การส่งเสริมและพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนในมิติอาหารพื้นถิ่นอีสาน บ้านคีรีวงกต อำเภอนายูง จังหวัดอุดรธานี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเรื่อง การส่งเสริมและพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนในมิติอาหารพื้นถิ่นอีสาน บ้านคีรีวงกต อำเภอนายูง จังหวัดอุดรธานี มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) สำรวจวัตถุดิบท้องถิ่นที่ใช้สำหรับประกอบอาหารพื้นถิ่นเพื่อส่งเสริมและพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชน 2) ศึกษาอาหารพื้นถิ่นและนำไปสู่การสร้างอัตลักษณ์อาหารพื้นถิ่นเพื่อส่งเสริมและพัฒนาการท่องเที่ยวโดยของชุมชน และ 3) สร้างแนวทางการส่งเสริมและพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนบ้านคีรีวงกต อำเภอนายูง จังหวัดอุดรธานี โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน ทั้งการเก็บข้อมูลเชิงปริมาณจากแบบสอบถามนักท่องเที่ยว และการสัมภาษณ์เชิงลึกกับคนในชุมชน ผู้ประกอบการและผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง ผลการวิจัยพบว่า อาหารพื้นถิ่นของบ้านคีรีวงกตมีศักยภาพสูงในการส่งเสริมการท่องเที่ยวโดยชุมชน โดยเฉพาะการใช้วัตถุดิบท้องถิ่นที่หาได้จากธรรมชาติ เช่น เห็ดป่า หน่อไม้ ผักพื้นบ้าน ปลาแม่น้ำ และเนื้อสัตว์ที่เลี้ยงแบบธรรมชาติ ซึ่งไม่เพียงสะท้อนวิถีชีวิตและภูมิปัญญาท้องถิ่น แต่ยังมีความปลอดภัย เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมและดึงดูดความสนใจของนักท่องเที่ยว ด้านอัตลักษณ์อาหารพื้นถิ่น พบว่ารายการอาหารต่าง ๆ ที่มีรสชาติอีสานแท้จริงแต่ยังมีการนำเสนอที่สร้าง “ประสบการณ์เชิงวัฒนธรรม” ผ่านภาชนะจากธรรมชาติและบรรยากาศการบริโภคกลางป่า ธารน้ำ และพื้นที่ธรรมชาติของชุมชน ซึ่งสร้างความประทับใจและความรู้สึกร่วมอย่างลึกซึ้งกับนักท่องเที่ยว แนวทางการส่งเสริมและพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนผ่านอาหารพื้นถิ่น ประกอบด้วย การพัฒนาตราสินค้า บรรจุภัณฑ์และสื่อประชาสัมพันธ์ให้เข้ากับตลาดเป้าหมาย การจัดกิจกรรมเชิงเรียนรู้ เช่น food workshop การสร้างตราสินค้าอาหารพื้นถิ่น การอบรมด้านสุขอนามัยและบริการ และการเชื่อมโยงเครือข่ายการตลาดร่วมกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ทั้งนี้ นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่มีความเห็นว่า ควรมีการสนับสนุนอาหารพื้นถิ่นในเชิงระบบ อาทิ การจัดเทศกาลอาหารท้องถิ่นและการเผยแพร่ผ่านแพลตฟอร์มออนไลน์ เพื่อยกระดับอาหารพื้นถิ่นให้กลายเป็น “Soft Power” ที่สร้างรายได้และการพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืน
Article Details
1. มุมมองและความคิดเห็นใด ๆ ในบทความเป็นมุมมองของผู้เขียน คณะบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยกับมุมมองเหล่านั้นและไม่ถือเป็นความรับผิดชอบของคณะบรรณาธิการ ในกรณีที่มีการฟ้องร้องเกี่ยวกับการละเมิดลิขสิทธิ์ ให้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียน แต่เพียงผู้เดียว
2. ลิขสิทธิ์บทความที่เป็นของคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรีมีลิขสิทธิ์ถูกต้องตามกฎหมาย การเผยแพร่จะต้องได้รับอนุญาตโดยตรงจากผู้เขียนและมหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรีเป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
กรัณย์ วรวิทย์วรรณ และพัทรียา หลักเพ็ชร. (2566). กลยุทธในการพัฒนาการจัดงานเทศกาลอาหารถิ่นในเขตปริมณฑล. วารสารการจัดการธุรกิจมหาวิทยาลัยบูรพา, 12(2): 1–28.
เกศณีย์ สัตตรัตนขจร และคณะ. (2563). การพัฒนาอาหารท้องถิ่นแบบมีส่วนร่วมเพื่อหนุนเสริมการท่องเที่ยวสร้างสรรค์เชิงวัฒนธรรมของจังหวัดลำปาง. วารสารอารยธรรมศึกษา โขง-สาละวิน มหาวิทยาลัยนเรศวร, 11(1): 152-173.
ทินวัชร์ เดชวัน และจันจิรา ชาติมนตรี. (2566). นวัตกรรมอาหารพื้นถิ่นเชิงสร้างสรรค์เพื่อการเป็นสินค้าทางเศรษฐกิจชุมชน ตำบลทุ่งไชย อำเภออุทุมพรพิสัย จังหวัดศรีสะเกษ. วารสารงานวิจัยและพัฒนามหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ, 10(2): 22-37.
นุชนารถ กฤษณรมย์ และคณะ. (2566). การพัฒนาสำรับอาหารพื้นถิ่นตำบลพรหมโลก อำเภอพรหมคีรี จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารวิชาการสังคมมนุษย์ (Journal of Human Society), 13(1): 1-19.
ปรัชญา เวสารัช. (2562). อาหารพื้นถิ่นกับการส่งเสริมการท่องเที่ยวโดยชุมชน: ศึกษากรณีชุมชนบ้านบางพลับ จังหวัดสมุทรสงคราม. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์มหาวิทยาลัยรามคำแหง, 21(1): 67–86.
สิทธิศักดิ์ เตียงงา และกนกวรรณกรณ์ หลวงวังโพธิ์. (2565). การสร้างอัตลักษณ์อาหารท้องถิ่นและการส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชนในกลุ่มจังหวัดร้อยแก่นสารสินธุ์. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ, 11(1): 184–199.
หมู่บ้านคีรีวงกตเที่ยวแบบ Slow life. สืบค้นเมื่อ 7 มิ.ย. 2020, จากhttps://www.mthai.com/travel/54864.html?utm_source=chatgpt.com
Chayapoj Lee-Anant and Piyatida Kungwansith. (2025). Policy Shaping and Capacity Building forSustainable Community-Based Tourism in Thailand’s Eastern Economic Corridor. Suranaree Journal of Social Science, 19(1): 1-23.
Cohen, E., & Avieli, N. (2004). Food in tourism: Attraction and impediment. Annals of Tourism Research, 31(4): 755–778.
Kontogeorgopoulos, N. (2017). The Role of Local Food in Community-Based Tourism: Case Studies from Thailand. Journal of Sustainable Tourism, 25(6): 715–732.
La-ong-in, S. (2023). Developing Gastronomic Tourist Loyalty through Local Food Authentication, Destination Image and Travel Experiences. PSU Journal of Social Sciences and Humanities, 30(1): 223–242.
UNWTO. (2012). Tourism and Intangible Cultural Heritage. Madrid: World Tourism Organization.
Yodsuwan, C. (2019). Community-Based Tourism and Local Food as Cultural Capital: A Case Study of Thailand's Local Gastronomy. Journal of Tourism and Hospitality Management, 7(1): 28–35.
