การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ในการสร้างสรรค์และออกแบบงานกราฟิก เพื่องานประชาสัมพันธ์โดยใช้กระบวนการ MIAP เป็นฐาน สำหรับนักศึกษาระดับปริญญาตรี
คำสำคัญ:
รูปแบบการจัดการเรียนรู้, การออกแบบกราฟิก, กระบวนการ MIAPบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพการจัดการเรียนรู้ในการสร้างสรรค์และออกแบบงานกราฟิกเพื่องานประชาสัมพันธ์ 2) เพื่อพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ในการสร้างสรรค์และออกแบบงานกราฟิกเพื่องานประชาสัมพันธ์โดยใช้กระบวนการ MIAP เป็นฐาน 3) เพื่อทดลองใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้ในการสร้างสรรค์และออกแบบงานกราฟิกเพื่องานประชาสัมพันธ์โดยใช้กระบวนการ MIAP เป็นฐาน และ 4) เพื่อศึกษาประสิทธิผลของรูปแบบการจัดการเรียนรู้ในการสร้างสรรค์และออกแบบงานกราฟิกเพื่องานประชาสัมพันธ์โดยใช้กระบวนการ MIAP เป็นฐาน กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาระดับปริญญาตรี ชั้นปีที่ 2 และชั้นปีที่ 3 จำนวน 61 คน ด้วยการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได่แก่ แบบสัมภาษณ์และแบบสอบถาม สภาพการจัดการเรียนรู้ แผนการจัดการเรียนรู้ตามกระบวนการ MIAP แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และแบบประเมินความพึงพอใจ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที แบบกลุ่มไม่อิสระ
ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพการจัดการเรียนรู้เดิมเน้นการบรรยายทฤษฎีเป็นหลัก ขาดการฝึกปฏิบัติที่เพียงพอ ส่งผลให้นักศึกษาขาดทักษะความคิดสร้างสรรค์และความมั่นใจในการใช้โปรแกรมกราฟิก 2) รูปแบบ การจัดการเรียนรู้ที่พัฒนาขึ้น (MIAP model) มีองค์ประกอบสำคัญ 4 ขั้นตอน คือ ขั้นนำเข้าสู่บทเรียนด้วยการสร้างแรงจูงใจ (Motivation) ขั้นศึกษาข้อมูลความรู้ (Information) ขั้นพยายามหรือฝึกปฏิบัติ (Application) และขั้นสำเร็จผลหรือประเมินความก้าวหน้า (Progress) ซึ่งผลการประเมินคุณภาพโดยผู้เชี่ยวชาญอยู่ในระดับดีมาก 3) ผลการทดลองใช้พบว่านักศึกษามีคะแนนเฉลี่ยผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .05 และ 4) ประสิทธิผลของรูปแบบอยู่ในระดับสูง โดยผู้เรียนมีความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้ในระดับมากที่สุด (=4.61, SD=0.50) ทั้งในด้านกิจกรรมการเรียนการสอน ด้านการวัดและ ประเมินผล และด้านเนื้อหาวิชา
เอกสารอ้างอิง
กฤษมันต์ วัฒนาณรงค์. (2554). นวัตกรรมและเทคโนโลยีเทคนิคศึกษา. กรุงเทพฯ: ศูนย์ผลิตตำราเรียนมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.
บุญชม ศรีสะอาด. (2553). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
พิมพันธ์ เดชะคุปต์ และพรทิพย์ ไชยโส. (2560). การจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา. (2567). สถิติจำนวนนักศึกษาลงทะเบียน (ออนไลน์). เข้าถึงได้จาก: https://reg.ssru.ac.th/isqy12 [2567, 10 กุมภาพันธ์].
ธวัชชัย ศรีเทพ. (2558). หลักการออกแบบกราฟิก. กรุงเทพฯ: วิตตี้กรุ๊ป.
สุมิตตา พูลสุขเสริม. (2559). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและพฤติกรรมการเรียนรู้โดยการจัดการเรียนรู้แบบเชิงรุก (Active Learning). กรุงเทพฯ: วิทยาลัยอาชีวศึกษาสันติราษฎร์ ในพระอุปถัมภ์ สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี.
Joyce, B., Weil, M., & Showers, B. (1992). Model of teaching (4th ed). Boston: Allyn and Bacon: A Divison of Simon & Schuster, Inc.
Wilcox, D.L., Cameron, G.T., & Reber, B.H. (2015). Public Relations: Strategies and Tactics. Boston: Pearson.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 มหาวิทยาลัยศรีปทุม วิทยาเขตชลบุรี

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความทุกบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการศรีปทุม ชลบุรี