การมีส่วนร่วมของประชาชนในเขตเทศบาลตำบลบางปู อำเภอยะหริ่ง จังหวัดปัตตานีต่อการพัฒนาพื้นที่เพื่อการท่องเที่ยวโดยชุมชน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการมีส่วนร่วมของสมาชิกในชุมชนกับการพัฒนาชุมชนให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวและเพื่อกำหนดแนวทางการมีส่วนร่วมของชุมชนบางปูให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวชุมชน จากกลุ่มตัวอย่างที่เป็นคนในชุมชนบางปู จำนวน 338 คน และ ผู้ให้ข้อมูลเป็นคณะกรรมแหล่งท่องเที่ยวชุมชนและสมาชิกที่มีบทบาทสำคัญ จำนวน 7 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และข้อมูลเชิงคุณภาพใช้การวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัย พบว่า การมีส่วนร่วมของประชาชนในเขตตำบลบางปู ภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง (ค่าเฉลี่ย = 3.06) เมื่อพิจารณารายด้าน พบว่า การมีส่วนร่วมในการประเมินผล อยู่ในระดับปานกลาง (ค่าเฉลี่ย =3.19) และการมีส่วนร่วมในการดำเนินงานอยู่ในระดับปานกลาง (ค่าเฉลี่ย = 2.94) ดังนั้นสำหรับกำหนดแนวทางการมีส่วนร่วม ได้แก่ 1) การจัดกระบวนการเรียนรู้แก่คนในชุมชนเพื่อการส่วนร่วมในการพัฒนาชุมชน และ 2) การกระตุ้นการมีส่วนร่วมของประชาชนมีความรักและหวงแหนในชุมชน และ 3) หน่วยงานที่เกี่ยวข้องควรกำหนดรูปแบบในการพัฒนาที่ชัดเจนเพื่อให้คนในชุมชนได้เข้าใจ และมีส่วนร่วมในการดำเนินการ ฉะนั้นแล้วหน่วยงานที่เกี่ยวข้องควรให้ความสำคัญกับกระบวนการมีส่วนร่วมตั้งแต่เริ่มต้น เพื่อทำให้ชุมชนบางปูได้รับการพัฒนาให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวชุมชน
Article Details
1. มุมมองและความคิดเห็นใด ๆ ในบทความเป็นมุมมองของผู้เขียน คณะบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยกับมุมมองเหล่านั้นและไม่ถือเป็นความรับผิดชอบของคณะบรรณาธิการ ในกรณีที่มีการฟ้องร้องเกี่ยวกับการละเมิดลิขสิทธิ์ ให้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียน แต่เพียงผู้เดียว
2. ลิขสิทธิ์บทความที่เป็นของคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรีมีลิขสิทธิ์ถูกต้องตามกฎหมาย การเผยแพร่จะต้องได้รับอนุญาตโดยตรงจากผู้เขียนและมหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรีเป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
จริญญา จันทร์ทร. (2555). การมีส่วนร่วมของประชาชนต่อการพัฒนาพื้นที่ท้องถิ่นในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลหนองแสงใหญ่ อำเภอโขงเจียม จังหวัดอุบลราชธานี. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการบริหารการพัฒนาท้องถิ่น บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.
ธนกฤต สังข์เฉย. (2550). อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวและการบริการ. เพชรบุรี: คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตสารสนเทศเพชรบุรี.
ธนวัฒน์ คำภีลานนท์. (2550). การมีส่วนร่วมของกรรมการชุมชนในการพัฒนาท้องถิ่น เขตเทศบาลเมืองคูคต จังหวัดปทุมธานี. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร.
บุญชม ศรีสะอาด. (2545). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น
บุญธรรม กิจปรีดาบริสุทธิ์. (2553). เทคนิคการสร้างเครื่องมือรวบรวมข้อมูลสำหรับการวิจัย. กรุงเทพฯ: ศรีอนันต์การพิมพ์.
พจนา สวนศรี. (2554). CBT มีมติพื้นที่ทางสังคมของชุมชนในการกำหนดทิศทางการท่องเที่ยวสร้างการเรียนรู้ระหว่างเจ้าของบ้านกับผู้มาเยือน: Best Practice 5 กรณีศึกษาทั่วประเทศ. กรุงเทพฯ: วนิดาการพิมพ์.
มณฑาวดี พูลเกิด. (2552). การพัฒนารูปแบบการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนเพื่อความยั่งยืน. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.
มิ่งสรรพ์ ขาวสะอาด. (2562). ท่องเที่ยวชุมชน ... สู่ 4.0: ควรเน้นนโยบายอะไร. สืบค้นเมื่อ 31 มีนาคม 2562, จาก https://www.bangkokbiznews.com/blog/detail/646794.
วชิราวรรณ นิลเกตุ. (2553). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาท้องถิ่นกรณีศึกษาองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านเดื่อ อำเภอเมืองหนองคาย จังหวัดหนองคาย. การค้นคว้าแบบอิสระรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขานโยบายสาธารณะ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
วิษณุ หยกจินดา. (2557). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาชุมชน หมู่บ้านทุ่งกร่าง ตำบลทับไทร อำเภอโป่งน้ำร้อน จังหวัดจันทบุรี. งานนิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการจัดการภาครัฐและภาคเอกชน วิทยาลัยการบริหารรัฐกิจ มหาวิทยาลัยบูรพา.
วีระพล ทองมา วินิตรา ลีละพัฒนา และนวนจันทร์ ทองมา. (2554). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมอย่างยั่งยืนของชุมชนชาวจีนในพื้นที่ลุ่มน้ำแม่งอน อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่. เชียงใหม่: คณะพัฒนาการท่องเที่ยว มหาวิทยาลัยแม่โจ้.
สุถี เสริฐศรี. (2557). แนวทางการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนในชุมชนคลองโคน อำเภอเมืองจังหวัดสมุทรสงคราม. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการจัดการอุตสาหกรรมการบริการและการท่องเที่ยว บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
สุภางค์ จันทวานิช. (2554). การวิเคราะห์ข้อมูลในการวิจัยเชิงคุณภาพ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
