แนวทางการส่งเสริมแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมตาลโตนด ตำบลถ้ำรงค์ อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาศักยภาพและการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมตาลโตนด 2) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างศักยภาพกับการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมตาลโตนด และ 3) เสนอแนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมตาลโตนด กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ประชาชนที่อาศัยอยู่ในตำบลถ้ำรงค์ จำนวน 368 คน โดยใช้การสุ่มอย่างง่าย และผู้ให้ข้อมูลหลักในการสัมภาษณ์เชิงลึก ได้แก่ ประชาชนที่อาศัยอยู่ในตำบลถ้ำรงค์ และปฏิบัติหน้าที่ในตำบลถ้ำรงค์ จำนวน 15 คน โดยใช้การเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถาม และแบบสัมภาษณ์เชิงลึก สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน และการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา ผลการวิจัย พบว่า 1) ศักยภาพในการเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมตาลโตนด ภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด และการส่งเสริมแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมตาลโตนด ภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด 2) ความสัมพันธ์ระหว่างศักยภาพกับการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมตาลโตนด โดยรวมมีความสัมพันธ์กันทางบวกในระดับปานกลาง มีค่าสัมประสิทธิ์เท่ากับ 0.65 (r=0.65) และ 3) แนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมตาลโตนด ควรมีการส่งเสริมแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมตาลโตนดในการสร้างมูลค่าเพิ่มให้กับชุมชน ควรมีการจัดการท่องเที่ยวชุมชนที่ดีสามารถปรับตัวให้เข้ากับความต้องการของทั้งชุมชนและนักท่องเที่ยว และควรอนุรักษ์และรักษาตาลโตนดเพื่อเสริมสร้างเศรษฐกิจให้ยั่งยืน
Article Details
1. มุมมองและความคิดเห็นใด ๆ ในบทความเป็นมุมมองของผู้เขียน คณะบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยกับมุมมองเหล่านั้นและไม่ถือเป็นความรับผิดชอบของคณะบรรณาธิการ ในกรณีที่มีการฟ้องร้องเกี่ยวกับการละเมิดลิขสิทธิ์ ให้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียน แต่เพียงผู้เดียว
2. ลิขสิทธิ์บทความที่เป็นของคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรีมีลิขสิทธิ์ถูกต้องตามกฎหมาย การเผยแพร่จะต้องได้รับอนุญาตโดยตรงจากผู้เขียนและมหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรีเป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
กิตติศักดิ์ กลิ่นหมื่นไวย. (2554). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนจังหวัดลำปาง [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. http://doi.org/10.58837/CHULA.THE.2011.1277.
ณัฐวุฒิ เสมาทอง. (2564). ความสัมพันธ์ระหว่างภาพลักษณ์การท่องเที่ยวและความตั้งใจเชิงพฤติกรรมของนักท่องเที่ยวและ ผู้มาเยือนในถนนคนเดินไทหล่ม อำเภอหล่มสัก จังหวัดเพชรบูรณ์ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
พรหมพิเชฐ สนธิเมือง, และพัชรา ต๊ะตา. (2563). สภาพปัญหาและแนวทางการป้องกันอาชญากรรมเกี่ยวกับการท่องเที่ยวในประเทศไทย. วารสารอาชญาวิทยาและสังคมศาสตร์, 3(2): 1-17.
วิไลลักษณ์ รัตนเพียรธัมมะ. (2549). แนวทางการจัดการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืน ศึกษากรณีตลาดน้ำอัมพวา อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม. มหาวิทยาลัยเกริก.
วรรณวิมล ภู่นาค. (2558). ศักยภาพชุมชนในการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน กรณีศึกษาตลาดน้ำอัมพวา. วารสารวิทยบริการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 26(1): 63-74.
สุรีย์วัลย์ เหิกขุนทด. (2550). การมีส่วนร่วมในการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมของผู้แทนองค์กรเครือข่ายวัฒนธรรม ในจังหวัดนครราชสีมา [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
สมประสงค์ อ่อนแสง. (2551). แนวทางการพัฒนาศักยภาพของวัดจังหวัดมุกดาหาร เพื่อการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม[วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
เอนก นาวิกมูล, และธงชัย ลิขิตพรสวรรค์. (2565). เอกสารตรวจราชการมณฑลเทศาภิบาล. พิมพ์ดี.
Miles, M.B., and Huberman, A.M. (1984). Qualitative data analysis: A sourcebook of new methods. Sage.
