การพัฒนาหลักสูตรการพูดสื่อสารภาษาอังกฤษโดยใช้แนวการสอนภาษาเพื่อการสื่อสาร สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาตอนปลาย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อสร้างและตรวจสอบคุณภาพของหลักสูตรการพูดสื่อสารภาษาอังกฤษโดยใช้แนวการสอนภาษาเพื่อการสื่อสาร สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาตอนปลาย 2) เพื่อศึกษาผลการใช้หลักสูตรการพูดสื่อสารภาษาอังกฤษโดยใช้แนวการสอนภาษาเพื่อการสื่อสาร สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาตอนปลาย การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงทดลองเบื้องต้น โดยใช้รูปแบบการทดลองแบบกลุ่มเดียววัดผลก่อนและหลัง กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยนักเรียนชั้นประถมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนแม่เชียงรายวิทยา ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2567 จำนวนทั้งสิ้น 32 คน คัดเลือกโดยวิธีการสุ่มแบบง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย หลักสูตรภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร คู่มือการใช้หลักสูตร และแบบทดสอบวัดความสามารถในการพูดสื่อสารภาษาอังกฤษ การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน รวมถึงการทดสอบสมมติฐานด้วยสถิติ t-test
ผลการวิจัยพบว่า 1) หลักสูตรการพูดสื่อสารภาษาอังกฤษโดยใช้แนวการสอนภาษาเพื่อการสื่อสารสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาตอนปลาย มีองค์ประกอบจำนวน 7 ด้าน ได้แก่ (1) ความเป็นมาและความสำคัญของหลักสูตร (2) หลักการของหลักสูตร (3) จุดมุ่งหมายของหลักสูตร (4) โครงสร้างเนื้อหา แบ่งออกเป็น 5 หน่วยการเรียนรู้ (6) สื่อและแหล่งเรียนรู้ และ (7) การวัดและการประเมินผล ทั้งนี้ ผลการประเมินความเหมาะสมของหลักสูตรอยู่ในระดับมาก และคู่มือการใช้หลักสูตรได้รับการประเมินว่ามีความเหมาะสมในระดับมากที่สุด โดยมีค่าประสิทธิผลของการเรียนรู้ตามหลักสูตรเท่ากับ 0.75 2) นักเรียนที่ได้รับการจัดการเรียนรู้ด้วยหลักสูตรดังกล่าวมีคะแนนเฉลี่ยด้านความสามารถในการพูดสื่อสารภาษาอังกฤษหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร: ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กิตติคุณ รุ่งเรือง. (2560). การพัฒนาหลักสูตรวิชาประวัติศาสตร์ไทยในหลักสูตรนานาชาติ ระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. ใน วิทยานิพนธ์สาขาวิชาวิจัยเพื่อพัฒนาการศึกษา.
มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
นฤมล โกพล. (2562). การวิจัยเกี่ยวกับการฟังและทักษะการการพัฒนาทักษะพูดภาษาอังกฤษ ตามแนวการสอนภาษาเพื่อการสื่อสาร สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปี ที่ 3 โดยใช้กระบวนการชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพ. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาวิจัยเพื่อพัฒนาการศึกษา. มหาวิทยาลัยนครพนม.
นุชนาถ เปียมณี และปริญญภาษ สีทอง. (2565). การพัฒนาหลักสูตรส่งเสริมความสามารถในการพูดสื่อสารภาษาอังกฤษ โดยใช้วิธีการสอนแบบบทบาทสมมติ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. วารสารวิชาการ มจร.บุรีรัมย์, 7(2), 80–93.
สถาบันภาษาอังกฤษ. (2557). คู่มือการจัดการเรียนการสอนภาษาอังกฤษแนวใหม่ตามกรอบมาตรฐานความสามารถทางภาษาอังกฤษที่เป็นสากลระดับชั้นประถมศึกษา. กรุงเทพมหานคร : สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สุมิตรา อังวัฒนกุล. (2540). วิธีสอนภาษาอังกฤษ. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
EF Education First. (2023). จัดอันดับภาษาอังกฤษ ประเทศไทย ประจำปี 2023. เรียกใช้เมื่อ 22 ตุลาคม 2567/จาก https://www.edufirstschool.com.
Harmer J. (2007). The Practice of English Language Teaching. London: Longman Group.
Harris, D. P. (1990). Testing English as a Second Language. New York: Mc Graw - Hill Book.
Johnson & Morrow. (1981). Communication in the classroom. England: Longman Group Ltd.
Taba, Hilda. (1962). Curriculum Development, Theory and Practice. New York: Harcourt, Brace.
