สิทธิของผู้ป่วยที่สิ้นหวังในการตายอย่างสงบ ในจังหวัดมหาสารคาม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทคัดย่อ
สิทธิของผู้ป่วยที่สิ้นหวังในการตายอย่างสงบตามกฎหมายไทย มีความชัดเจนและรับรองเฉพาะการปล่อยให้ผู้ป่วยที่สิ้นหวังในการตายสงบหรือ passive euthanasia และต้องเป็นกรณีที่ผู้ป่วยดังกล่าว แสดงเจตนาโดยชัดแจ้งเป็นหนังสือแสดงเจตนาด้วยตามมาตรา 12 ของพระราชบัญญัติ-สุขภาพแห่งชาติ พ.ศ. 2550 ส่วนประเด็นที่ยังถกเถียงว่าการช่วยให้ผู้ป่วยที่สิ้นหวังตายอย่างสงบหรือ active euthanasia ชอบด้วยกฎหมายหรือไม่นั้น เมื่อไม่มีกฎหมายรับรองให้สามารถทำได้ การช่วยให้ผู้ป่วยที่สิ้นหวังตายอย่างสงบไม่ใช่การให้อิสระแก่คนไทยในการเลือกตาย ดังนั้น จึงเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมาย ส่วนในจังหวัดมหาสารคามซึ่งเป็นพื้นที่ในการสัมภาษณ์เชิงลึก บุคลากรทางการแพทย์ และนักกฎหมายส่วนใหญ่ทราบว่ามีมาตรา 12 ของพระราชบัญญัติดังกล่าวรับรองสิทธิในการแสดงเจตนาล่วงหน้า แม้ว่าบางคนจะไม่ทราบรายละเอียดก็ตาม อย่างไรก็ดี นิสิต และประชาชนทั่วไป ยังไม่ทราบว่ามีบทบัญญัติดังกล่าวอยู่ จึงไม่ทราบว่าตนมีสิทธิและสามารถใช้สิทธิแสดงเจตนาล่วงหน้าได้จึงมีข้อเสนอแนะว่า ควรจัดอบรมให้ความรู้ทางกฎหมายแก่บุคคลทุกคนที่อาจเกี่ยวข้องมีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับสิทธิและขั้นตอนตามกฎหมายดังกล่าว
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ทวีเกียรติ มีนะกนิษฐ. “กฎหมายกับการปล่อยให้ตายอย่าสงบ.” บทบัณฑิตย์ 49, 4 (ธันวาคม 2536): 41-48.
วิฑูรย์ อึ้งประพันธ์. “สิทธิที่จะตาย (Right to die).” ดุลพาห 43, 4 (ตุลาคม-ธันวาคม 2539): 90-125.
______. “ปฏิญญาว่าด้วยสิทธิผู้ป่วยของแพทยสมาคมโลก.” คลินิก 24, 10 (ตุลาคม 2551): 922-924.
แสวง บุญเฉลิมวิภาส และเอนก ยมจินดา. กฎหมายการแพทย์ (Medical Laws) : วิเคราะห์ปัญหากฎหมายจากการเริ่มต้นของชีวิตในครรภ์มารดาถึงภาวะแกนสมองตาย. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์วิญญูชน, 2546.
Rhona K.M. Smith. Textbook on International Human Rights. Oxford: Oxford University Press, 2003.
