ปัญหาและอุปสรรคการบังคับใช้พระราชบัญญัติมาตรการป้องกันการกระทำ ความผิดซ้ำในความผิดเกี่ยวกับเพศหรือที่ใช้ความรุนแรง พ.ศ.2565

บทคัดย่อ

            บทความทางวิชาการนี้ศึกษาปัญหาและอุปสรรคการบังคับใช้พระราชบัญญัติมาตรการป้องกันการกระทำความผิดซ้ำในความผิดเกี่ยวกับเพศหรือที่ใช้ความรุนแรง พ.ศ.2565 อันเป็นกฎหมายเฉพาะที่กำหนดมาตรการป้องกันการกระทำความผิดในความผิดทางอาญาบางประเภทที่เกี่ยวข้องกับเพศหรือที่ใช้ความรุนแรง โดยกำหนดให้มีมาตรการแก้ไขฟื้นฟูผู้กระทำความผิด มาตรการเฝ้าระวังภายหลังพ้นโทษ และมาตรการคุมขังภายหลังพ้นโทษ เพื่อป้องกันสังคมและผู้เสียหายจากการกระทำความผิดที่อาจเกิดขึ้นซ้ำ และส่งเสริมการแก้ไขฟื้นฟูผู้กระทำความผิดโดยคำนึงถึงสิทธิและเสรีภาพของผู้ต้องคำสั่งดังกล่าวอย่างเหมาะสม จากการศึกษาพบว่ามาตรา 19 วรรคหนึ่ง ไม่ได้บัญญัติให้ชัดเจนว่า คดีอาญาที่พนักงานอัยการมีอำนาจยื่นคำร้องขอให้ศาล  มีคำสั่งให้ใช้มาตรการแก้ไขฟื้นฟูผู้กระทำความผิด จะต้องเป็นคดีที่พนักงานอัยการเป็นโจทก์ฟ้องเท่านั้น บัญญัติแต่เพียงว่า ในคดีที่มีการฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยในความผิดตามที่ระบุไว้ในมาตรา 3 ให้พนักงานอัยการมีอำนาจยื่นคำร้องขอให้ศาลมีคำสั่งให้ใช้มาตรการแก้ไขฟื้นฟูผู้กระทำความผิดในระหว่างรับโทษจำคุกเพื่อป้องกันมิให้กระทำความผิดซ้ำ มาตรา 19 วรรคสี่ ไม่ได้บัญญัติให้ชัดเจนว่า ในการไต่สวนคำร้อง จำเลยมีอำนาจแถลงข้อเท็จจริงที่เกี่ยวข้องทั้งปวง และมาตรา 20 ไม่ได้ให้อำนาจจำเลยขอให้ศาลมีคำสั่งเปลี่ยนแปลงแก้ไขหรือยกเลิกมาตรการแก้ไขฟื้นฟูผู้กระทำความผิด อันเป็นปัญหาและอุปสรรคการบังคับใช้กฎหมายฉบับนี้ ด้วยเหตุผลดังกล่าว สมควรปรับปรุงบทบัญญัติกฎหมายบทข้างต้นให้ชัดเจนว่า ต้องเป็นคดีที่พนักงานอัยการฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยในความผิดตามที่ระบุไว้ในมาตรา 3 เท่านั้น พนักงานอัยการจึงมีอำนาจยื่นคำร้องขอให้ศาลมีคำสั่งให้ใช้มาตรการแก้ไขฟื้นฟูผู้กระทำความผิด ในการไต่สวนคำร้องให้จำเลยมีโอกาสแถลงข้อเท็จจริง  ที่เกี่ยวข้องทั้งปวง ตลอดจนให้จำเลยมีอำนาจยื่นคำร้องขอให้ศาลมีคำสั่งเปลี่ยนแปลงแก้ไขหรือยกเลิกมาตราการแก้ไขฟื้นฟูผู้กระทำความผิดด้วย