โครงสร้างและความหมายคำสแลงภาษาจีน
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาโครงสร้างคำสแลงภาษาจีนและศึกษาความหมายของคำสแลงโดยใช้วิธีการวิจัยเอกสาร ผู้วิจัยคัดสรรตัวอย่างคำสแลงภาษาจีนที่ปรากฏในหนังสือ1001 สำนวน สุภาษิต และคำสแลง จำนวน 201 สแลง ผลการศึกษาพบว่าคำสแลงภาษาจีนมีอยู่ 3 รูปแบบ คือ รูปแบบคำ รูปแบบวลีหรืออนุประโยค และรูปแบบประโยค ในด้านการสร้างคำสแลงในแต่ละรูปแบบมีกลวิธีที่หลากหลายและแตกต่างกัน เช่น การผสมคำ การซ้ำคำ เป็นต้น คำสแลงภาษาจีนสะท้อนให้ภาพทางวัฒนธรรม 5 ด้าน คือ 1. คำสแลงสะท้อนความคิดและทัศนคติของผู้พูด 2. คำสแลงสะท้อนพฤติกรรมการตีตราทางสังคม 3. คำสแลงสะท้อนสถานภาพของคนในสังคม 4. คำสแลงสะท้อนถิ่นที่อยู่อาศัย 5. คำสแลงสะท้อนอิทธิพลของสื่อบันเทิง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์รำไพพรรณี ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใดๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักอักษรจากวารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์รำไพพรรณีก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
Institute of Linguistics, (CASS). (2016). The Contemporaty Chinese Dictionary (7th ed.). Beijing: The commercial press.
Juncai Li. (2556). การศึกษาเปรียบเทียบคำสแลงในภาษาไทยและภาษาจีน. วารสารศิลปะศาสตร์ปริทัศน์, 8(15), 49-64.
กง ลี่หง.(2549). ศัพท์ใหม่ภาษาจีนอินเทอร์เน็ต. วารสารจีนศึกษา. 1(1), 23-39.
จรัลวิไล จรูญโรจน์. (2554). ภาษาศาสตร์เบื้องต้น. นนทบุรี : สำนักพิมพ์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
จินตนา พุทธเมตะ (2559). “คำสแลง”. วารสารมนุษยศาสตร์ปริทรรศน์. 26(1), 75-87.
เจียง หวี่ สหัทยา สิทธิวิเศษ และ ทิวาพร อุดมวงษ์. (2564). กลวิธีการสร้างคำสแลงภาษาจีนและปัจจัยที่ทำให้เกิดคำสแลงภาษาจีนในสื่อสังคมออนไลน์. วารสารมนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์ปริทัศน์. 9(2), 71-79.
ชัชวดี ศรลัมพ์. (2562). ภาษากับความหมาย. ปทุมธานี : สำนักพิมพ์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ดียู ศรีนราวัฒน์. (2561). ภาษาและภาษาศาสตร์. ปทุมธานี : สำนักพิมพ์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พระอุดมธีรคุณ และ บัณฑิกา จารุมา. (2563). “ภาษาและวัฒนธรรม: ความหมาย ความสำคัญ และความสัมพันธ์ระหว่างกัน”. วารสารมหาจุฬาวิชาการ. 7(2), 53-63.
ฝ่ายวิชาการสำนักพิมพ์แมนดารินเอดูเคชั่น. (2560). 1001 สำนวน สุภาษิต และคำสแลง. กรุงเทพฯ: แมนดาริน.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. กรุงเทพฯ: นานมีบุคส์พับลิเคชั่นส์.
สิทธิพงศ์ มีกุล และ เนตรน้ำทิพย์ บุดดาวงศ์. (2563). “”การศึกษาวิเคราะห์คำสแลงภาษาจีนที่ปรากฏในสื่อสังคมออนไลน์. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี. 16(1), 98-115.
สุภัค วณิชพรประเสริฐ. (2558). กลวิธีการสร้างคำและลักษณะทางความหมายของคำสแลงภาษาจีนที่ใช้งานในอินเทอร์เน็ต. บทความวิจัยรายวิชา 450109 การศึกษาเอกเทศ. นครปฐม : มหาวิทยาลัยศิลปากร.
เหยิน จิ่งเหวิน. (2551). ไวยากรณ์ภาษาจีน. กรุงเทพฯ: อมรินทร์.
