กระบวนการพัฒนานวัตกรรมสังคมด้านสถาปัตยกรรมในประเทศไทย

Main Article Content

จักรสิน น้อยไร่ภูมิ

บทคัดย่อ

การศึกษานี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อค้นหากระบวนการพัฒนานวัตกรรมสังคมด้านสถาปัตยกรรมในประเทศไทย เนื่องจากในปัจจุบันในประเทศไทย ยังไม่มีองค์ความรู้ที่ใช้ในการสร้างนวัตกรรมสังคมมากนัก โดยเฉพาะนวัตกรรมสังคมด้านสถาปัตยกรรม โดยมีคำถามสำคัญคือ “กระบวนการที่ทำให้เกิดการสร้างนวัตกรรมทางสังคมด้านสถาปัตยกรรมในประเทศไทย นับตั้งแต่เริ่มคิด จนกระทั้งก่อสร้างแล้วเสร็จ มีกี่ขั้นตอน และขั้นตอนใดบ้าง” กระบวนการศึกษา เริ่มจากการคัดเลือกนวัตกรรมสังคมด้านสถาปัตยกรรมที่สร้างสำเร็จแล้วประเทศไทย ทั้งในบริบทของเมือง ชานเมือง และชนบท โดยทำการค้นคว้าจากกรณีศึกษา ด้วยการใช้เทคนิค Snowball Sampling Technique ทำการคัดเลือกนวัตกรรมทางสังคมด้านสถาปัตยกรรม โดยมีเกณฑ์ในการคัดเลือก ดังนี้ 1) เป็นสิ่งที่สร้างขึ้นใหม่ 2) สร้างขึ้นโดยมีกระบวนการมีส่วนร่วมของชุมชน  3) เป็นโครงการที่สร้างเสร็จและใช้งานจริงแล้ว และ 4) มีประโยชน์ต่อชุมชน


ผลการศึกษาพบว่า กระบวนการพัฒนานวัตกรรมทางสังคมด้านสถาปัตยกรรมในประเทศไทย สามารถจำแนกได้ 4 ขั้นตอน ได้แก่ 1) แนวคิด (Idea) 2) ขยายแนวร่วม (Expand) 3) พัฒนา (Development) และ 4) เผยแพร่ (Dissemination)

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
น้อยไร่ภูมิ จ. (2021). กระบวนการพัฒนานวัตกรรมสังคมด้านสถาปัตยกรรมในประเทศไทย. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์แห่งรัตนโกสินทร์, 3(2), 39–56. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/RJSH/article/view/254504
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

จักรสิน น้อยไร่ภูมิ. (2560). กระบวนการพัฒนานวัตกรรมวัสดุอัพไซเคิลในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

ประเวศ วะสี. (2545). นวัตกรรมสังคม: ทางเลือกเพื่อประเทศไทยรอด. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ดี.

ศุภวุฒิ สายเชื้อ. (2558). นวัตกรรมกับความเจริญทางเศรษฐกิจ. (ออนไลน์). http://www. bangkokbiznews.com/blog/detail/629139, 29 มิถุนายน 2560.

สมนึก เอื้อจิระพงษ์พันธ์, พักตร์ผจง วัฒนสินธุ์, อัจฉรา จันทร์ฉาย และ ประกอบ คุปรัตน์. (2553). นวัตกรรม: ความหมาย ประเภท และความสำคัญต่อการเป็นผู้ประกอบการ. กรุงเทพฯ: คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

สำนักงานนวัตกรรมแห่งชาติ. (2549). สุดยอดนวัตกรรมไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานนวัตกรรมแห่งชาติ กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี.

อลงกรณ์ คูตระกูล. (2553). นวัตกรรมสังคม: กรณีศึกษาโครงการของท้องถิ่นในเขตภาคเหนือของประเทศไทย. กรุงเทพฯ: คณะรัฐประศาสนศาสตร์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.

Adams, D., & Hess, M., (2010). Social innovation and why it has policy significance. Econ. Labour Relat. Rev. 21.

Alakeson, V., Aldrich, T., Goodman, J. Jorgensen, B., & Miller, P. (2003). Social Responsibility in the Information Society. (Online). https://www.forum forthefuture.org/sites/default/files/project/downloads/social-responsibility-information-society.pdf.

Booz, E., Allen, J., & Hamilton, C. (1982). New Product Management for the 1980s. New York, USA: Booz, Allen and Hamilton.

Chan, K., Oerlemans, L., & Pretorius, M. (2011). Innovation outcomes of South African new technology-based firms: a contribution to the debate on the performance of science park firms. South African Journal of Economic and Management Sciences. 14(4).

Chandra, M., and Neelankavil, J. (2008). Product development and innovation for developing countries: Potential and challenges. Journal of Management Development. 27(10).

Chesbrough, H. (2003). The logic of open innovation: Managing intellectual property. California Management Review. 45.

Clark, B., & Fujimoto, T. (1991). Product Development Performance. Boston, USA: Harvard Business School Press.

Cooper, R.G. (1990). Stage-Gate Systems: A New Tool for Managing New Products. Business Horizons. 33(3).

Cooper, R.G., & Edgett, S.J. (1999). Product Development for the Service Sector. Cambridge, USA: Perseus Books.

Rogers, E.M. (1983). Diffusion of innovations. Third edition. New York. Free Press.

Van der Have, R.P., & Rubalcaba, L. (2016). Social innovation research: An emerging area of innovation studies?. Research Policy, 45(9), 1923-1935.