การปนภาษาอังกฤษในคอลัมน์ไลฟ์สไตล์ของไทยรัฐออนไลน์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) จำแนกประเภทของการปนภาษาอังกฤษในคอลัมน์ไลฟ์สไตล์ของไทยรัฐออนไลน์ 2) ศึกษาความถี่ของการปนภาษาอังกฤษ และ 3) วิเคราะห์ลักษณะการปนภาษาอังกฤษในโครงสร้างประโยคภาษาไทย แหล่งข้อมูลคือคอลัมน์ไลฟ์สไตล์ของไทยรัฐออนไลน์ที่เผยแพร่ระหว่างวันที่ 1 ตุลาคม ถึง 31 ธันวาคม พ.ศ. 2566 คัดเลือกข้อมูลด้วยวิธีการสุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง โดยไม่นับรวมคำยืมภาษาอังกฤษที่ปรากฏในพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554 ข้อมูลที่รวบรวมได้ประกอบด้วยคำภาษาอังกฤษปนภาษาไทยจำนวน 811 รูปคำ และมีความถี่ในการปรากฏรวม 2,325 ครั้ง วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ความถี่และร้อยละ ผลการวิจัยพบว่า การปนภาษาอังกฤษจำแนกได้ 5 ประเภท ได้แก่ 1) การทับศัพท์ ร้อยละ 79.04 ของรูปคำ และร้อยละ 87.92 ของความถี่ 2) การใช้คำเขียนภาษาอังกฤษ ร้อยละ 10.60 ของรูปคำ และร้อยละ 5.72 ของความถี่ 3) การใช้คำภาษาไทยกับการทับศัพท์ ร้อยละ 7.15 ของรูปคำ และร้อยละ 4.30 ของความถี่ 4) การตัดคำ ร้อยละ 1.85 ของรูปคำ และร้อยละ 1.16 ของความถี่ และ 5) การใช้คำย่อ ร้อยละ 1.36 ของรูปคำ และร้อยละ 0.90 ของความถี่ ผลการวิเคราะห์แสดงให้เห็นว่าการทับศัพท์เป็นรูปแบบที่พบมากที่สุด สะท้อนแนวโน้มของสื่อออนไลน์ไทยที่นำคำภาษาอังกฤษมาปรับใช้ในรูปอักษรไทยเพื่อให้สอดคล้องกับระบบภาษาไทยและความคุ้นเคยของผู้อ่าน ขณะเดียวกัน การใช้คำเขียนภาษาอังกฤษ การผสมคำไทยกับคำทับศัพท์ การตัดคำ และการใช้คำย่อ ชี้ให้เห็นพลวัตของการใช้ภาษาในสื่อออนไลน์ที่สัมพันธ์กับความทันสมัย ความเป็นสากล และพฤติกรรมการสื่อสารของสังคมไทยร่วมสมัย
Article Details
1. มุมมองและความคิดเห็นใด ๆ ในบทความเป็นมุมมองของผู้เขียน คณะบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยกับมุมมองเหล่านั้นและไม่ถือเป็นความรับผิดชอบของคณะบรรณาธิการ ในกรณีที่มีการฟ้องร้องเกี่ยวกับการละเมิดลิขสิทธิ์ ให้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียน แต่เพียงผู้เดียว
2. ลิขสิทธิ์บทความที่เป็นของคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรีมีลิขสิทธิ์ถูกต้องตามกฎหมาย การเผยแพร่จะต้องได้รับอนุญาตโดยตรงจากผู้เขียนและมหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรีเป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
กรรณิกา ปาใข, และเสาวลักษณ์ แซ่ลี้. (2562). การปนภาษาอังกฤษในภาษาไทยของข่าวบันเทิงจากเว็บไซต์ sanook.com. ใน เอกสารประกอบการประชุมวิชาการนำเสนอผลงานวิจัยระดับชาติของนักศึกษาด้านมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ครั้งที่ 2 (น. 116-128). มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา. https://hs.ssru.ac.th/useruploads/files/20190304/658f5fac74eff794c59776fa21ed064656fe9ab8.pdf.
นันทนา รณเกียรติ. (2564). อนาคตของการปนภาษาอังกฤษในภาษาไทย. วารสารวจนะ, 9(2): 111-129.
ปาริชาต สถาปิตานนท์. (2557). ระเบียบวิธีวิจัยการสื่อสาร (พิมพ์ครั้งที่ 7). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เปรมกมล โยวะกา, และเสาวลักษณ์ แซ่ลี้. (2562). การปนภาษาอังกฤษในกระทู้ถามบนเว็บไซต์พันทิป. ใน เอกสารประกอบการประชุมวิชาการนำเสนอผลงานวิจัยระดับชาติของนักศึกษาด้านมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ครั้งที่ 2 (น.100-115). มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา. https://hs.ssru.ac.th/useruploads/files/20190304/
e6c0a2f27279923bbf6e9b6428a1f0779b38b8e.pdf.
พงศกร เมธีธรรม. (2560). ภาษาอังกฤษ: มายาคติอำนาจ และการครอบงำ. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยนเรศวร.
เมตามีเดียเทคโนโลยี. (2566). พจนานุกรมออนไลน์ Longdo Dict. https://dict.longdo.com.
ราชบัณฑิตยสภา. (2566). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. https://dictionary.apps.royin.go.th.
ริสา บุญทอง, และคณะ. (2565). การปนภาษาอังกฤษในภาษาไทยของนิตยสารออนไลน์ “A Day”. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, 17(2): 89-99.
รุ่งวิมล รุ่งโรจน์สุวรรณ. (2566). การปนภาษากับการยืมภาษาอังกฤษในภาษาไทย. วารสารภาษาและภาษาศาสตร์, 41(2): 114-138.
ลัดดาวัลย์ เพิ่มเจริญ. (2559). ระบบคำ. ใน ดียู ศรีนราวัฒน์ (บ.ก.), ภาษาและภาษาศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 2, น. 89-114). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ศูนย์เทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์และคอมพิวเตอร์แห่งชาติ. (2566). พจนานุกรมอิเล็กทรอนิกส์ Lexitron. https://lexitron.nectec.or.th.
ศูนย์วิจัยนวัตกรรมอินเทอร์เน็ตไทย. (2566). อันดับเว็บไซต์หนังสือพิมพ์ออนไลน์. https://news.truehits.net/ daily_newspaper/.
สุนันท์ อัญชลีนุกูล. (2562). ระบบคำภาษาไทย. คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อนุชิต ตู้มณีจินดา. (2566). ภาษา (ศาสตร์) กับสังคมและการสอน. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
อนุชิต ตู้มณีจินดา, และคณะ. (2565). ลักษณะการปนภาษาอังกฤษในภาษาไทยที่ใช้ในการสื่อสารของศูนย์บริหารสถานการณ์การแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (ศบค.). วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 22(3): 492-510.
อมรา ประสิทธิ์รัฐสืนธุ์. (2548). ภาษาในสังคมไทย: ความหลากหลาย การเปลี่ยนแปลง และการพัฒนา. โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Baker, W. (2012). From cultural awareness to intercultural awareness: Culture in ELT. ELT Journal, 66(1): 62-70.
Bourdieu, P. (1991). Language and symbolic power. Harvard University Press.
Callahan, L. (2002). The Matrix Language Frame model and Spanish/English codeswitching. Bilingualism: Language and Cognition, 5(1): 73-86.
Darwish, A. (2020). The impact of English as a global language on social media communication. Journal of Language and Communication, 7(2): 15-27.
Foley, J. (2005). English in Thailand. RELC Journal, 36(2): 223-234.
Hjarvard, S. (2004). The globalization of language: How the media contribute to the spread of English and the emergence of medialects. Nordicom Review, 25(1-2): 75-97.
Kirkpatrick, A. (2010). English as a lingua franca in ASEAN: A multilingual model. Hong Kong University Press.
Kongkerd, W. (2013). Teaching English in the era of English used as a lingua franca in Thailand. Executive Journal, 33(4): 3-12.
Myers-Scotton, C. (1997). Duelling languages: Grammatical structure in codeswitching (2nd ed.). Clarendon Press.
Myers-Scotton, C. (2001). The Matrix Language Frame model: Developments and responses. In Jacobson, R. (Ed.), Codeswitching Worldwide II (pp. 23–58). Mouton de Gruyter.
Myers-Scotton, C. (2002). Contact linguistics: Bilingual encounters and grammatical outcomes. Oxford University Press.
Thurlow, C., and Jaworski, A. (2011). Tourism discourse: Languages and banal globalization. Applied Linguistics Review, 2: 285-312.
