ภาวะผู้นำในการพัฒนาท้องถิ่นของกรรมการ องค์การบริหารส่วนตำบล อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาภาวะผู้นำในการพัฒนาท้องถิ่นของกรรมการองค์การบริหารส่วนตำบล อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก และศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อภาวะผู้นำในการพัฒนาท้องถิ่น ประชากร คือ กรรมการและสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนตำบล ด้วยวิธีการสุ่มตัวอย่าง 181 คน เครื่องมือ คือแบบสอบถาม ใช้สถิติเชิงพรรณนาร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและการทดสอบสมมติฐานด้วย t-test และค่า F-test เพื่อวิเคราะห์ความแปรปรวน ผลการวิจัยพบว่า โดยรวมมีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมาก เรียงจากมากไปหาน้อย คือ ด้านการมีวิสัยทัศน์ในการพัฒนาด้านความสามารถในการประสานงาน ด้านความสามารถในการแก้ไขปัญหา ด้านความสามารถในการจูงใจให้เชื่อถือศรัทธาและยอมรับ และด้านการรับรู้ข่าวสารในการพัฒนาท้องถิ่นผลการทดสอบสมมติฐานปัจจัยส่วนบุคคลและข้อมูลทางสังคม มีภาวะผู้นำในการพัฒนาท้องถิ่น แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และมีข้อเสนอแนะว่า ให้ประชาชนทุกภาคส่วนได้เข้ามีส่วนร่วมในการจัดทำยุทธศาสตร์ร่วมกันอนุรักษ์วัฒนธรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่น และจัดหาแหล่งนheเพื่อใช้อุปโภคและบริโภคให้เพียงพอ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
เครจซี และมอร์แกน. (2513). การกหนดขนาดตัวอย่างสำหรับกิจกรรมการวิจัยและวัดผลการศึกษาทางจิตวิทยา. 80, หน้า 607-610. สืบค้น การประชุมวิชาการและเสนอผลงานวิจัยระดับชาติ “สร้างสรรค์และพัฒนา เพื่อก้าวหน้าสู่ประชาคมอาเซียน” ครั้งที่ 2, 18-19 มิถุนายน 2558 ณ วิทยาลัยนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา.
ธรรมารัตน์ สอนทอง. (2553). ภาวะผู้นำด้านการพัฒนาท้องถิ่นของผู้บริหารและสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนตำบลหูกวาง อำเภอบรรพตพิสัย จังหวัดนครสวรรค์. (รายงานการศึกษาอิสระรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต). สาขาวิชาการปกครองท้องถิ่น, วิทยาลัยการปกครองท้องถิ่น มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ธรรศพงศ์ วงษ์สวัสดิ์ และคณะ. (2559). ภาวะผู้นำในการพัฒนาท้องถิ่นของกรรมการองค์การบริหารส่วนตำบล อำเภอศรีสำโรง จังหวัดสุโขทัย. (รายงานการวิจัยเพื่อบูรณาการและการพัฒนาองค์ความรู้จากการเรียนการสอนรายวิชาภาวะผู้นำ).
คณะรัฐประศาสนศาสตร์ วิทยาลัยทองสุข.
ยุวดี พ่วงรอด. (2557). บทบาทผู้นำท้องถิ่นต่อการมีส่วนร่วมในกิจกรรมสาธารณะของประชาชนในชุมชน กรณีศึกษาองค์การบริหารส่วนตำบลบึงกอก อำเภอบางระกำ จังหวัดพิษณุโลก. (สารนิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต). บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยพิษณุโลก.
ลดาวัลย์ คำภา. (2559). สไลด์บรรยาย. ยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี, Sustainable Development Goals และแผนฯ 12 ของประเทศ, เวทีสาธารณะนโยบายน้ำ สกว. ครั้งที่ 7, สืบค้นเมื่อ 28 กรกฎาคม 2559, จาก https://www.trf.or.th/index.php?option =com_attachments&task=download&id=3894
วรพันธ์ เพิ่มพูน. (2556). การเสริมสร้างภาวะผู้นำในการพัฒนาท้องถิ่นของสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านหลุม อำเภอเมือง จังหวัดสุโขทัย. (สารนิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต). บัณฑิตวิทยาลัย วิทยาลัยทองสุข.
วิทโชติ ศรีนคร. (2556). ภาวะผู้นำของประธานกรรมการบริหารองค์การบริหารส่วนตำบลแม่สิน อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย. (สารนิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต). บัณฑิตวิทยาลัย วิทยาลัยทองสุข.
วุฒิกร สุวิทยพันธุ์. (2558). ภาวะผู้นำในการพัฒนาท้องถิ่นของนายกเทศมนตรีเทศบาลตำบลวัฒนานคร อำเภอวัฒนานคร จังหวัดสระแก้ว. (วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต). สาขาวิชาการเมืองการปกครอง, คณะรัฐศาสตร์และนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา.
สกาวเดือน เกตุแก้ว. (2550). บทบาทของประธานชุมชนต่อการบริหารเทศบาลกรณีเทศบาลเมืองเขลางค์นคร อำเภอเมือง จังหวัดลำปาง. (การค้นคว้าแบบอิสระรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
สนธยา ต่างใจ. (2553). บทบาทของผู้นำชุมชนต่อการเลือกตั้งนักการเมืองท้องถิ่นเทศบาลสันปูเลย อำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่. (รายการการศึกษาอิสระปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต). สาขาการปกครองท้องถิ่น, วิทยาลัยการปกครองท้องถิ่น มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
เสถียร ดีแป้น. (2552). การพัฒนาท้องถิ่นของผู้นำชุมชนในพื้นที่อำเภอโนนศิลา จังหวัดขอนแก่น. (การค้นคว้าแบบอิสระรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
เอกวิทย์ มณีธร. (2552). ระบบราชการรัฐวิสาหกิจและองค์การมหาชนของไทย (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: เอ็ม.ที.เพรส.
