ผู้นำทางการเมือง : สัญลักษณ์ของความเจริญและความเสื่อม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความทางวิชาการนี้ นำเสนอแนวคิดด้านผู้นำทางการเมือง ซึ่งเป็นบุคคลที่มีบทบาท อำนาจ และหน้าที่สำคัญในการบริหารประเทศ โดยนำเสนอใน 3 ประเด็น คือ 1) ผู้นำทางการเมือง 2) ผู้นำทางการเมืองกับความเจริญ 3) ผู้นำทางการเมืองกับความเสื่อม เพราะผู้นำทางการเมืองมีบทบาทสำคัญต่อการกำหนดทิศทางการพัฒนาของประเทศ ไม่เพียงแต่ทำหน้าที่บริหารจัดการรัฐ แต่ยังมีอำนาจและอิทธิพลในการกำหนดค่านิยมและวัฒนธรรมทางการเมืองที่ส่งผลต่อความมั่นคงและความเจริญในระยะยาว หากผู้นำมีวิสัยทัศน์ที่ถูกต้อง บริหารจัดการอย่างมีประสิทธิภาพตามหลักธรรมาภิบาล ความโปร่งใส และความรับผิดชอบ ย่อมสามารถสร้างความเจริญให้ประเทศได้อย่างยั่งยืน ผู้นำทางการเมืองเปรียบเสมือนสัญลักษณ์ของรัฐ ที่ทำหน้าที่นำพาประชาชนไปสู่ความเสื่อมหรือความเจริญได้ดุจหัวหน้าโคย่อมนำฝูงโค ซึ่งผู้นำที่มีความเสื่อมย่อมนำประเทศไปสู่ความสั่นคลอน ล้าหลัง ทำลายเกียรติภูมิของชาติ ขาดความน่าเชื่อถือทั้งในมิติของความมั่นคงภายในประเทศ ระหว่างประเทศ ความอ่อนแอทางการเมืองการปกครอง ความฝืดเคืองของระบบเศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรม รวมไปถึงความเสื่อมศรัทธาทางศาสนาและความเชื่อ ตลอดถึงการดำรงชีวิตของประชาชนภายในรัฐ ดังนั้น นักการเมืองต้องสร้างสัญลักษณ์ใหม่ และสั่งสมความรู้ ความสามารถ ความน่าเชื่อถือตามหลัก SMART ตามแนวคิด 5s’SMART อันประกอบด้วย S = Smart-Scholar มีความเป็นปราชญ์ ฉลาดรอบรู้ S = Smart-Speech มีความสามารถในการสื่อสาร S = Smart-Spine and Courage มีความกล้าหาญและเด็ดขาด S = Smart-Support and Sincerity ให้การสนับสนุนและจริงใจ และ S = Smart-Social Ethics มีจริยธรรมทางสังคม เพื่อบ่มเพาะความเป็นผู้นำที่ดี เพื่อเกียรติภูมิและความสง่างามของประเทศชาติ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรศิวิชย์ วังศิริวิวัฒน์ และคณะ. (2565). ภาวะผู้นำทางการเมืองของนายชวน หลีกภัย ตามความคิดเห็นของประชาชนในเขตพื้นที่เทศบาลนครตรัง ตำบลทับเที่ยง อำเภอเมือง จังหวัดตรัง. วารสารด้านการบริหารรัฐกิจและการเมือง, 11(1), 81.
ชัยเสฏฐ์ พรหมศรี. (2554). ภาวะผู้นำองค์กรยุคใหม่. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์ ธรรมกมลการพิมพ์.
ณรงค์ สินสวัสดิ์. (2550). เส้นทางสู่ผู้นำการเมือง. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์แม็ค จำกัด.
ธนพันธ์ ไล่ประกอบทรัพย์. (2567). ความคิดเห็นสาธารณะ : ทฤษฎีและการปฏิบัติทางการเมือง. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พรอัมรินทร์ พรหมเกิด. (2556). สังคมวิทยาการเมือง. ขอนแก่น : มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
พระครูวินัยธรอธิษฐ์ สุวฑฺโฒ. (2564). รัฐศาสตร์แนวพุทธ : วิเคราะห์ภาวะผู้นาทางการเมืองที่พึงประสงค์. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 4(2), 74.
พระครููวิเวกสุุตาภรณ์ (บุุตมะ) และคณะ. (2566). ความเสื่อมและความเจริญในฐานะสูตร. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 23(1), 269-270.
พระสิทธิรักษ์ จนฺทสาโร (หมู่หัวนา). (2567). ภาวะผู้นำทางการเมืองตามหลักปุริสธรรม 7. วารสารภักดีชุมพลปริทรรศน์, 1(1), 42.
ภิญโญ ไตรสุริยธรรม. (2552). ผู้นำ อำนาจ ประวัติศาสตร์ และการเมืองใหม่. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์ openbooks.
สุเทพ พงศ์ศรีวัฒน์. (2550). ภาวะความเป็นผู้นำ. กรุงเทพมหานคร : บริษัท เอ็กซเปอร์ เน็ต จำกัด.
Ataus Samad. (2023). Crisis Leadership: Political Leadership during the COVID-19 Pandemic. Retrieved December 23, 2023, Form https://shorturl.asia/DkiYb.
Doran, G. T. (1981). There's a S.M.A.R.T. way to write management’s goals and objectives. Management Review, 70(11), 35-36.
Fukuyama, F. (2014). Political Order and Political Decay. Farrar: Straus and Giroux.
Heywood, A. (2013). Politics. (4th ed.). Palgrave Macmillan.
Mouffe, C. (2005). On the Political. London: Routledge.
Stogdill, R. M. (1974). Handbook of Leadership: A Survey of Theory and Research. New York: Free Press.
