การเปรียบเทียบดัชนีความสุขของประชาชน (คุณภาพชีวิต) ก่อน-หลัง การจัดการท่องเที่ยวพื้นที่เกาะใหญ่ อำเภอกระแสสินธุ์ จังหวัดสงขลา เพื่อสนับสนุนการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนบนคาบสมุทรสทิงพระ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาดัชนีความสุขของประชาชน (คุณภาพชีวิต) ในพื้นที่การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน และ 2) เปรียบเทียบดัชนีความสุขของประชาชน (คุณภาพชีวิต) ก่อน-หลัง การจัดการท่องเที่ยวพื้นที่ เป็นการศึกษาวิจัยเชิงปริมาณ ศึกษาดัชนีความสุขของประชาชน (คุณภาพชีวิต) ในพื้นที่การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน ผ่านตัวชี้วัด 7 ด้าน ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการศึกษากับกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 90 ตัวอย่าง โดยกำหนดแบบโควตา (Quota) และวิเคราะห์ผลใช้โปรแกรมสำเร็จรูปทางสถิติ ได้แก่ ค่าร้อยละ (Percentage) ค่าเฉลี่ย (Mean) ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน (Standard Deviation) และสถิติเชิงอนุมาน (inferential statistic) ได้แก่ การทดสอบ (t-Test) แบบจับคู่ (Paired-samples T-test) เพื่อหาความแตกต่าง ผลการวิจัยพบว่า ค่าเฉลี่ยดัชนีความสุขของประชาชน (คุณภาพชีวิต) ก่อนมีการจัดการท่องเที่ยว เท่ากับ (Mean = 4.5694, SD.= .38579) ซึ่งต่ำกว่าค่าเฉลี่ยการจัดการท่องเที่ยวในปัจจุบัน (Mean = 4.5973, SD.= .38538) ตามลำดับ โดยด้านชีวิตครอบครัวพึงพอใจกับการมีโอกาสอยู่พร้อมหน้ากัน ด้านชีวิตการทำงานมีความพึงพอใจในงานที่ทำ ด้านความรู้มีความเท่าเทียมด้านโอกาสทางการศึกษา ด้านการกระจายรายได้รู้สึกพึงพอใจกับความเป็นอยู่ มีรายได้พอเพียงกับรายจ่ายที่จำเป็น ด้านสุขภาพมีหลักประกันสุขภาพที่เหมาะสม ด้านสภาพแวดล้อมรู้สึกปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สิน และด้านการบริหารจัดการของหน่วยงานภาครัฐรู้สึกพึงพอใจกับการใช้ทรัพยากรที่หน่วยงานจัดไว้ หากแต่ยังต้องการความช่วยเหลือจากหน่วยงานภาครัฐ ภาคเอกชนและสถาบันการศึกษาต่าง ๆ เข้ามามีส่วนในการพัฒนา เช่น ด้านสาธารณูปโภคและสิ่งอำนวยความสะดวก นอกจากนี้การเปรียบเทียบดัชนีความสุขของประชาชน (คุณภาพชีวิต) ก่อน-หลัง การจัดการท่องเที่ยว พบว่า ค่าสถิติ t เท่ากับ -1.881 แสดงว่า ดัชนีความสุขของประชาชน (คุณภาพชีวิต) สูงขึ้นหลังจากมีการจัดการท่องเที่ยวในปัจจุบันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 (Sig = 0.000 < 0.05)
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
Algahtani, F. D., Hassan, S. U. N., Alsaif, B., & Zrieq, R. (2021). Assessment of the Quality of Life During COVID-19 Pandemic: A Cross-sectional Survey from the Kingdom of Saudi Arabia. International Journal of Environmental Research and Public Health, 18(3), 847. DOI:10.3390/ijerph18030847
Arporn Kokkhangplu. (2021). Quality of life of people living in community tourism management areas in Thailand. Ratchapak Journal. 15(43), 226-244.
Belisle, F. J., & Hoy, D. R. (1980). The perceived impact of tourism by residents, a case studies in Santa Marta, Columbia. Annals of Tourism Research, 7, 83e101.
Butler, R. W. (2004). Geographical research on tourism, recreational and leisure: origins, eras and directions. Tourism Geographies, 6, 143e162.
Chanchai Inthaprawat (2004). Quality of life development. Nakhon Ratchasima: Asia San.
Das, D. (2008). Urban Quality of Life: A Case Study of Guwahati. Social Indicators Research, 88(2), 297-310. https://www.jstor.org/stable/27734702
Diener, E. (2006). Guidelines for National Indicators of Subjective Well-being and Ill-being. Journal of Happiness Studies: An Interdisciplinary Forum on Subjective Well-Being, 7(4), 397–404. https://doi.org/10.1007/s10902-006-9000-y
Dolezal, C. (2011). Community-Based Tourism in Thailand: (Dis-) Illusions of Authenticity and the Necessity for Dynamic Concepts of Culture and Power. Austrian Journal of South-East Asian Studies, 4(1), 129-138. https://doi.org/10.4232/10.ASEAS-4.1-7
Ernawati, N. M., Sudarmini, N. M., & Sukmawati, N. M. R. (2018). Impacts of Tourism in Ubud Bali Indonesia: A Community-based Tourism Perspective. Journal of Physics: Conference Series, 953(1), 012078. IOP Publishing.
Gutierrez, E. L. M. (2019). Participation in Tourism: Cases on Community-Based Tourism (CBT) in the Philippines. Ritsumeikan Journal of Asia Pacific Studies, 37, 23-36. https://doi.org/10.34382/00011506
Harada, K. (2016). The Village in Transition: Development and Cultural, Economic, and Social Changes in Mae Kampong Village, Chiang Mai, Thailand. In Proceedings of International Conference on Science, Technology, Humanities and Business Management (pp. 107-111). Bangkok: Thailand.
Holladay, P. J., & Powell, R. B. (2013). Resident Perceptions of Social–ecological Resilience and the Sustainability of Community-based Tourism Development in the Commonwealth of Dominica. Journal of Sustainable Tourism, 21(8), 1188-1211. DOI:10.1080/09669582.2013.776059
Kyungmi Kim, Muzaffer Uysal, M. Joseph Sirgy. (2013). How does tourism in a community impact the quality of life of community residents? Tourism Management, 36, 527-540. https://doi.org/10.1016/j.tourman.2012.09.005
Liu, J. C., Sheldon, P. J., & Var, T. (1987). Resident perceptions of the environment impacts of tourism. Annals of Tourism Research, 14, 17e37
Mansuri, G., & Rao, V. (2004). Community-Based and Driven Development: A Critical Review. The World Bank Research Observer, 19(1), 1-39. http://hdl.handle.net/10986/14310
Mitrchob, C., Tippeng, S., Sangkhaduang, T., Peanjaroen, K., & Juspalo, C. (2024). A Study of Carrying Capacity to Accommodate Tourists and Develop Management System towards Becoming a Model of Sustainable Tourism Ecosystem, Songkhla Lake Basin Area. Rajamangala University of Technology Tawan-ok Social Science Journal, 13(2), 117-129.
Nur, A. Y., Istiqomah, N. M., Priambodo, M. P., Puspasari, E. Y., Sidi, F., & Marzanah, A. J. (2021). Community Based Rural Tourism (CBRT): The Impact on Local Residents Quality of Life in Indonesia. In E3S Web of Conferences, 228. EDP Sciences. https://doi.org/10.1051/e3sconf/202122802012
Ruiz-Ballesteros, E., & del Campo Tejedor, A. (2020). Community-Based Tourism as a Factor in Socio-Ecological Resilience. Economic Diversification and Community Participation in Floreana (Galapagos). Sustainability, 12(11), 4724.
Sindhu Sorobon. (2008). Community-based tourism management. Community Research Journal. 57, 15-21.
Somarriba, N., & Pena, B. (2009). Synthetic Indicators of Quality of Life in Europe. Social Indicators Research, 94(1), 115-133.
Stone, L. S., Stone, M., Mogomotsi, P., & Mogomotsi, G. (2021). The Impacts of Covid-19 on nature-based tourism in Botswana: Implications for community development. Tourism Review International, 25(2-3), 263-278.
Suchada Nguangchaiyaphum. (2008). Community-based tourism management in Ban Prasat, Non Sung District, Nakhon Ratchasima Province. Master's thesis, Khon Kaen University. Khon Kaen University.
Tatiyanantakul, W. (2021). Guidelines for Community-Based Tourism Development by Cultural Tourism Management: A Case Study of Muen Wai Community, Mueang, Nakhon Ratchasima Province. Journal of Thai Hospitality and Tourism, 16(1), 76-91.
Tosun, C. (2002). Host perceptions of impacts: a comparative tourism study. Annals of Tourism Research, 29, 231e253.
Williams, A. M., & Shaw, G. (1988). Tourism and development. In A. M. Williams, & G. Smith (Eds.), Tourism economic development: Western European experiences. (pp. 1–18). Belhaven Press.
World Health Organization. (2004). The World Health Organization Quality of Life (WHOQOL)-BREF (No. WHO/HIS/HSI Rev. 2012.02).
