ปัญหาและอุปสรรคการดำเนินคดีอาญาผู้ต้องหาที่เป็นเด็กและเยาวชน ของเจ้าพนักงานตำรวจ
Main Article Content
Abstract
บทความวิจัยฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาแนวคิด ทฤษฎี ที่เกี่ยวข้องกับปัญหาในการจับกุมผู้ต้องหาเด็กและเยาวชนในกระบวนการดำเนินคดีอาญาตามกฎหมายของประเทศไทย 2. ศึกษาและวิเคราะห์ถึงสภาพปัญหาทางกฎหมายเกี่ยวกับอำนาจของเจ้าพนักงานในการจับกุมผู้ต้องหาเด็กและเยาวชนในกระบวนการดำเนินคดีอาญาของประเทศไทย 3. ศึกษา วิเคราะห์เปรียบเทียบ หลักกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการจับกุมผู้ต้องหาเด็กและเยาวชนในกระบวนการดำเนินคดีอาญาของประเทศไทย 4. ศึกษาและวิเคราะห์แนวทางในการแก้ปัญหาการจับกุมผู้ต้องหาเด็กและเยาวชนในกระบวนการดำเนินคดีอาญาในประเทศไทยโดยใช้วิธีการวิจัยทางเอกสาร (Documentary Research) ผลการวิจัยพบว่า ควรให้มีการแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 66 พระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ. 2553 ปัญหาการใช้เครื่องพันธนาการในการจับกุมตัวผู้ต้องหาเด็กและเยาวชน ควรให้มีการแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 69 วรรคสาม แห่งพระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ. 2553 ปัญหาอำนาจในการเรียกตัวผู้ต้องหาเด็กและเยาวชนมาว่ากล่าวตักเตือน ตามมาตรา 69/1 วรรคหนึ่ง แห่งพระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ. 2553 ควรให้มีการแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 72 วรรคหนึ่ง แห่งพระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ. 2553 ปัญหาการนำตัวเด็กและเยาวชนส่งศาลไม่ทันภายใน 24 ชั่วโมง ควรมีการแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 72 วรรคหนึ่ง พระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ. 2553
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
นันท์นภัส ศิริชัชวาลวงศ์ และรุสนะห์ ดอเลาะเซาะ. “ปัญหาและแนวทางการแก้ไขปัญหาการตรวจสอบการจับกุมคดีเด็กและเยาวชนที่อยู่ในเขตอำนาจศาลเยาวชนและครอบครัวจังหวัดสงขลา.” การประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติและนานาชาติ ครั้งที่ 9, สงขลา: มหาวิทยาลัยหาดใหญ่, 2561.
ประเทือง ธนิยผล. กฎหมายเกี่ยวกับกระทำผิดของเด็กและเยาวชนและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว. พิมพ์ครั้งที่ 3. นนทบุรี: สุโขทัยธรรมาธิราช, 2556.
“พระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการทรมานและการกระทำให้บุคคลสูญหาย พ.ศ. 2565.” ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 139 ตอนที่ 66 ก (25 ตุลาคม 2565): 43.
“พระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ. 2553 และที่แก้ไขเพิ่มเติม.” ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 127 ตอนที่ 72 ก (22 พฤศจิกายน 2553): 12.
ภัทราวรรณ รัตนเกษตร. “การคุ้มครองสิทธิทางกฎหมายและการป้องกันการกระทำความผิดทางอาญาของเด็กและเยาวชนในพื้นที่อำเภอเมือง จังหวัดพะเยา.” วารสารนิติ รัฐกิจ และสังคมศาสตร์ 3, 1 (มกราคม – มิถุนายน 2562): 135-136.
วราภรณ์ แสงทอง. ปัญหาการกำหนดโทษที่เหมาะสมกับเด็กและเยาวชนที่กระทำความผิดอาญาในประเทศไทย. ชลบุรี: วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยบูรพา, 2561.
สัญญา บัวเจริญ. คําอธิบายกฎหมายการเปรียบเทียบคดีและการมอบอำนาจการเปรียบเทียบปรับ. นครปฐม: โรงเรียนนายร้อยตำรวจ, 2548.
สุมนทิพย์ จิตสว่าง. “กระบวนการดำเนินการป้องกันปราบปรามและดำเนินการสืบสวนสอบสวน และดำเนินคดีของตำรวจเกี่ยวกับคดีเด็กและเยาวชน. วารสารรามคำแหง ฉบับนิติศาสตร์ 1, 2 (กรกฎาคม-ธันวาคม 2555): 1-24.
ไอลอว์. “สภาเตรียมขยายช่วงอายุให้โอกาส “เด็ก” ไม่เกิน 12 ปี ทำผิดไม่ต้องรับโทษ” [Online]. Available URL: https://www.ilaw.or.th/articles/4842, 2564 (มีนาคม, 21).
Deutsches Jugendinstitut. Praxis Diversion: Ein Leitfaden für die Jugendgerichtshilfe. Germany: Deutsches Jugendinstitut, 2020.
Supreme Court of Japan. Outline of Criminal of Justice in Japan [Online]. Available URL: http://www.courts.go.jp/english/vcms_lf/Outline_of_Criminal_Justice_in_ Japan_2016.pdf, 2025 (August, 6).