การส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืนภายใต้การประยุกต์ใช้นโยบาย ไทยแลนด์ 4.0 ของอำเภอกุยบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยแบบผสานวิธีครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืนภายใต้ประยุกต์ใช้นโยบายไทยแลนด์ 4.0 ของอำเภอกุยบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ 2) เปรียบเทียบการส่งเสริมการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนของอำเภอกุยบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ จำแนกตามลักษณะส่วนบุคคล 3) ศึกษานโยบายไทยแลนด์ 4.0 ที่มีความสัมพันธ์เชิงเหตุ-ผล ต่อการส่งเสริมการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน ของอำเภอกุยบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ 4) ศึกษาแนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืนตามนโยบายไทยแลนด์ 4.0 ของอำเภอกุยบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักท่องเที่ยวที่มาเที่ยวในอำเภอกุยบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ จำนวน 384 คน และผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวน 8 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบที ความแปรปรวนทางเดียว การถดถอยเชิงพหุคูณ และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการศึกษา พบว่า 1) การส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืน อยู่ในระดับมาก 2) ลักษณะส่วนบุคคล ได้แก่ ได้แก่ อายุ ระดับการศึกษา และสถานะสมรสที่แตกต่างกัน มีความคิดเห็นต่อการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืนต่างกัน 3) ในภาพรวมของนโยบายไทยแลนด์ 4.0 ด้านเทคโนโลยี ด้านนวัตกรรม และด้านความคิดสร้างสรรค์ มีความสัมพันธ์เชิงเหตุ-ผลกับการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืน และด้านการสนับสนุนจากภาครัฐก็มีความสัมพันธ์เชิงเหตุ-ผลกับการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืนของอำเภอกุยบุรีเช่นกัน และ 4) แนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืนภายใต้การประยุกต์ใช้นโยบายไทยแลนด์ 4.0 ควรพัฒนารูปแบบการท่องเที่ยวให้หลากหลายมากขึ้น บุคลากรที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการท่องเที่ยวทั้งภาครัฐ ภาคเอกชน และภาคประชาชน ควรได้รับการสนับสนุนและส่งเสริมให้ทุกคนเข้ารับการฝึกอบรม สัมมนาเกี่ยวกับการส่งเสริมการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน
Article Details
1. มุมมองและความคิดเห็นใด ๆ ในบทความเป็นมุมมองของผู้เขียน คณะบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยกับมุมมองเหล่านั้นและไม่ถือเป็นความรับผิดชอบของคณะบรรณาธิการ ในกรณีที่มีการฟ้องร้องเกี่ยวกับการละเมิดลิขสิทธิ์ ให้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียน แต่เพียงผู้เดียว
2. ลิขสิทธิ์บทความที่เป็นของคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรีมีลิขสิทธิ์ถูกต้องตามกฎหมาย การเผยแพร่จะต้องได้รับอนุญาตโดยตรงจากผู้เขียนและมหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรีเป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
กาญจนาพร ไตรภพ. (2563). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืนของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์. วารสารรังสิตบัณฑิตศึกษาในกลุ่มธุรกิจและสังคมศาสตร์, 6(1): 110-127.
ไทยรัฐ. (2559). ไขรหัส "ประเทศไทย 4.0" สร้างเศรษฐกิจใหม่ ก้าวข้ามกับดักรายได้ปานกลาง. สืบค้นเมื่อ มกราคม 30, 2567, จาก: https://www.thairath.co.th/content/613903.
ธรรมจักร เล็กบรรจง. (2562). การจัดการการท่องเที่ยวแบบ Slow Tourism โดยการมีส่วนร่วมของ ชุมชน เกาะสุกร จังหวัดตรัง. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ Veridian มหาวิทยาลัยศิลปากร, 2562: 111- 112.
ธีระ อินทรเรือง. (2550). การวางแผนพัฒนาและการจัดการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฎสวนสุนันทา
นาตยา บุตรอยู่. (2557). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศิลปากร.
นาวา มาสวนจิก และคณะ. (2562). การจัดการนวัตกรรมการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพอย่างยั่งยืนในภาค ตะวันออกเฉียงเหนือ. มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. กรุงเทพฯ: เพรส แอนด์ ดีไซน์.
ประสารโชค ธุวะนฺติ และชนัด เผ่าพันธุ์ดี. (2565). ปัจจัยที่ส่งผลต่อศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในตำบลบางขุนไทร อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี, 12(1): 39-45.
พริมาดา บัวหลวง. (2564). ปัจจัยความสามารถด้านนวัตกรรมตลาดของผู้นำแหล่งท่องเที่ยวชุมชน จังหวัดเพชรบูรณ์ที่ส่งผลต่อการดำเนินงานขององค์กร. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม, 15(1): 54-65.
ยุทธการ ไวยอาภา และคณะ. (2566). การจัดการทรัพยากรท้องถิ่นด้วยนวัตกรรมการท่องเที่ยวเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่างยั่งยืน. วารสารวิชาการวิทยาลัยบริหารศาสตร์, 6(4): 107-123.
วรปภา อารีราษฎร์ และคณะ. (2362). รูปแบบการประยุกต์เทคโนโลยีดิจิทัลสร้างสรรค์ตามแนวทางการจัดการท่องเที่ยว 7S เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมแบบมีส่วนร่วม. วารสารวิชาการการจัดการเทคโนโลยีสารสนเทศและนวัตกรรม, 6(1): 137-146.
วันทิกา หิรัญเทศ. (2556). ปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจท่องเที่ยวเชิงนิเวศของ นักท่องเที่ยวชาวไทยในแหล่งท่องเที่ยวจังหวัดนนทบุรี. กรุงเทพฯ: วิทยาลัยราชพฤกษ์.
สมรพรรณ เรืองสวัสดิ์ และวิไลลักษณ์ รักบำรุง. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการยอมรับต้นแบบนวัตกรรมการบริหารจัดการการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ. วารสารนวัตกรรมและการจัดการ, 6(1): 7-21.
องค์การการท่องเที่ยวแห่งโลก (WTO). (2561). การท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. สืบค้นเมื่อ มกราคม 30, 2567, จาก https://sdgs.un.org/topics/sustainable-tourism.
Cochran, W.G. (1953). Sampling techniques. New York: John Wiley & Sons.
