Guidelines for promoting cultural tourism in Tanot palm, Tham Rong Subdistrict, Ban Lat District, Phetchaburi Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research were to: 1) study the potential and promotion of cultural tourism on “Tan Tanote” (sugar palm trees and their products), 2) study the relationship between the potential and promotion of cultural tourism on “Tan Tanote”, and 3) propose guidelines for promoting cultural tourism on “Tan Tanote” in Tham Rong subdistrict, Ban Lat district, Phetchaburi province. The samples were 368 people living in Tham Rong subdistrict, selected by using simple random sampling method, and 15 key informants, who live in Tham Rong subdistrict, selected by using purposive sampling method. The research tools were a questionnaire and an in-depth interview form. The data were analyzed by using percentage, mean, standard deviation, Pearson’s correlation coefficient, and content analysis. The research results were as follows: 1) the potential of the community to be a cultural tourism destination and the promotion of cultural tourism destination on “Tan Tanote” were both at the highest level. 2) There was overall a moderately positive relationship with the coefficient at 0.65 (r=0.65) between the potential and the promotion of cultural tourism on “Tan Tanote”. 3) The guidelines for promoting cultural tourism on “Tan Tanote” include: (1) promoting cultural tourism on “Tan Tanote” to create added value for the community; (2) good community tourism management that can adapt to the needs of both the community and tourists; and (3) preserving “Tan Tanote” and developing tourism attractions to strengthen the economy for sustainability.
Article Details
1. Any views and comments in the article are the authors’ views. The editorial board has not to agree with those views and it is not considered as the editorial board’s responsibility. In case, there is any lawsuit about copyright infringement, it is considered as the authors’ sole responsibility.
2. The article copyright belonging to Faculty of Humanities and Social Sciences, Phetchaburi Rajabhat University are copyrighted legally. Republication must be received direct permission from the authors and Phetchaburi Rajabhat University in written form.
References
กิตติศักดิ์ กลิ่นหมื่นไวย. (2554). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนจังหวัดลำปาง [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. http://doi.org/10.58837/CHULA.THE.2011.1277.
ณัฐวุฒิ เสมาทอง. (2564). ความสัมพันธ์ระหว่างภาพลักษณ์การท่องเที่ยวและความตั้งใจเชิงพฤติกรรมของนักท่องเที่ยวและ ผู้มาเยือนในถนนคนเดินไทหล่ม อำเภอหล่มสัก จังหวัดเพชรบูรณ์ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
พรหมพิเชฐ สนธิเมือง, และพัชรา ต๊ะตา. (2563). สภาพปัญหาและแนวทางการป้องกันอาชญากรรมเกี่ยวกับการท่องเที่ยวในประเทศไทย. วารสารอาชญาวิทยาและสังคมศาสตร์, 3(2): 1-17.
วิไลลักษณ์ รัตนเพียรธัมมะ. (2549). แนวทางการจัดการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืน ศึกษากรณีตลาดน้ำอัมพวา อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม. มหาวิทยาลัยเกริก.
วรรณวิมล ภู่นาค. (2558). ศักยภาพชุมชนในการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน กรณีศึกษาตลาดน้ำอัมพวา. วารสารวิทยบริการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 26(1): 63-74.
สุรีย์วัลย์ เหิกขุนทด. (2550). การมีส่วนร่วมในการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมของผู้แทนองค์กรเครือข่ายวัฒนธรรม ในจังหวัดนครราชสีมา [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
สมประสงค์ อ่อนแสง. (2551). แนวทางการพัฒนาศักยภาพของวัดจังหวัดมุกดาหาร เพื่อการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม[วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
เอนก นาวิกมูล, และธงชัย ลิขิตพรสวรรค์. (2565). เอกสารตรวจราชการมณฑลเทศาภิบาล. พิมพ์ดี.
Miles, M.B., and Huberman, A.M. (1984). Qualitative data analysis: A sourcebook of new methods. Sage.
