การละเมิดพุทธวินัยบัญญัติของพระภิกษุที่ส่งผลกระทบต่อพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. ๒๕๐๕ : ศึกษากรณีกระทำความผิดอาญา

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา กรณีภิกษุกระทำละเมิดพระวินัยและความผิดนั้นเป็นความผิดทางอาญาด้วย เมื่อมีผู้ร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวน ภิกษุจะต้องสละสมณเพศ ตามพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. ๒๕๐๕ เป็นวิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ ด้วยการวิเคราะห์เอกสาร เก็บรวบรวมข้อมูลจากพระวินัยปิฎก พระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. ๒๕๐๕ คำอธิบายกฎหมายอาญา แหล่งความรู้จากสื่ออิเล็กทรอนิกส์ และลงพื้นที่สัมภาษณ์ผู้ทรงคุณวุฒิ เพื่อนำมาวิเคราะห์ สรุปผลการศึกษา

เมื่อผู้วิจัยทำการศึกษาพระวินัยทั้งสิ้น ๒๒๗ สิกขาบท พบว่า มีพระวินัยจำนวน ๒๔ สิกขาบท ได้แก่ อาบัติปาราชิก ๔, อาบัติสังฆาทิเสส ๒, อาบัติอนิยต ๒ และอาบัติปาจิตตีย์ ๑๖ ที่เกี่ยวกับความผิดทางอาญา ปรากฏตามประมวลกฎหมายอาญาจำนวน ๑๖ มาตรา ได้แก่ มาตรา ๒๗๖, ๒๗๘, ๒๗๙, ๒๘๘, ๓๒๖, ๓๓๔, ๓๔๑, ๓๕๘, ๓๕๙, ๓๗๘, ๓๘๙, ๓๙๐, ๓๙๑, ๓๙๒, ๓๙๓, ๓๙๗ และมาตรา ๑๑ ตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พุทธศักราช ๒๔๘๔ มาตรา ๒๐ ตามพระราชบัญญัติป้องกันการทารุณกรรมและการจัดสวัสดิภาพสัตว์ พ.ศ. ๒๕๕๗

ผู้วิจัยจึงมีข้อเสนอแนะดังต่อไปนี้ คณะสงฆ์และหน่วยงานที่รับผิดชอบควรหาทางป้องกันมิให้ภิกษุต้องถูกสละสมณเพศ ตามพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. ๒๕๐๕ โดยการส่งเสริมให้ภิกษุได้ศึกษาพระวินัย กฎหมายที่มีโทษทางอาญาที่เกี่ยวข้อง และพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. ๒๕๐๕ ประกอบกับควรนำพระวินัยจำนวน ๒๔ สิกขาบทไปออกข้อสอบนักธรรมของภิกษุแต่ละชั้นปี เพื่อให้เกิดความตระหนักแก่ภิกษุมิให้ต้อง โทษจนถูกสละสมณเพศอีกต่อไป