การประยุกต์ระบบภูมิสารสนเทศเพื่อจัดการการท่องเที่ยวชุมชนแหลมผักเบี้ย อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประยุกต์ใช้ระบบภูมิสารสนเทศในการจัดทำแผนที่ท่องเที่ยว และสินค้าชุมชนตำบลแหลมผักเบี้ย อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี กลุ่มเป้าหมายที่ใช้ในการวิจัย คือ เจ้าหน้าที่ภาครัฐ นักวิชาการ ผู้ประกอบการเอกชนจำนวน 12 ท่าน ใช้วิธีการเลือกแบบเจาะจง และประชาชนในตำบลแหลมผักเบี้ย จำนวน 20 ท่าน ใช้วิธีการเลือกแบบก้อนหิมะหรือแบบลูกโซ่ (Snowball Sampling) เพื่อเป็นตัวแทนกลุ่มประชากรในพื้นที่ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์เชิงลึก และนำข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์โดยใช้สถิติเชิงพรรณนาเพื่อหาความถี่ ร้อยละ และค่าเฉลี่ย ผลการศึกษาพบว่า ระบบภูมิสารสนเทศได้แสดงให้เห็นศักยภาพด้านการท่องเที่ยวชุมชนในตำบลแหลมผักเบี้ย อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี (100%) จากประการแรกพื้นที่แหลมผักเบี้ยมีแหล่งท่องเที่ยวที่หลากหลาย ทั้งแหล่งท่องเที่ยวที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ และมนุษย์สร้างขึ้น และมีสถานที่สามารถพัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยวใหม่ มีแหล่งผลิตและจำหน่ายผลิตภัณฑ์ชุมชน เช่น ฟาร์มสาหร่ายพวงองุ่น อาหารทะเลแปรรูป ประการที่สอง การเข้าถึงแหลมผักเบี้ยมีความสะดวกสบาย (87.50%) เนื่องจากอยู่บนตำแหน่งเส้นทางที่เข้าถึงได้ง่าย แม้ว่ายังไม่มีรถโดยสารประจำทางก็ตาม และประการที่สาม ในพื้นที่แหลมผักเบี้ย มีความพร้อมด้านสิ่งอำนวยความสะดวกด้านโรงแรมที่พัก และร้านอาหารพร้อมต้อนรับผู้มาเยือน (87.50%) จากการสำรวจพบว่า ตำบลแหลมผักเบี้ย อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี มีสถานที่ท่องเที่ยวรวมทั้งสิ้น 22 แห่ง สถานที่สำคัญ 14 แห่ง ที่พัก 18 แห่ง ร้านอาหาร-เครื่องดื่ม และร้านค้า และบริการ 32 แห่ง แหล่งผลิต และจำหน่ายสินค้าชุมชน 16 แห่ง เมื่อนำข้อมูลดังกล่าวมาจัดเป็นหมวดหมู่สร้างเป็นฐานข้อมูลเชิงพื้นที่ และแผนที่ชุดข้อมูล ได้แก่ ชั้นขอบเขตการปกครอง ชั้นเส้นทางคมนาคม ชั้นสถานที่ท่องเที่ยว ชั้นสถานที่สำคัญ ชั้นโรงแรมและที่พัก รวมกับชั้นสิ่งอำนวยความสะดวกที่นำมาผนวกกับแผนที่ภาพถ่ายดาวเทียม และแผนที่เฉพาะทาง ร่วมกับพิกัดตำแหน่งด้วยระบบดาวเทียมนำทาง (GNSS) แล้วจึงนำมาสร้างเป็นฐานข้อมูลเชิงพื้นที่ก่อนใช้โปรแกรมภูมิสารสนเทศ ArcGIS วิเคราะห์โครงข่ายโดยใช้คำสั่งเส้นทางที่ดีที่สุดเพื่อสร้างเป็นแผนที่ท่องเที่ยว และสินค้าชุมชนแหลมผักเบี้ย และสร้างเป็นโปรแกรมท่องเที่ยวสำเร็จรูป มีเส้นทางท่องเที่ยวเชิงผสมเพื่อแสดงเสน่ห์ของพื้นที่ โดยมีเงื่อนของเวลาและระยะทางได้ 3 เส้นทาง คือ 1) เส้นทางศึกษาธรรมชาติป่าโกงกาง (หอมกลิ่นป่าชายเลน) โปรแกรมครึ่งวัน ระยะทาง 4.4 กิโลเมตร ใช้เวลาประมาณ 3 ชั่วโมง 51 นาที 2) เส้นทางศึกษาโครงการพระราชดำริในชุมชน (เที่ยวตามรอยพ่อ) โปรแกรม 1 วัน ระยะทาง 4.4 กิโลเมตร ใช้เวลาประมาณ 5 ชั่วโมง 42 นาที และ 3) เส้นทางศึกษาธรรมชาติและวิถีชีวิตชุมชน (เสน่ห์แหลมผักเบี้ย) โปรแกรม 2 วัน 1 คืนระยะทาง 22.3 กิโลเมตร ใช้เวลาประมาณ 20 ชั่วโมง 4 นาที
Article Details
1. มุมมองและความคิดเห็นใด ๆ ในบทความเป็นมุมมองของผู้เขียน คณะบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยกับมุมมองเหล่านั้นและไม่ถือเป็นความรับผิดชอบของคณะบรรณาธิการ ในกรณีที่มีการฟ้องร้องเกี่ยวกับการละเมิดลิขสิทธิ์ ให้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียน แต่เพียงผู้เดียว
2. ลิขสิทธิ์บทความที่เป็นของคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรีมีลิขสิทธิ์ถูกต้องตามกฎหมาย การเผยแพร่จะต้องได้รับอนุญาตโดยตรงจากผู้เขียนและมหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรีเป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
เกษตร สุเตชะ และวิโรจน์ องค์อนันต์. (2563). เพชรบุรี เมืองหลวงแห่งการดูนก. สืบค้นเมื่อ 21 มิถุนายน 2565, จาก https://www.bangkokbiznews.com/social/2167.
ณรงค์ พลีรักษ์. (2556). ระบบสารสนเทศทางภูมิศาสตร์เพื่อจัดการการท่องเที่ยวชุมชนในจังหวัดชลบุรี.วารสารวิจัยและพัฒนา มจธ., 36(2): 235-248.
พจนา สวนศรี. (2546). คู่มือการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน. กรุงเทพฯ: โครงการท่องเที่ยวเพื่อชีวิตและธรรมชาติ.
พิมพ์ระวี โรจน์รุ่งสัตย์. (2553). การท่องเที่ยวชุมชน. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
วนิชญา ลางคุลเกษตริน และนาถนเรศ อาคาสุวรรณ. (2561). การประยุกต์ใช้ระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวโดยชุมชน: ตำบลเกาะยอ อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา ใน เอกสารประกอบการประชุมวิชาการด้านมนุษยศาสตร์ และสังคมศาสตร์ระดับชาติ ครั้งที่ 1 มนุษยศาสตร์ และสังคมศาสตร์: พลังปัญญาเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน. (หน้า 521-530). สงขลา: มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา.
ศศิชา หมดมลทิล. (2566). การท่องเที่ยวชุมชน. สืบค้นเมื่อ 8 มิถุนายน 2566, จาก https://www.gsb.or.th/ getattachment/36295a2d-169a-4bc4-8ecc-38d3769b1211/GR_report_travel_internet_ detail.aspx.
สุเพชร จิรขจรกุล. (2551). เรียนรู้ระบบภูมิสารสนเทศด้วยโปรแกรม ArcGIS Desktop 9.3.1. นนทบุรี: เอส.อาร์ พริ้นติ้ง แมสโปรดักส์.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2565). รายงานสถิติรายปี ประเทศไทย 2564. กรุงเทพฯ: ผู้แต่ง.
อาคีรา ราชเวียง. (2561). การพัฒนาระบบสารสนเทศทางภูมิศาตร์เพื่อส่งเสริมอุตสาหกรรมท่องเที่ยวลุ่มแม่น้ำท่าจีน. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยธนบุรี, 12(28): 37-50.
Wei, W. (2012). Research on the Application of Geographic Information Systems in tourism management. Procedia Environmental Sciences, 12(B): 1104 – 1109. Retrieved October 25, 2020, from https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S187802961200395712.