การเมืองในการส่งเสริมการท่องเที่ยว: กรณีศึกษารถเช่าในจังหวัดเชียงใหม่

Main Article Content

Aiyada Park
Jantana Suttijaree

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัญหาการเมืองในการส่งเสริมการท่องเที่ยว กรณีรถเช่าในจังหวัดเชียงใหม่ และแนวทางแก้ไข โดยผู้ศึกษาใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพจากการสัมภาษณ์เชิงลึก (In-depth Interview) กับกลุ่มผู้ให้ข้อมูล 4 กลุ่ม คือ กลุ่มผู้สนับสนุนนโยบายส่งเสริมการท่องเที่ยว กลุ่มผู้บังคับใช้กฎหมาย กลุ่มผู้ประกอบการรถเช่า และกลุ่มนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ ในพื้นที่เขตเทศบาลนครเชียงใหม่ ระหว่าง พ.ศ. 2556 ถึง พ.ศ. 2558 เนื่องจากเป็นช่วงระยะเวลาที่มีนักท่องเที่ยวเดินทางเข้ามาท่องเที่ยวเป็นจำนวนมากโดยเฉพาะนักท่องเที่ยวชาวจีน ทำให้อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวต่างๆในจังหวัดเชียงใหม่มีการเคลื่อนไหวและเติบโตขึ้น จนทำให้มีผลกระทบต่อสังคมทั้งทางบวกและทางลบ  


ผลการศึกษาพบว่า ปัญหาการเมืองในกรณีรถเช่าในจังหวัดเชียงใหม่นั้นคือ ความขัดแย้งระหว่างผู้ที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจรถเช่า คือ กลุ่มผู้ประกอบการธุรกิจรถเช่า หน่วยงานผู้บังคับใช้กฎหมาย และหน่วยงานสนับสนุนการท่องเที่ยว โดยสาเหตุเกิดจากการที่ไม่มีกฎหมายและระเบียบชัดเจนเกี่ยวกับการประกอบธุรกิจรถเช่า จึงทำให้เกิดการแสวงหาผลประโยชน์จากช่องว่างทางกฎหมายจากผู้เกี่ยวข้องดังกล่าว


ข้อเสนอแนะที่ได้จากการศึกษาคือ รัฐบาลจะต้องดำเนินการออกกฎหมายเฉพาะเกี่ยวกับรถเช่าและ ควรแก้ไขปัญหาเชิงบูรณาการที่เกิดจากความร่วมมือของทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้อง รวมทั้งให้ความสำคัญกับการมีส่วนร่วมของประชาชนในการตรวจสอบขั้นตอนการบังคับใช้กฎหมาย และการแก้ไขปัญหาความขัดแย้ง

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
Park, A., & Suttijaree, J. (2017). การเมืองในการส่งเสริมการท่องเที่ยว: กรณีศึกษารถเช่าในจังหวัดเชียงใหม่. วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 8(2), 81–101. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/polscicmujournal/article/view/107762
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

ชัยณรงค์ ยกทองมา. (2556). สถิติสมาชิกชมรมธุรกิจรถเช่าภาคเหนือจังหวัดเชียงใหม่. (เอกสารสรุปการประชุม) เชียงใหม่: ชมรมธุรกิจรถเช่าภาคเหนือ.

ญภิกา เริงจารุพันธ์. (2556). ธุรกิจรถเช่า. ค้นเมื่อ 22 พฤศจิกายน 2559,จาก https://www.lhbank.co.th/content/upload/documents.

ธันยวัฒน์ รัตนสัค. (2542). นโยบายสาธารณะ. เชียงใหม่: คะนึงนิจการพิมพ์.

รัตนา รัตนพรหม. (2547). ความพึงพอใจในคุณภาพการบริการธุรกิจรถยนต์เช่า ตามการรับรู้ของ ผู้บริโภคในเขตจังหวัดเชียงใหม่. (วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต), สาขาวิชาจิตวิทยาอุตสาหกรรมและองค์การ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ศิริ ฮามสุโพธิ์. (2543). สังคมวิทยากับการท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์โอเดียนสโตร์.

สมาคมรถเช่าไทย. (2557). “ประชาพิจารณ์ร่างพระราชบัญญัติคณะกรรมการธุรกิจรถยนต์เช่า พ.ศ. ...” ความสำคัญของรถเช่ากับอุตสาหกรรมท่องเที่ยว. ค้นเมื่อ 27 มกราคม 2560, จาก https://www.tcra.or.th/updatenewsf55.php.

สำนักข่าวไทย. (2557). ธุรกิจรถเช่าเติบโตตามการท่องเที่ยว. ค้นเมื่อ 22 พฤศจิกายน 2559, จาก https://ostatic.tnamcot.com/content/101400.

อนงค์ทิพย์ เอกแสงศรี. (2551). เอกสารคำบรรยายวิชาการวิเคราะห์นโยบายสาธารณะ Public Policy Analysis. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

อนุชาติ บุญธิมา. (2545). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จในการบริหารกิจการรถเช่าในเชียงใหม่. (วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนนศาสตรมหาบัณฑิต), มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

Almond, G.A. and Powell, G. Bingham. (1966). Comparative Politics: A developmental Approach. Boston: Little Brow and Company. อ้างถึงใน อนงค์ทิพย์ เอกแสงศรี. (2551). เอกสารคำบรรยายวิชาการวิเคราะห์นโยบายสาธารณะ Public Policy Analysis. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.