การพัฒนาการมีส่วนร่วมตามแนวคิดเศรษฐกิจสร้างสรรค์ในการจัดการท่องเที่ยวถนนสายวัฒนธรรม ชุมชนหมื่นสาร จังหวัดเชียงใหม่
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมและภูมิปัญญาของชุมชนหมื่นสาร 2) ศึกษาสภาพและความต้องการในการจัดการท่องเที่ยวถนนสายวัฒนธรรมชุมชนหมื่นสาร 3) พัฒนา การมีส่วนร่วมตามแนวคิดเศรษฐกิจสร้างสรรค์ในการจัดการท่องเที่ยวถนนสายวัฒนธรรมชุมชนหมื่นสาร กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ประชาชนในชุมชนหมื่นสาร ชุมชนวัดศรีสุพรรณ และชุมชนนันทาราม จำนวน 98 คน ใช้วิธีการเลือกแบบเจาะจง ซึ่งเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ด้วยการวิจัยแบบ R&D เก็บรวบรวมโดยใช้แบบการสำรวจ แบบสัมภาษณ์ แบบสังเกต แบบสนทนากลุ่มและวิเคราะห์ข้อมูลเชิงพรรณนา ผลการวิจัย พบว่า 1) ชุมชนมีเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมด้านศิลปะทางดนตรี นาฏศิลป์ มีภูมิปัญญาเครื่องเงินวัวลาย อาหารพื้นบ้าน ยารักษาโรค และงานประดิษฐ์ 2) ชุมชนมีแหล่งท่องเที่ยวทางศิลปวัฒนธรรม ประเพณี ศาสนา ประวัติศาสตร์ ภูมิปัญญา และมีความเจริญทางเศรษฐกิจ แต่เส้นทางถนนสายวัฒนธรรมหมื่นสารไม่ปรากฏการจัดกิจกรรมหรือร้านค้า ทำให้ไม่เป็นที่นิยมแก่นักท่องเที่ยวมากนัก และไม่ประสบความสำเร็จในการจัดการท่องเที่ยว ชุมชนต้องการพัฒนาการจัดการท่องเที่ยวโดยการมีส่วนร่วมตามแนวคิดเศรษฐกิจสร้างสรรค์ 3) ชุมชนสามารถจัดการท่องเที่ยวตามรูปแบบการจัดการท่องเที่ยวด้วยการมีส่วนร่วมของชุมชนตามแนวคิดเศรษฐกิจสร้างสรรค์และการใช้ทรัพยากรในชุมชนให้เกิดประโยชน์สูงสุด
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมการท่องเที่ยว. (2553). แผนยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวอาเซียน พ.ศ. 2554-2558 (ASEAN Tourism Strategic Plan 2011-2015. สืบค้น 7 พฤษภาคม 2559 จากhttp://www.tourismkm-
asean.org/wp-content/pdf/Plan- ASEAN Tourism/Final_ASEAN Tourism_Strategic_Plan_ Thai_version.pdf
Department of Tourism. (2010). ASEAN Tourism Strategic Plan 2011-2015 (ASEAN Tourism Strategic Plan 2011-2015. Retrieved 7 May 2016 from http: //www. tourismkm-asean.org/wp-content/pdf/Plan- ASEAN Tourism / Final_ASEAN Tourism_Strategic_Plan_ Thai_version.pdf
กรมพัฒนาชุมชน. (2550). ประวัติความเป็นมาผลิตภัณฑ์ 1 ตำบล 1 ผลิตภัณฑ์ กรมพัฒนาชุน กระทรวงมหาดไทย. กรุงเทพฯ: ศูนย์ราชการเฉลิมพระเกียรติ กรมพัฒนาชุมชน.
Department of Community Development. (2007). History of the product 1 Tambon 1 Product Department of Development Ministry of the Interior. Bangkok: Chalerm
Phrakiat Government Center Department of Community Development.
กาญจนา แสงลิ้มสุวรรณ และ ศรันยา แสงลิ้มสุวรรณ. (2555). การท่องเที่ยวเชิงมรดกวัฒนธรรมอย่างยั่งยืน. วารสารนักบริหาร. ปีที่ 32 ฉบับที่ 4 (ตุลาคม - ธันวาคม 2555), หน้า 139-146.
Saenglimsuwan Kanchana and Saenglmsuwan Saranya. (2012). Cultural heritage tourism such as Sustainable. Executive Journal. Year 32, Issue 4 (October –
December 2012), Page 139-146.
จุณณเจิม ยุวรี และคณะ. (2551). มนุษย์กับสังคม. กรุงเทพฯ: คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต.
Yuvaree Junnajerm and the other (2008). Human and Society. Bangkok: Faculty of Humanities and Social Sciences Suan Dusit Rajabhat University
นวยนาด เชาวนาภรณ์. (2552). แนวทางการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนในแหล่งท่องเที่ยวโบราณสถาน บ้านปราสาท จังหวัดนครราชสีมา. วิทยานิพนธ์ ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวัฒนธรรมศาสตร์ คณะวัฒนธรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
Chaowanaporn Nwynad. (2009). Community Economic Development Guidelines for Historic Sites Prasat House, Nakhon Ratchasima Province. Master of Arts Thesis
Culture Faculty of Culture Mahasarakrm university.
นุจรินทร์ ทับทิม. (2553). การสื่อสารอัตลักษณ์ของชุมชนบ้านวัวลาย จังหวัดเชียงใหม่ ผ่านกิจกรรม ถนนคนเดิน. วิทยานิพนธ์ ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสื่อสารศึกษา คณะการสื่อสารมวลชนมหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
Thubthim Nucharin. (2010). Identity communication of Ban Wua Lai community. Chiang Mai Province through activities Walking street. Master of Arts thesis Communication Studies Program Faculty of Mass Communication, Chiang Mai University.
สมคิด พรมจุ้ย และ สุพักตร์ พิบูลย์. (2552). การพัฒนาชุดฝึกอบรมทางไกล เรื่อง การวิจัยและพัฒนางานวิชาการ. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมธิราช.
Promsui Somkid and Pibun Sukha. (2009). Development of distance training packages on research and development. Academic work. Nonthaburi: Sukhothai
Thammathirat Open University.
สมภพ สายมา. (2555). การจัดการการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ที่เหมาะสมกับชุมชนบ้านศรีนาป่าน ตำบลเรือง อำเภอเมือง จังหวัดน่าน. วิทยานิพนธ์ วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการพัฒนาภูมิสังคมอย่างยั่งยืน คณะผลิตกรรมการเกษตร มหาวิทยาลัยแม่โจ้.
Saima Somphob. (2012). Ecotourism management suitable for Ban Srinaphan community, Rueang Sub-district Muang District, Nan Province. Master of Science Thesis
The branch of geopolitical development like Sustainable Agriculture Board Maejo University.
สุดชีวัน นันทวัน ณ อยุธยา. (2551). การจัดการการท่องเที่ยว เชิงวัฒนธรรมโดยชุมชนเป็นศูนย์กลาง กรณีศึกษา อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่. การค้นคว้าแบบอิสระ ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชา เศรษฐศาสตร์การเมือง คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
Nantawan Na Ayutthaya, Sudchewan. (2008). Tourism Management Cultural in a community-centered way A case study of Mueang District, Chiang Mai
Province. Independent research Master of Arts Program in Political Economics Faculty of Social Sciences Chiang Mai University.
