ผู้ชมลิเกในยุคปัจจุบัน
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผู้ชมลิเกในปัจจุบันและการปรับตัวตลอดจนค่านิยม โดยศึกษาจากเอกสาร ตำรา งานวิจัย การเก็บรวบรวมข้อมูลภาคสนามจากการสัมภาษณ์ผู้ชมการแสดงลิเกแบบไม่เฉพาะเจาะจง รวมถึงการสังเกตการณ์แบบมีส่วนร่วมจากสถานที่จัดการแสดงจริงและสังเกตการณ์แบบไม่มีส่วนร่วมจากสื่อสังคมออนไลน์ที่ถ่ายทอดสดการแสดงลิเก ซึ่งได้ออกแบบเครื่องมือแบบสัมภาษณ์และแบบสังเกตการณ์สำหรับงานวิจัย ผลการศึกษาพบว่า ผู้ชมลิเกในยุคปัจจุบันพบได้ผู้ชมทุกเพศทุกวัย โดยสามารถจัดกลุ่มได้ 3 ลักษณะ ดังนี้ 1) กลุ่มผู้ชมที่ชื่นชอบศิลปะการแสดงลิเก 2) กลุ่มผู้ชมที่ชื่นชอบคณะลิเกบางคณะ 3) กลุ่มผู้ชมที่ชื่นชอบเฉพาะตัวศิลปินลิเก ปัจจุบันการแสดงลิเกมีรูปแบบการแสดงที่เปลี่ยนไปโดยใช้สื่อสังคมออนไลน์เข้ามาช่วยในการนำเสนอเพิ่มช่องทางการเข้าถึงพร้อมทั้งอำนวยความสะดวกในการรับชมการแสดงทำให้ผู้ชมต้องเรียนรู้ปรับตัวเพื่อให้เข้าถึงศิลปะหรือศิลปินที่ตนชื่นชอบ การรับชมการแสดงในปัจจุบันพบว่าผู้ชมลิเกยังสามารถรับอรรถรสการมีปฏิสัมพันธ์ระหว่างชมการแสดงผ่านสื่อออนไลน์ ซึ่งมีข้อดีและข้อเสียเช่นกัน รวมถึงค่านิยมของผู้ชมการแสดงลิเกในยุคปัจจุบันนั้นเปลี่ยนไปในทิศทางที่ดีขึ้นเรื่อย ๆ จากการศึกษาวิจัยครั้งนี้สะท้อนให้เห็นลักษณะระบบอุปถัมภ์ในสังคมไทยประดุจเครือญาติระหว่างผู้ชมการแสดงกับศิลปินลิเก รวมทั้งค่านิยมของผู้ชมที่เปลี่ยนไปจากเดิมส่งผลดีให้กับตัวศิลปินพร้อมทั้งอานิสงส์ต่อลมหายใจให้กับศิลปะการแสดงลิเกสืบไป
Article Details
1. มุมมองและความคิดเห็นใด ๆ ในบทความเป็นมุมมองของผู้เขียน คณะบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยกับมุมมองเหล่านั้นและไม่ถือเป็นความรับผิดชอบของคณะบรรณาธิการ ในกรณีที่มีการฟ้องร้องเกี่ยวกับการละเมิดลิขสิทธิ์ ให้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียน แต่เพียงผู้เดียว
2. ลิขสิทธิ์บทความที่เป็นของคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรีมีลิขสิทธิ์ถูกต้องตามกฎหมาย การเผยแพร่จะต้องได้รับอนุญาตโดยตรงจากผู้เขียนและมหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรีเป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
จันทกานต์ ภิรมย์เสวก. (2564, กรกฎาคม 15). ผู้ชมลิเก อำเภอเมือง จังหวัดนนทบุรี. สัมภาษณ์.
ณฤณีย์ ศรีสุข, (2564). นิเวศวิทยาวัฒนธรรมเชิงบูรณาการ. วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง, 10(1): 192.
นิพัทธ์ จงดี และผกามาศ จิรจารุภัทร. (2567). ลิเกในยุคดิจิทัล. วารสารวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 15(1): 78-100.
พรพรรณ โพธิ์ทองคำ. (2564, กรกฎาคม 14). ผู้ชมลิเก อำเภอป่าโมก จังหวัดอ่างทอง. สัมภาษณ์.
มาเลียม ทินรอด. (2564, กรกฎาคม 14). ผู้ชมลิเก อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี. สัมภาษณ์.
ศิริรัตน์ ธรรมใจ. (2558). การรักษาอำนาจทางการเมืองของผู้นำท้องถิ่นใน อำเภอแม่ทา จังหวัดลำพูน. การค้นคว้าแบบอิสระรัฐศาสตรมหาบัณฑิตมหาวิทยาลัยเชียงใหม่. สืบค้นเมื่อ 31 ธันวาคม 2567, จาก https://cmudc.library.cmu.ac.th/frontend/Info/item/dc:123638.
สโรจ เลาหศิริ. (2560). 5 ยุคสมัยของดิจิทัล ประเทศไทยอยู่ไหน? ต่างประเทศอยู่ไหน?. สืบค้นเมื่อ 31 ธันวาคม 2567, จาก https://positioningmag.com.
สุกัญญา สมไพบูลย์. (2543). สัญนิยมในการสื่อสารการแสดง “ลิเก” ในยุคโลกาภิวัตน์. วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุรพล วิรุฬห์รักษ์. (2554). นาฏศิลป์ไทยรัชการที่ 5. กรุงเทพฯ: สกสค. ลาดพร้าว.
อนุกูล โรจน์สุขสมบูรณ์. (2559). ลิเก: การแสดงและการฝึกหัด. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
BANKSORN. (2567). ลิเกคณะศรราม น้ำเพชร ในสถานที่จัดการแสดง ณ วัดโพทะเล อำเภอโพทะเล จังหวัดพิจิตร. สืบค้นเมื่อ 31 ธันวาคม 2567, จาก https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1135225684829177&id=100050252689983&set=a.594288812256203