน้า 224-238.

Altieri, M.A. (2019). Agroecology: The science of sustainable agriculture. Boca Raton, FL: USA.CRC Press.

Cohen, E. (2004). Contemporary tourism: Diversity and change. Amsterdam: Elsevier.

Getz, D. (2008). Event tourism: Definition, evolution, and research. Tourism Management, 29(3), pp. 403-428.

Getz, D. (2012). Event studies: Theory, research and policy for planned events (2nd ed.). London: Routledge.

Intaratat, K., & Leelasantitham, A. (2022). Cultural event design among ethnic communities in northern Thailand. Asian Journal of Tourism Research, 7(1), pp. 45–60.

Jones, M., Richards, G., & Weber, K. (2021). Reimagining cultural events in a post-pandemic world: Hybridization, participation and resilience. Event Management, 25(4), pp. 265–280.

Ketter, E. (2022). Digital transformation of cultural tourism: Empowering local communities through technology. Tourism Management Perspectives, 44, p. 101043.

Lee, C.K., & Hsu, L. (2019). Examining event marketing strategies in the digital era. Journal of Event Management, 23(2), pp. 150-167.

Mair, J., & Weber, K. (2023). Sustainable event practices in the new normal: Circular economy and community-based resilience. International Journal of Event and Festival Management, 14(2), pp. 132–148.

Moscardo, G. (2014). Tourism and community participation. Annals of Tourism Research, 45, pp. 10-30.

Pattaratornchai, S., Nopakun, T., & Srithongrung, A. (2023). Creative markets and cultural revitalization in Northeast Thailand. Thai Journal of Cultural Economics, 5(1), pp. 12–26.

Pine, J.B., & Gilmore, J.H. (1999). The experience economy: Work is theatre & every business a stage. Boston: Harvard Business School Press.

Raj, R., & Vignali, C. (2010). Creating local experiences of cultural tourism through sustainable festivals. European Journal of Tourism, Hospitality and Recreation, 1(1), pp. 51–67.

Richards, G. (2018). Cultural tourism: A review of recent research and trends. Journal of Hospitality and Tourism Management, 36, pp. 12-21.

Singh, T.V. (2020). Indigenous cultural festivals in Southeast Asia: Challenges and community adaptation. Southeast Asian Cultural Studies, 8(2), pp. 33–47.

Smith, M. K., & Richards, G. (2013). The Routledge handbook of cultural tourism. London: Routledge.

Thailand Convention and Exhibition Bureau. (2020). Thailand MICE industry report 2020: Introduction & background (Online). Available: https://www.businesseventsthailand.com/uploads/press_media/file/210430-file-XR2bJJYWe.pdf [2025, February 15].

UNESCO. (2019). Culture: Urban future—Global report on culture for sustainable urban development. Paris: United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization.