การประเมินความพร้อมที่เอื้อต่อผู้เรียนวัยผู้ใหญ่เพื่อส่งเสริม การเรียนรู้ด้วยการชี้นำตนเอง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การประเมินความพร้อมที่เอื้อต่อผู้เรียนวัยผู้ใหญ่ จะต้องคำนึงถึงความแตกต่างระหว่างบุคคลเป็นสำคัญ เนื่องจากวัยผู้ใหญ่แต่ละคนมีประสบการณ์ที่แตกต่างกันออกไป ใช้แบบสัมภาษณ์มาเป็นเครื่องมือในการประเมินโดยการนำประเด็นในแบบสัมภาษณ์มาสนทนากับวัยผู้ใหญ่ด้วยความเป็นกันเอง การประเมินความพร้อมที่เอื้อต่อผู้เรียนวัยผู้ใหญ่เพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ด้วยการชี้นำตนเอง เป็นกระบวนการเรียนรู้ที่วัยผู้ใหญ่ได้ศึกษา วางแผน และสร้างเป้าหมายการเรียนรู้ด้วยตนเองอย่างชัดเจน เครื่องมือที่ใช้ประเมินความพร้อมในวัยผู้ใหญ่ ได้แก่ แบบวัดระดับความพร้อมในการเรียนรู้ด้วยการชี้นำตนเอง (SDLR) เมื่อประเมินผลความพร้อมในวัยผู้ใหญ่แล้ว พบว่า ผู้ใหญ่มีความพร้อมในการเรียนรู้ ผู้สอนจะต้องส่งเสริมการเรียนรู้ด้วยการชี้นำตนเองเพื่อพัฒนาผู้ใหญ่ให้มีศักยภาพมากขึ้น ซึ่งในการส่งเสริมการเรียนรู้ด้วยการชี้นำตนเองของผู้ใหญ่ให้มีประสิทธิภาพนั้น ผู้ใหญ่จะต้องมีความรับผิดชอบ มีเป้าหมาย มีรูปแบบการเรียนรู้ที่ชัดเจนสอดคล้องกับความต้องการในการเรียนรู้ของตนเอง
Article Details
1. มุมมองและความคิดเห็นใด ๆ ในบทความเป็นมุมมองของผู้เขียน คณะบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยกับมุมมองเหล่านั้นและไม่ถือเป็นความรับผิดชอบของคณะบรรณาธิการ ในกรณีที่มีการฟ้องร้องเกี่ยวกับการละเมิดลิขสิทธิ์ ให้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียน แต่เพียงผู้เดียว
2. ลิขสิทธิ์บทความที่เป็นของคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรีมีลิขสิทธิ์ถูกต้องตามกฎหมาย การเผยแพร่จะต้องได้รับอนุญาตโดยตรงจากผู้เขียนและมหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรีเป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
จินตนา ศิลปรัตน์. (2545). ความสัมพันธ์ระหว่างคุณลักษณะที่พึงประสงค์กับระดับความพร้อมในการเรียนรู้ด้วยการชี้นำตนเองของครูโรงเรียนประถมศึกษา จังหวัดสุพรรณบุรี. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรดุษฏีบัณฑิต สาขาการศึกษาตลอดชีวิตและการพัฒนามนุษย์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.
จินตนา สุจานันท์. (2549). บทความวิชาการ “การเรียนรูดวยวิธีชี้นำตนเอง (Self-Directed Learning)” สืบค้นเมื่อ 20 เมษายน 2559, จาก http:://www. ejournal.edu.cmu.ac.th/.../2013-07-04-044138-86-16012553102943.pdf.
ชัยฤทธิ์ โพธิ์สุวรรณ. (2541). ความพร้อมในการเรียนรู้ด้วยการชี้นำตนเองของผู้เรียนผู้ใหญ่ของกิจกรรมการศึกษาผู้ใหญ่บางประเภท. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ชิดชงค์ ส. นันทนาเนตร. (2549). ทฤษฎีการเรียนรู้สำหรับผู้ใหญ่. นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์.
ทัศนวรรณ รามณรงค์. (2554). ทฤษฎีการเรียนรู้กลุ่มพฤติกรรมนิยม. สืบค้นเมื่อ 17 เมษายน 2559, จาก https://www.gotoknow.org/posts/ 555423.
นันทวัน ชุมตันติ. (2554). ระดับความพร้อมในการเรียนรู้ด้วยการชี้นําตนเองของนิสิตชั้นปีที่ 1 วิชาเอกภาษาอังกฤษ (Self-Directed Learning Readiness Level of the First Year Students). สืบค้นเมื่อ 26 เมษายน 2559, จาก www.human. nu.ac.th/jhnu/ file/.../2011 _02_03_0947_17-05-02-04.pdf.
สมคิด อิสระวัฒน์. (2538). ลักษณะการเรียนรู้ด้วยการชี้นำตนเองของคนไทย. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต ภาควิชาศึกษาศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล.
สมคิด อิสระวัฒน์. (2543). การสอนผู้ใหญ่. กรุงเทพฯ: จรัญสนิทวงศ์ การพิมพ์.
สุธิกานต์ แย้มนิล. (2544). ความพร้อมในการเรียนรู้ด้วยการนำตนเองของบรรณารักษ์ห้องสมุดประชาชนในเขตภาคกลาง วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการศึกษาผู้ใหญ่และการศึกษาต่อเนื่อง มหาวิทยาลัยศิลปากร.
แสงเดือน เจริญฉิม และคณะ. (2555). ความสามารถในการเรียนรู้แบบชี้นำตนเองของนิสิตฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู คณะศึกษาศาสตร์และพัฒนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. กรุงเทพฯ: คณะศึกษาศาสตร์และพัฒนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2557). การสำรวจประชากรสูงอายุในประเทศไทย พ.ศ. 2557. สืบค้นเมื่อ 15 เมษายน 2559, จาก http://service.nso.go.th/nso/web/ survey/surpop2-1-1.html.
อารี ภาวสุทธิไพศิฐ. (2554). การเรียนรู้ด้วยการชี้นำตนเองของผู้ที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรดุษฏีบัณฑิต สาขาการศึกษาตลอดชีวิตและการพัฒนามนุษย์ บัณฑิตวิทยาลัย คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.
