การใช้เทคโนโลยีโดรนในการจัดส่งสินค้าแบบ Last Mile Delivery ในระยะทางและเวลาที่จำกัด

บทคัดย่อ

               การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบประสิทธิภาพด้านระยะเวลาในการจัดส่งสินค้าระหว่างเทคโนโลยีอากาศยานไร้คนขับ และรถขนส่งสินค้า ภายใต้สภาพแวดล้อมที่แตกต่างกัน และเพื่อหาแนวทางเพิ่มประสิทธิภาพการขนส่งสินค้าขั้นสุดท้าย การวิจัยนี้เป็นการศึกษาแบบผสมผสานเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณ โดยใช้การคำนวณระยะทางและสร้างแบบจำลอง ด้วยโปรแกรม Arena เพื่อจำลองการปฏิบัติงานในพื้นที่ อ.เมือง จ.ชลบุรี ในระยะทาง 5 กิโลเมตร ตลอดระยะเวลา 1 ปี ผลการวิจัยพบว่าภายใต้สภาพแวดล้อม ปกติ โดรนสามารถจัดส่งสินค้าได้รวดเร็วกว่ารถขนส่งประมาณ 24% เนื่องจากใช้เส้นทางการบินแบบการกระจัด (Displacement) ซึ่งปราศจากอุปสรรคการจราจรทางบก อย่างไรก็ตาม ประสิทธิภาพของโดรนมีความเปราะบางสูงต่อสภาพอากาศ โดยเฉพาะในสภาวะฝนตกหนัก โดรน "ไม่สามารถขนส่งสินค้าได้" ในขณะที่ รถขนส่งยังคงปฏิบัติงานได้แม้จะล่าช้า ผลการจำลองสถานการณ์ยังชี้ให้เห็นว่า แม้โดรนจะมีความคล่องตัวสูง (มีสินค้าคงค้างในระบบ (WIP) เฉลี่ยต่ำกว่ารถขนส่ง 28 เท่า) แต่ปัญหาคอขวดที่แท้จริงของระบบโลจิสติกส์โดยรวมคือ ขั้นตอนการจัดการคำสั่งซื้อ (Order WIP) ซึ่งมีปริมาณสะสมสูงสุดถึง 59,792 ชิ้น ดังนั้นการเพิ่มประสิทธิภาพการขนส่งจึงไม่สามารถพึ่งพาเพียงการเปลี่ยนพาหนะ แต่จำเป็นต้องใช้รูปแบบการขนส่งแบบผสมผสานและต้องปรับปรุงกระบวนการจัดการคำสั่งซื้อภายในองค์กรเป็นลำดับแรก