ศึกษาพฤติกรรมชีวิตวิถีใหม่ของนักเรียนในช่วงสถานการณ์ COVID-19
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมชีวิตวิถีใหม่ของนักเรียนโรงเรียนสตรีวัดระฆัง ในช่วงสถานการณ์ COVID-19 และเปรียบเทียบระดับการศึกษากับพฤติกรรมชีวิตวิถีใหม่ของนักเรียนโรงเรียนสตรีวัดระฆังในช่วงสถานการณ์ COVID-19 กลุ่มตัวอย่างได้แก่ นักเรียนโรงเรียนสตรีวัดระฆัง จำนวน 440 คน โดยใช้แบบสอบถามออนไลน์เป็นเครื่องมือในการวิจัยและทำการวิเคราะห์ด้วยความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า พฤติกรรมชีวิตวิถีใหม่ของนักเรียนในช่วงสถานการณ์ COVID-19 อยู่ในระดับมาก (x ̅= 3.88) เมื่อทำการทดสอบสมมติฐานพบว่า ระดับชั้นปีที่ศึกษามีพฤติกรรมชีวิตวิถีใหม่ในช่วงสถานการณ์ COVID-19 แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
Article Details
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์รำไพพรรณี ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใดๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักอักษรจากวารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์รำไพพรรณีก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กรมสุขภาพจิต. (2563). เทรนด์พฤติกรรมแบบ New Normal กับชีวิตวิถีใหม่ของคนไทย. (ออนไลน์). แหล่งที่มา : https://www.dmh.go.th/covid19/. (7 พฤศจิกายน 2563).
จันทนี เจริญศรี. (2563). ข้อมูลพฤติกรรมชีวิตวิถีใหม่. (ออนไลน์). แหล่งที่มา : https://thailand-property-news.knightfrank.co.th/2020/05/07/7-new-normal-. (7 พฤศจิกายน 2563).
ชีวานนท์ ปิยะพิทักษ์สกุล. (2563). ผลสำรวจผู้บริโภคคนไทยในช่วงเวลากักตัวจากช่วงล็อกดาวน์ประเทศจากการแพรระบาดของไวรัส COVID-19. (ออนไลน์). แหล่งที่มา : https://positioningmag.com/1278023. (7 พฤศจิกายน 2563).
ณัธภัชร เฉลิมแดน. (มกราคม-พฤษภาคม 2563). “พฤติกรรมผู้บริโภคในการสั่งอาหารแบบเดลิเวอรี่ผ่านโมบายแอปพลิเคชัน ช่วงเกิดโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ 2019 (COVID-19) ในเขตกรุงเทพมหานคร,” Journal of Industrial Business Administration. 2(1) : 92-106.
เบญจพร ธิหลวง. (มกราคม-พฤษภาคม 2558). “พฤติกรรมสุขภาพของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย ในอำเภอดอยหล่อจังหวัดเชียงใหม่,” Journal of Graduate Research. 6(1) : 77-91.
ปรารถนา พลอภิชาติ. (2553). โมเดลเชิงสาเหตุของความลังเลใจในการเลือกประกอบอาชีพของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 6 ในกรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณทิต คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระปุญญาพัฒน์ แสงวงค์ดี. (มกราคม-เมษายน 2563). “วิกฤติการณ์โลกกรณีการแพร่ระบาดของโรคติดต่ออุบัติใหม่ : บทบาทขององค์การอนามัยโลก สถานการณ์ในประเทศไทย และ New Normal,” JOURNAL OF SOCIAL SYNERGY. 11(1) : 88-108
รจเรข สายคำ และวัฒนา พัดเกตุ. (กรกฎาคม 2560). “ปัจจัยในการตัดสินใจเลือกศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ในเขตภาคเหนือตอนล่าง,” นเรศวรวิจัย ครั้งที่ 13: วิจัยและนวัตกรรม ขับเคลื่อนเศรษฐกิจและสังคม 1348-1358.
วิวัฒน์ โรจนพิทยากร. (มกราคม - กุมภาพันธ์ 2563). “ภาคการศึกษากับความรอบรู้ทางสุขภาพ,” วารสารวิชาการสาธารณสุข. 29(4) : 575-577.
สำนักวิจัยซูเปอร์โพล (SUPER POLL). สถาบันวิจัยความสุขชุมชนและความเป็นผู้นำ. (2563). การสำรวจจริตใหม่ประชาชนหลังพ้นโควิด-19. (ออนไลน์). แหล่งที่มา : https://www.egat.co.th/egattoday/egattoday/. (7 พฤศจิกายน 2563).
เสาวภา วิชาดี. (ตุลาคม – ธันวาคม 2554). “รูปแบบการเรียนของผู้เรียนในมุมมองของทฤษฎีการเรียนรู้แบบประสบการณ์,” วารสารนักบริหาร. 31(1) : 175 - 180.
