การคุ้มครองความลับทางการค้าในการดำเนินคดีอาญา

บทคัดย่อ

                  บทความนี้มุ่งนำเสนอกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการดำเนินคดีความลับทางการค้าโดยเฉพาะประเด็น องค์ความรู้ แนวคิด และทฤษฎีที่เกี่ยวข้องกับการดำเนินคดีความลับทางการค้า จากการศึกษาพบว่า แนวคิดในการให้ความคุ้มครองความลับทางการค้ามีมาตั้งแต่ในอดีต มีผู้คิดค้นข้อมูลซึ่งเป็นความลับเพื่อใช้ในกระบวนการผลิตสินค้า ผลิตผลิตภัณฑ์ต่างๆ ซึ่งโดยส่วนใหญ่จะถูกเก็บไว้เป็นความลับเฉพาะบุคคล และสูญสิ้นไปกับบุคคลนั้นเมื่อเขาถึงแก่ความตาย จึงได้มีแนวความคิดในการคุ้มครองความลับทางการค้าเพื่อให้ความลับนั้นคงสภาพการเป็นความลับทางการค้าและตกทอดไปยังคนรุ่นต่อไป มีการตรากฎหมายขึ้นเพื่อให้การคุ้มครองความลับทางการค้า จนกระทั่งได้รับการรับรองและมีการคุ้มครองตามข้อตกลงว่าด้วยสิทธิในทรัพย์สินทางปัญญาที่เกี่ยวกับการค้า (Agreement on Trade - Related Aspects of Intellectual Property Rights) หรือความ       ตกลงทริปส์ ซึ่งกำหนดให้ประเทศภาคีสมาชิกขององค์การการค้าโลกจะต้องมีกฎหมายภายในให้ความคุ้มครองความลับทางการค้า ประเทศไทยในฐานะประเทศที่เป็นภาคีสมาชิกจึงได้ตราพระราชบัญญัติความลับทางการค้า พ.ศ.2545 ให้ความคุ้มครองความลับทางการค้ามาจนถึงปัจจุบัน นอกจากนี้ ในการดำเนินคดีความลับทางการค้า กระบวนการในทางกฎหมายของประเทศไทยอยู่ภายใต้พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ และวิธีพิจารณาคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ พ.ศ.2539 และข้อกำหนดคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ พ.ศ.2540 ซึ่งวิธีพิจารณาคดีต่างๆ ให้ปฏิบัติตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งและประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา แต่จากการศึกษาพบว่า ในการดำเนินคดีอาญาความลับทางการค้าประสบปัญหาอันเนื่องมาจากกฎหมายยังไม่มีวิธีการในการเก็บรักษาความลับทางการค้าในแต่ละขั้นตอนของการดำเนินคดี ผู้เขียนจึงเสนอแนะให้มีการปรับปรุงแก้ไขกฎหมายเพื่อให้การดำเนินคดีอาญาความลับทางการค้ามีความเหมาะสมและมีประสิทธิภาพในการเก็บรักษาข้อมูลความลับทางการค้าตามเจตนารมณ์ของการรักษาข้อมูลความลับทางการค้าอย่างแท้จริง ทั้งนี้ได้เสนอสาระสำคัญของการแก้ไขบทบัญญัติของกฎหมายมาพร้อมนี้