การจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่างยั่งยืนบ้านห้วยห้อม ตำบลห้วยห้อม อำเภอแม่ลาน้อย จังหวัดแม่ฮ่องสอน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อทำการศึกษาการดำเนินงานและพัฒนาการของการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่างยั่งยืนบ้านห้วยห้อม ตำบลห้วยห้อม อำเภอแม่ลาน้อย จังหวัดแม่ฮ่องสอน ตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ ประชากร (Population) ได้แก่ หัวหน้าครอบครัวในครัวเรือนของชุมชนบ้านห้วยห้อม จำนวน 105 หลังคาเรือน จำนวนประชากรทั้งสิ้น 376 คน โดยใช้กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 105 คน และกลุ่มตัวอย่าง (Sample) ได้แก่ ผู้ที่เกี่ยวข้องกับการท่องเที่ยวโดยชุมชน จำนวน 10 คน ได้แก่ นายกองค์การบริหารส่วนตำบลห้วยห้อม สมาชิกองค์การบริหารส่วนตำบล ผู้ประสานงานท่องเที่ยวชุมชน ปราชญ์ชาวบ้าน ผู้ใหญ่บ้าน ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้าน กลุ่มเกษตรกร กลุ่มโฮมสเตย์ กลุ่มทอผ้า และกลุ่มผลิตภัณฑ์แปรรูป โดยครอบคลุมสาระตามประเด็นแนวคิดที่เกี่ยวข้องกับการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน ประกอบด้วย ด้านทรัพยากรธรรมชาติและวัฒนธรรม ด้านองค์กรชุมชน ด้านการจัดการ ด้านการเรียนรู้ ผลการศึกษาพบว่า การดำเนินงานการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนบ้านห้วยห้อม ตำบลห้วยห้อม อำเภอแม่ลาน้อย จังหวัดแม่ฮ่องสอน โดยมีปัจจัยที่ส่งผลต่อการดำเนินงานการจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชนบ้านห้วยห้อม ประกอบด้วย 1) จำนวนนักท่องเที่ยวที่มาเยือน 2) ชุมชนมีรายได้ที่เพิ่มขึ้นและมีการกระจายรายได้ที่เป็นธรรม 3) ชุมชนมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น 4) การอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมในชุมชน 5) การอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรมท้องถิ่น ส่วนองค์ประกอบที่ส่งผลต่อการจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชนให้เกิดประสิทธิภาพอย่างยั่งยืน ประกอบด้วย 1) การวางแผนเชิงกลยุทธ์ของผู้ที่เกี่ยวข้องในชุมชน 2) การจัดการทรัพยากรท่องเที่ยวทั้งในมิติของความงดงามตามธรรมชาติและการเป็นมรดกทางวัฒนธรรม 3) การจัดการให้เกิดคุณภาพให้บริการ 4) ภาวะผู้นำ 5) ทุนทางสังคม 6) การสนับสนุนจากองค์การภายนอกทั้งภาครัฐและภาคเอกชน
Article Details
1. มุมมองและความคิดเห็นใด ๆ ในบทความเป็นมุมมองของผู้เขียน คณะบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยกับมุมมองเหล่านั้นและไม่ถือเป็นความรับผิดชอบของคณะบรรณาธิการ ในกรณีที่มีการฟ้องร้องเกี่ยวกับการละเมิดลิขสิทธิ์ ให้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียน แต่เพียงผู้เดียว
2. ลิขสิทธิ์บทความที่เป็นของคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรีมีลิขสิทธิ์ถูกต้องตามกฎหมาย การเผยแพร่จะต้องได้รับอนุญาตโดยตรงจากผู้เขียนและมหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรีเป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2565). สถิติด้านการท่องเที่ยว. สืบค้นเมื่อ 4 กรกฎาคม 2561, จากhttps://www.mots.go.th/news/.
กิจจา บานชื่น. (2561). หลักการจัดการ. กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
กำธร ชมพนา และสุชาติ แก่นจิง. (2565). สุดยอดชุมชนต้นแบบเที่ยวชุมชนยลวิถี. รองนายกองค์การบริหารส่วนตำบลห้วยห้อม, องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยห้อม. สัมภาษณ์.
ไกรลาศ ปสุวัฒนกุล. (2550). การท่องเที่ยวชุมชน. สืบค้นเมื่อ 5 กรกฎาคม 2561, จาก https://www.chiangmainews.co.th.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. นนทบุรี: เพรส แอนด์ดีไซน์.
พจนา สวนศรี. (2554). คู่มือการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน. กรุงเทพฯ: โครงการท่องเที่ยวเพื่อชีวิตและธรรมชาติ.
พรพิมล เมธาลักษณ์. (2549). การติดตามระบบนิเวศอย่างมีส่วนร่วม: บทเรียนปัจจุบันสู่ทิศทางในอนาคต. กรุงเทพฯ: ศูนย์ฝึกอบรมวนศาสตร์ชุมชนแห่งภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก.
พิชาย รัตนดิลก ณ ภูเก็ต. (2552). องค์การและการบริหารจัดการ. นนทบุรี: ธิงค์ บียอนด์ บุ๊คส์.
มะลิวัลย์ นักรบไพร. (2565). ชุมชนต้นแบบปลอดการเผา. รองประธานกลุ่มกาแฟบ้านห้วยห้อม. บ้านห้วยห้อม อำเภอแม่ลาน้อย จังหวัดแม่ฮ่องสอน. สัมภาษณ์.
สมศักดิ์ สามัคคีธรรม. (2560). สวัสดิการชุมชนกับการสร้างสังคมเข้มแข็งในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารร่มพฤกษ์, 35(1): 151.
สุบิน กระจ่างเนตร. (2565). สุดยอดชุมชนต้นแบบเที่ยวชุมชนยลวิถี. นายกองค์การบริหารส่วนตำบลห้วยห้อม, องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยห้อม. สัมภาษณ์.
อังคณา นักรบไพร. (2565). ผ้าทอขนแกะ. ชาวปกาเกอญอที่บ้านห้วยห้อม อำเภอแม่ลาน้อย จังหวัดแม่ฮ่องสอน. สัมภาษณ์,
อานัน พงศ์พิมล. (2565). สุดยอดชุมชนต้นแบบเที่ยวชุมชนยลวิถี. รองนายกองค์การบริหารส่วนตำบลห้วยห้อม, องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยห้อม. สัมภาษณ์.
Bourdieu, P. (1977). Outline of a theory of practice. Cambridge: Cambridge University Press.
Bramwell, B., Higham, J., Lane, B., and Miller, G. (2017). Twenty-five years of sustainable tourism and the Journal of Sustainable Tourism: Looking back and moving forward. Journal of Sustainable Tourism, 25(1): 1–9. Retrieved July 12, 2018, from https://doi.org/10.1080/09669582.2017.1251689.
Denman, R. (2001). Guidelines for community based ecotourism development. Washington: Mc Graw-Hill.
Emery, M.E., and Flora, C. (2006). Spiraling-up: Mapping community transformation with community capitals framework. Community Development, 37(1): 19-35.
Moscardo, G., and Murphy, L. (2014). There is no such thing as sustainable tourism: Re-conceptualizing tourism as a tool for sustainability. Sustainability (Switzerland), 6(5): 2538–2561. Retrieved July 12, 2018, from https://doi.org/10.3390/su6052538.
Okazaki, E. (2008). A community-based tourism model: Its conception and use. Journal ofSustainable Tourism, 16 (5): 511-530.
Weaver, D.B. and Lawton, L.J. (2007). Twenty years on: The state of contemporary ecotourism research. Tourism Management, 28: 1168-1179. Retrieved July 12, 2018, fromwww.ethioembassy.org.uk/trade_and_investment/Tourism_2010.pdf.
