ทิศทางการพัฒนาคุณภาพการศึกษาโรงเรียนการกุศลของวัดในพระพุทธศาสนาของการผสานระหว่างหลักพุทธธรรมกับนวัตกรรมการเรียนรู้ยุคใหม่
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อเสนอทิศทางการพัฒนาคุณภาพการศึกษาของของเรียนการกุศลยุคใหม่ ซึ่งในโลกยุคปัจจุบันที่สังคมเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ภายใต้อิทธิพลของเทคโนโลยีดิจิทัล การสื่อสารไร้พรมแดน ควบคู่ก้าวหน้าทางปัญญาประดิษฐ์ การศึกษาจึงไม่อาจดำรงอยู่เพียงในกรอบความรู้เดิมที่เน้นเฉพาะการท่องจำแบบทางเดียว หากแต่ต้องเปิดรับแนวทางใหม่ในการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง สร้างกระบวนการคิด วิเคราะห์ และเรียนรู้ด้วยตนเอง ซึ่งสังคมไทยในฐานะที่มีรากฐานทางวัฒนธรรมและศีลธรรมจากพระพุทธศาสนา จำเป็นต้องรักษาเอกลักษณ์ของการศึกษาที่มุ่งพัฒนาคนให้เป็นคนดี ควบคู่กับคนเก่งและคนทันสมัย การศึกษาของโรงเรียนการกุศลของวัดในพระพุทธศาสนา จึงมีบทบาทสำคัญที่ต้องสืบทอดทั้งปัญญาและคุณธรรม เพื่อสร้างสมดุลระหว่างจริยธรรมและวิทยาการในการพัฒนาคุณภาพการศึกษาในศตวรรษที่ 21 เป็นประเด็นสำคัญที่ทุกสถาบันการศึกษาให้ความสนใจ โดยเฉพาะโรงเรียนการกุศลของวัด ซึ่งมีรากฐานให้การศึกษาแก่เยาวชนด้วยจิตวิญญาณแห่งความเมตตา และการบ่มเพาะคุณธรรมจริยธรรมควบคู่กับวิชาความรู้ การศึกษาในโรงเรียนประเภทนี้ ไม่เพียงแต่เป็นการถ่ายทอดวิชาการ แต่ยังเป็นการอบรมจิตใจ สืบทอดวัฒนธรรม และสร้างบุคลากรที่มีคุณภาพทั้งทางด้านปัญญาและคุณธรรม การผสมผสานดังกล่าว ไม่เพียงทำให้ผู้เรียนได้รับความรู้ที่ทันสมัย พร้อมยังช่วยให้มีภูมิคุ้มกันทางปัญญาและคุณธรรม สามารถใช้ชีวิตอย่างสมดุลในสังคมที่เปลี่ยนแปลงรวดเร็วได้ โรงเรียนการกุศลของวัดจึงมีบทบาทสำคัญ ในการเป็นสะพานเชื่อมระหว่างรากเหง้าแห่งภูมิปัญญา และกระแสแห่งนวัตกรรม เพื่อสร้างเยาวชนที่มีคุณภาพทั้งทางกาย จิตใจ และสติปัญญา อันจะนำไปสู่สังคมที่มีความเจริญก้าวหน้า
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมวิชาการ. (2544). การประกันคุณภาพการศึกษา. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2565). รายงานการศึกษาการพัฒนารูปแบบการจัดระบบนิเวศการเรียนรู้ที่เอื้อต่อการพัฒนาศักยภาพของคนไทย 4.0. กรุงเทพมหานคร : สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ.
ชัยธร ลิมาภรณ์วณิชย์ และคณะ. (2565). อนาคตของการเรียนรู้. ใน รายงานวิจัย. สำนักงานนวัตกรรมแห่งชาติ (องค์การมหาชน) และศูนย์วิจัยอนาคตศึกษาฟิวเจอร์เทลส์.
ณัฏฐพล ทีปสุวรรณ. (2563). นโยบายและจุดเน้นกระทรวงศึกษาธิการ. เรียกใช้เมื่อ 1 ตุลาคม 2568 จาก https://shorturl.asia/9yLcx: https://shorturl.asia/9yLcx.
นครินทร์ ขาวผ่อง. (2547). กระบวนการพัฒนาคุณภาพการศึกษาที่ส่งผลต่อการประกันคุณภาพ ภายในโรงเรียนเทศบาลจังหวัดเพชรบุรีและจังหวัดประจวบคีรีขันธ์. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตร มหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี.
ประสาร ไตรรัตน์วรกุล. (2562). ทางออกการศึกษาไทย. สำนักงานกองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา.
พระธรรมปิฏก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2544). พุทธธรรม (ฉบับเดิม). (พิมพ์ครั้งที่ 11). กรุงเทพมหานคร : ดวงแก้ว.
ไพฑูรย์ พิมดี และคณะ. (2560). การพัฒนาการศึกษาภายใต้กรอบประเทศไทย 4.0 สู่ศตวรรษที่ 21. วารสารครุศาสตร์อุตสาหกรรม, 16(2) 199-206.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2546). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542. กรุงเทพมหานคร : นานมีบุ๊คพับลิเคชั่นจํากัด.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2566). หลักแม่บทของการพัฒนาตน. เรียกใช้เมื่อ 1 ตุลาคม 2568 จาก https://watnyanaves.net/en/book-reading/469/5.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2564). การส่งเสริมการบริหารงานโรงเรียนการกุศลของวัด. กรุงเทพมหานคร : สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
เอื้อการย์ โรจนจิรไพศาล. (2566). “5 นวัตกรรมการศึกษา” เพื่อคุณภาพการเรียนรู้คู่ความสุข. เรียกใช้เมื่อ 1 ตุลาคม 2568 จาก https://iamkru.com/5innovationeducation.
Bonwell, C. C. (2003). Active Learning: Creating Excitement in the Classroom. Retrieved July 24, 2022, from www.active-learning-site.com.
RMIT University. (2022). The Future ofLearning andTeaching: Big Changes Ahead. Retrieved November 1, 2022, from https://shorturl.asia/dsw7r.
