คุณค่าในพระราชนิพนธ์แปลของ สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เรื่อง รอยยิ้มและน้ำตาของหัวใจ

Main Article Content

ธนัชพร นามวัฒน์

บทคัดย่อ

การศึกษาคุณค่าในพระราชนิพนธ์แปลของสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เรื่อง รอยยิ้มและน้ำตาของหัวใจ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาคุณค่าด้านองค์ประกอบของนวนิยาย ได้แก่ โครงเรื่อง แก่นเรื่อง ฉาก ตัวละคร และบทสนทนา ซึ่งช่วยให้ผู้อ่านเข้าใจถึงบริบททางสังคมและวัฒนธรรมจีน พระราชนิพนธ์แปลเรื่องนี้ยังสะท้อนให้เห็นถึงความรักในรูปแบบต่าง ๆ ทั้งความรักความเมตตากรุณาต่อเพื่อนมนุษย์ ความรักความกตัญญูต่อบุพการี ความรักความเมตตากรุณาต่อสัตว์ ความรักที่ลึกซึ้งซับซ้อน และความรักที่ซื่อสัตย์และการทรยศต่อความรัก ผ่านทางความคิด การแสดงออก บทสนทนา เป็นต้น ผู้อ่านสามารถรับรู้จุดร่วมที่แฝงไว้ในเรื่องเล่าคือความรักนั้นมีทั้งสุขและทุกข์ แต่ความรักก็ทำให้ชีวิตมีคุณค่า มีความหมาย และมีพลังเพื่อเผชิญโลกอย่างมีความหวัง เรื่องเล่าทั้ง 4 เรื่อง เรียบง่ายไม่ซับซ้อน แต่ก็มีเสน่ห์และพลังในการประพันธ์ทำให้ผู้อ่านเข้าใจเรื่อง พร้อมกับเรียนรู้วัฒนธรรมจีนได้อย่างเพลิดเพลิน สิ่งเหล่านี้แสดงให้เห็นถึงคุณค่าในพระราชนิพนธ์แปลของสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ที่ทำให้ผู้อ่านชาวไทยได้เรียนรู้และเข้าใจวรรณกรรมจีนได้ดียิ่งขึ้นอีกด้วย

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
นามวัฒน์ ธ. . (2023). คุณค่าในพระราชนิพนธ์แปลของ สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เรื่อง รอยยิ้มและน้ำตาของหัวใจ. วารสารมนุษยสังคมปริทัศน์, 25(1), 89–118. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/hspbruacthjournal/article/view/266666
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กุหลาบ มัลลิกะมาส. (2546). วรรณคดีวิจารณ์. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

เชษฐา จักรไชย. (2559). การสร้างสรรค์วรรณศิลป์ของนักเขียนสตรีในนวนิยายอิงพุทธศาสนา. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยพะเยา.

ธัญญา สังขพันธานนท์. (2539). วรรณกรรมวิจารณ์. กรุงเทพฯ: นาคร.

ปิงซิน. (2561). รอยยิ้มและน้ำตาของหัวใจ (พิมพ์ครั้งที่ 4). สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี, ผู้แปล. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์.

วนิดา บํารุงไทย. (2544). ศาสตร์และศิลป์แห่งนวนิยาย. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.

วิไลลักษณ์ เล็กศิริรัตน์ (2539). การอ่านเพื่อชีวิต: เอกสารคำสอนวิชา 1540203. สงขลา: ภาควิชาภาษาไทย คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ สถาบันราชภัฏสงขลา.

ศิริลักษณ์ บัตรประโคน. (2559). ลักษณะร่วมและความงดงามของความเป็นหญิง ในพระราชนิพนธ์แปล สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี. วารสารภาษา ศาสนา และวัฒนธรรม, 5(1): 1–36. สืบค้นเมื่อ 25 พฤษภาคม 2564, จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/gshskku/article/view/62412

สมพร มันตะสูตร. (2525). วรรณกรรมไทยปัจจุบัน. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.

สุจิตรา จงสถิตย์วัฒนา. (2561). ตำนานกับข้าวคู่เสน่ห์ปลายจวักกับพิษรักจากใจ. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์.

สุพรรณี วราทร. (2519). ประวัติการประพันธ์นวนิยายไทย. กรุงเทพฯ: เจริญวิทย์การพิมพ์.

Evans, G. (2563). องค์ประกอบของนวนิยาย ที่ผู้ประพันธ์ควรรู้. สืบค้นเมื่อ 19 กุมภาพันธ์ 2565, จาก https://www.geraldineevans.com.