การมีส่วนร่วมของประชาชนท้องถิ่นในการจัดการกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม: กรณีศึกษาชุมชนบ้านขุนสมุทรจีน จังหวัดสมุทรปราการ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ในการศึกษาเพื่อ 1) สำรวจทรัพยากรการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของชุมชนบ้านขุนสมุทรจีน และ 2) ศึกษาการมีส่วนร่วมของประชาชนท้องถิ่นในการจัดการกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของชุมชนบ้านขุนสมุทรจีน ซึ่งเก็บรวบรวมข้อมูลด้วยวิธีในการรวบรวมข้อมูลวิจัยเชิงคุณภาพ โดยเลือกการสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้างและการสังเกตแบบมีส่วนร่วมเป็นระเบียบวิธีการวิจัย และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา ประชากรกลุ่มผู้ให้ข้อมูล ได้แก่ ประชาชนท้องถิ่น จำนวน 17 คน หน่วยงานภาครัฐ จำนวน 6 คน และนักท่องเที่ยวชาวไทย จำนวน 15 คน รวมทั้งหมด 38 คน ผลการศึกษาพบว่าทรัพยากรการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของชุมชนบ้านขุนสมุทรจีนประกอบไปด้วยวัฒนธรรม 3 กลุ่มหลัก คือ 1) ทรัพยากรทางโบราณคดี ได้แก่ วัดขุนสมุทราวาส ศาลเจ้าพ่อหนุ่มน้อยลอยชาย พิพิธภัณฑ์บ้านขุนสมุทรจีน 2) ภูมิปัญญาท้องถิ่น ได้แก่ การทำกะปิและกุ้งแห้ง และ 3) ศิลปวัฒนธรรมหรือทรัพยากรวัฒนธรรมที่แสดงออก ได้แก่ ศาสนา ความเชื่อ ประเพณีและวัฒนธรรม และวิถีชีวิต ส่วนการมีส่วนร่วมของประชาชนท้องถิ่นในการจัดการกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของชุมชนบ้านขุนสมุทรจีน คือ “กิจกรรมการท่องเที่ยวแบบโฮมสเตย์” เป็นการท่องเที่ยวโดยรวมเอาวัฒนธรรมทุกอย่างของชุมชนผนวกเข้ากับการจัดการแบบโฮมสเตย์ผ่านกระบวนการการมีส่วนร่วมในการตัดสินใจ การดำเนินงาน การรับผลประโยชน์ และการติดตามและประเมินผลงาน
Article Details
1. มุมมองและความคิดเห็นใด ๆ ในบทความเป็นมุมมองของผู้เขียน คณะบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยกับมุมมองเหล่านั้นและไม่ถือเป็นความรับผิดชอบของคณะบรรณาธิการ ในกรณีที่มีการฟ้องร้องเกี่ยวกับการละเมิดลิขสิทธิ์ ให้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียน แต่เพียงผู้เดียว
2. ลิขสิทธิ์บทความที่เป็นของคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรีมีลิขสิทธิ์ถูกต้องตามกฎหมาย การเผยแพร่จะต้องได้รับอนุญาตโดยตรงจากผู้เขียนและมหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรีเป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
กรมการท่องเที่ยว. (2560). คู่มือการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์. กรุงเทพฯ: ผู้แต่ง.
ธีระพงษ์ แก้วหาวงษ์. (2543). กระบวนการเสริมสร้างความเข้มแข็ง ประชาคม ประชาสังคม. ขอนแก่น: โครงการจัดตั้งมูลนิธิเสริมสร้างชุมชนเข็มแข็ง ชมรมนักวิชาการสาธารณสุขภาคตะวันออกเฉียงเหนือ.
นุชนารถ รัตนสุวงศ์ชัย. (2554). กลยุทธ์การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม. วารสารมนุษยศาสตร์, 18(1): 31-50.
โยธิน แสวงดี. (2558). Content Analysis. สืบค้นเมื่อ 5 มีนาคม 2558, จาก https://www.spu.ac.th/ research/files/.
วัชรินทร์ อินทพรหม. (2562). การวิเคราะห์และการนำเสนอผลการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพ. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร, 10(2): 314-333.
วิภาดา มุกดา. (2556). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ อำเภออุ้มผาง จังหวัดตาก. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต.
วุฒิชัย ศรีประเสริฐกุล. (2553). ผลกระทบของการกัดเซาะชายฝั่งทะเลที่มีต่อการเปลี่ยนแปลงของชุมชน กรณีศึกษา ชุมชนบ้านขุนสมุทรจีน จังหวัดสมุทรปราการ. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมชาย วรกิจเกษมสกุล. (2553). ระเบียบวิธีการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์. อุดรธานี: อักษรศิลป์การพิมพ์.
สายันต์ ไพรชาญจิตร์. (2544). รายงานการศึกษาวิจัย โครงการวิจัยและพัฒนาแหล่งเรียนรู้สำหรับการศึกษาตลอดชีวิต: กรณีศึกษานครประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยาและพื้นที่ใกล้เคียง. ม.ป.ท.: ม.ป.พ.
สุภางค์ จันทวานิช. (2549). วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Arcranon, P., et al. (2000). Trekking tours: Impact on the environment and local people. Bangkok: Thailand Research Fund.
Cooperative Research Center for Sustainable Tourism. (2008). Culture and heritage tourism: A growing and evolving industry in Australia. Retrieved March 5, 2015, from http://www.sustainabletourismonline.com/awms/Upload/Resource/CRC%208012%20Culture%20and%20Heritage%20bk_LoRes.pdf.
Peleggi, M. (1996). National heritage and global tourism in Thailand. Annals of Tourism Research, 23(2): 432–448.
William. G. (2005). สังคมจีนในไทย. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.
