เทคนิคการประสานงานในองค์การ

Main Article Content

จักรวาล สุขไมตรี

บทคัดย่อ

การประสานงาน เป็นการร่วมมือกันในการปฏิบัติหน้าที่ของบุคลากรในองค์การ โดยมีสัมพันธภาพที่ดีต่อกันในการทำงานร่วมกัน ซึ่งองค์ประกอบของการประสานงานนั้น ประกอบด้วย คน การสื่อสาร เวลา สถานที่ บทบาทหน้าที่ ความรับผิดชอบ สัมพันธภาพที่ดีต่อกัน เพื่อให้เป้าหมายขององค์การบรรลุตามที่กำหนดไว้ ประหยัดเงิน เวลา ลดความขัดแย้ง สำหรับปัญหาในการประสานงานมาจากคนในองค์การ ซึ่งมีอยู่ 4 ประการคือ 1) ขาดการเสียสละ เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ 2) ขาดการพูดด้วยถ้อยคำที่สุภาพ ไพเราะอ่อนหวาน 3) ขาดการทำประโยชน์แก่เพื่อนร่วมงานด้วยความเต็มใจ 4) ขาดความเสมอต้นเสมอปลาย โดยมีการปฏิบัติต่อกันน้อย และมีอคติต่อกัน ดังนั้น เทคนิคการประสานงานในองค์การ สามารถกระทำได้ ดงั นี้ 1) ประพฤติปฏิบัตติ นเปน็ ผู้รู้จักให้ รู้จักเสียสละ เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่เพื่อส่วนรวม มีอัธยาศัยไมตรีต่อกัน 2) ใช้ภาษาในการสื่อสาร ด้วยความชัดเจน ไม่คลุมเครือ มีเหตุมีผล ใช้คำพูดที่สุภาพ อ่อนโยน มีสัมมาคารวะ ถูกกาลเทศะ 3) บำเพ็ญประโยชน์ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน เป็นคนใจกว้าง ละเว้นการทำให้ผู้อื่นต้องเดือดร้อน 4) มีความเสมอต้นเสมอปลาย วางตัวเหมาะสม ละเว้นการมีอคติในการลำเอียงเพราะรักใคร่กัน ไม่ชอบกัน และละเว้นอบายมุขทั้งปวง

Article Details

ประเภทบทความ
Articles (บทความ)

เอกสารอ้างอิง

จำนงค์ อดิวัฒนสิทธิ์ และคณะ. (2543). สังคมวิทยา (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

จำรอง เงินดี. (2552). จิตวิทยาสังคม. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.

จิตติมา พักเพียง. (2557). รูปแบบการบริหารงานตามหลักพุทธธรรมาภิบาลขององค์การบริหารส่วนจังหวัดในเขตภาคกลางตอนล่าง. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต, สาขาวิชารัฐ ประศาสนศาสตร์. บัณฑิตวิทยาลัย. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ณรงค์ เส็งประชา. (2537). สังคมวิทยา (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: พิทักษ์อักษร.

ปราณี พรรณวิเชียร. (2530). หลักการจัดการ. กรุงเทพฯ: ประกายผลึก.

พรรณทิพย์ ศิริวรรณบุศย์. (2553). ทฤษฎีจิตวิทยาพัฒนาการ (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. กรุงเทพฯ: ศิริวัฒนาอินเตอร์พริ้นท์.

วราภรณ์ เรือนยศ. (2553). การปฏิบัติที่เป็นเลิศในการบริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นทางด้านสาธารณูปโภคโดยสิทธิการมีส่วนร่วมของประชาชนกรณีศึกษา: องค์การบริหารส่วนตำบลเวียงตาล จังหวัดลำปาง. รายงานการวิจัย, มหาวิทยาลัยโยนก : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ.

ศิริธร ขันธหัตถ์. (2531). องค์การและการจัดการ. กรุงเทพฯ: อักษรบัณฑิต.

ศิริพร พงศ์ศรีโรจน์. (2543). องค์การและการจัดการ (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.

สมพงษ์ เกษมสิน. (2523). การบริหาร (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.

สมยศ นาวีการ. (2544). การบริหาร. กรุงเทพฯ: บรรณกิจ.

สุชาติ ประชากุล. (2512). หลักการบริหารแผนใหม่ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: เจริญธรรม.

Bandura, Albert. (1977). Social Learning Theory. Englewood Cliffs. N J: Prentice-Hall.