ความสัมพันธ์ระหว่างองค์การเชิงสร้างสรรค์กับผลการดำเนินงาน ของสถาบันอุดมศึกษาในประเทศไทย
Article Sidebar
เผยแพร่แล้ว:
ก.ค. 9, 2018
คำสำคัญ:
องค์การเชิงสร้างสรรค์ ผลการดำเนินงาน สถาบันอุดมศึกษาในประเทศไทย
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อทดสอบความสัมพันธ์ระหว่างองค์การเชิงสร้างสรรค์กับผลการดำเนินงานของสถาบันอุดมศึกษาในประเทศไทย โดยทำการเก็บรวบรวมข้อมูลจากผู้บริหารสถาบันอุดมศึกษาในประเทศไทย จำนวน 52 คน และใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ การวิเคราะห์สหสัมพันธ์แบบพหุคูณ และการวิเคราะห์การถดถอยแบบพหุคูณ ผลการวิจัยพบว่า องค์การเชิงสร้างสรรค์ ด้านการเป็นผู้ก้าวตามเทคโนโลยี มีความสัมพันธ์กับผลการดำเนินงานโดยรวม
Article Details
ประเภทบทความ
Articles (บทความ)
เอกสารอ้างอิง
เนตร์พัณณา ยาวิราช. (2553). การจัดการสมัยใหม่. ฉบับปรับปรุง (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ:สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิเชียร วิทยอุดม. (2554). ทฤษฎีองค์การแนวใหม่. กรุงเทพฯ: ธนธัชการพิมพ์.
ศิริชัย กาญจนวาสี. (2550). นโยบายการประเมินผลการเรียนรู้ตามพระราชบัญญัติ การศึกษาแห่งชาติ. กรุงเทพฯ: เดอะมาสเตอร์กรุ๊ป แมเนจเม้นท์.
เสน่ห์ จุ้ยโต. (2557). การบริหารแนวนวัตกรรมใหม่. สืบค้น 15 พฤษภาคม 2557, จาก http://lib.vu.ac.th/ULIB/ dublin.php?ID=4688
สุรพันธ์ ฉันทแดนสุวรรณ. (2553). หลักการบริหารธุรกิจ (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: จุดทอง.
สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2557). สถาบันอุดมศึกษาในสังกัด. สืบค้น 15 พฤษภาคม 2557, จาก http://www.mua. go.th.
Aakey, David A, V. Kumar & George S. Day. (2001). Marketing Research. New York: Wiley and Sons.
Black, Ken. (2006). Business Statistics for Contemporary Decision Making. (4th ed.). USA: John Wiley & Sons, Inc.
Kotler, Philip. (1977). Form sale obsession to marketing Effectiveness. Harvard Business Reviwe. 30(55), 67-75.
Nunnally, J. C. (1987). Psychometric theory. (2nd ed.). New York, NY: McGraw-Hill.
Nunnally, J. C. & I. H. Bernstein. (1994). Psychometric Theory. New York: McGraw-Hill.
Pun, Kit Fai & Anthony Sydney White. (2005). A Performance Measurement Paradigm for Integrating Strategy Formulation: A Review of Systems and Frameworks. International Journal of Management Reviews.7(1),
49-71.
วิเชียร วิทยอุดม. (2554). ทฤษฎีองค์การแนวใหม่. กรุงเทพฯ: ธนธัชการพิมพ์.
ศิริชัย กาญจนวาสี. (2550). นโยบายการประเมินผลการเรียนรู้ตามพระราชบัญญัติ การศึกษาแห่งชาติ. กรุงเทพฯ: เดอะมาสเตอร์กรุ๊ป แมเนจเม้นท์.
เสน่ห์ จุ้ยโต. (2557). การบริหารแนวนวัตกรรมใหม่. สืบค้น 15 พฤษภาคม 2557, จาก http://lib.vu.ac.th/ULIB/ dublin.php?ID=4688
สุรพันธ์ ฉันทแดนสุวรรณ. (2553). หลักการบริหารธุรกิจ (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: จุดทอง.
สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2557). สถาบันอุดมศึกษาในสังกัด. สืบค้น 15 พฤษภาคม 2557, จาก http://www.mua. go.th.
Aakey, David A, V. Kumar & George S. Day. (2001). Marketing Research. New York: Wiley and Sons.
Black, Ken. (2006). Business Statistics for Contemporary Decision Making. (4th ed.). USA: John Wiley & Sons, Inc.
Kotler, Philip. (1977). Form sale obsession to marketing Effectiveness. Harvard Business Reviwe. 30(55), 67-75.
Nunnally, J. C. (1987). Psychometric theory. (2nd ed.). New York, NY: McGraw-Hill.
Nunnally, J. C. & I. H. Bernstein. (1994). Psychometric Theory. New York: McGraw-Hill.
Pun, Kit Fai & Anthony Sydney White. (2005). A Performance Measurement Paradigm for Integrating Strategy Formulation: A Review of Systems and Frameworks. International Journal of Management Reviews.7(1),
49-71.
